Zomaar een dag in mei.

 
Vanochtend ging weer de wekker. Ik draai me nog een keer om. Sinds ik heb ontdekt dat de rijtijd met een half uur verkort wordt, als ik een half uur later vertrek, heb ik nog even de tijd om echt mijn bed uit te stappen. In plaats van om 7 uur in de auto te stappen om weer naar mijn werk te gaan, red ik het nu om “pas” om half acht weg te rijden. Het opstaan wordt me ook niet echt makkelijk gemaakt;  Het is vrijdag en dat is Benno zijn thuis werk dag. Hij mag nog even verder slapen.

Ik loop naar de kleren kast, pak er wat makkelijke kleren uit, gooi wat kleuren op mijn gezicht en ga de katten verlossen van hun nachtelijke opsluiting. Terwijl Nala niet weet hoe snel ze de kamer uit moet zijn, wacht Spooky rustig totdat ik de kamer in kom. Ik geef haar een knuffel en daarna het vast ritueel van brokjes geven. Terwijl ik weet dat Nala haar bak niet zal leeg eten, geef ik haar toch wat brokjes.

Ik loop naar beneden en begin met koffie zetten, thee water koken en mijn lunch voor op het werk in te pakken. Nala komt inderdaad na nog geen minuut naar beneden gevlogen. Die kan de brokken nog niet op hebben. Goed voor Spooky die zal de rest wel opeten. Nala gaat voor de catmilk met water. Alsof haar leven er van af hangt zit ze druk tegen met de kletsen. Miauwen kan ze, ondanks dat ze inmiddels 9 maanden is, nog steeds niet, dus ja ik noem het maar kletsen. Als Spooky alle brokken op heeft komt ze ook naar beneden, zij heeft maar een wens, via de voordeur naar buiten, zodat ze zometeen heerlijk in het zonnetje, vanaf de patio aan de achterkant de dag kan verwelkomen. Nadat ik mijn krant van de veranda heb gehaald, ga ik snel mijn ontbijt wegwerken en met mijn kopje thee in de hand ga ik ook even op de patio zitten. Wat is het een heerlijke dag.

Ik stap in de auto en rij de wijk uit. De bouwers zijn al weer druk aan het werk. Ze laten me rustig overal passeren en wuiven vriendelijk naar mij. Als ik vervolgens een betonwagen klem rij, kunnen de heren alleen maar lachen en halen me uit deze toch wat stomme situatie. Ze zullen wel denken, vrouw achter het stuur…. Ik kan al snel weer verder rijden.

In de eerst volgende stad, Huntley begin ik wat last te krijgen van de ochtend spits. Plotseling stop alles en gaat iedereen keurig naar de kant van de weg. Ik ken het ritueel inmiddels en doe vrolijk mee. We wachten een paar seconden en dan gaat met veel kabaal de brandweer auto voorbij. Na anderhalf jaar hoef ik er ook niet meer over na te denken. Als een auto met sirenes langs komt, stop je en wacht je daarna weer rustig op je beurt. Het gaat er allemaal er erg vriendelijk aan toe. Vervolgens draai ik de tolweg op. Ook hier weer zorgt de vrachtwagen die al op de tolweg rijdt dat ik makkelijk de snelweg op kan rijden. Wat nu lange invoegstroken en je aanpassen aan het verkeer of lange vingers? We wachten rustig op ons beurt.

Ik nader de tolpoortjes. Ooit ging ik nog langs de automatische betaal laan, maar ja, mijn Nederlandse gehaastheid heeft me geleerd dat je altijd moet kijken of het niet sneller kan, ik ga via de bediende betaal rij en bespaar mezelf zo een 15 minuten file rijden. Aan de andere kant wordt ik er ook weer netjes tussen gelaten.

Ik kom op de splitsing van de twee snelwegen, een heerlijk knelpunt. In de tijd dat ik Benno nog wel eens naar zijn werk reed, keek ik er vaak naar en dacht: “daar zal je toch doorheen moeten”. Nu ik er zelf elke dag doorheen moet weet ik dat vrachtwagens erg handige grote monsters zijn en je snel door deze bottelnek helpen. Na nog wat op en afritten, wat stoplichten draai ik de parkeerplaats op van mijn werk. Een van mijn mannelijke collega’s houdt voor mij de deur open en zegt: “Na u”.

Ik praat wat met hem over het verkeer en vertel hem dat het verkeer hier zelfs in de spits zo relaxed is.  Geen middelvinger kom ik tegen, geen toeter wordt er gebruikt. En hij reageert heel optimistisch. Ach we moeten allemaal naar ons werk. Wie snel bij zijn baas wil zijn, ga maar voor, Ik kom er wel vijf minuten na jou.

Met een glimlach neem ik plaats achter mijn bureau. Ik realiseer me dat ik na anderhalf jaar, nog steeds niet die rust die een Amerikaan hier heeft, heb overgenomen.  Ik heb nog veel aan te passen.

• Als je neus haren bevriezen als je inadement.
• Als er damp komt uit de rioolputten.
• Zoenen met een ijsbeer.
• Als er ijspegels onstaan aan de warme uitlaat van een auto.
• Als je waterleidingen in huis bevriezen.
• Als de temperatuur in Celsius gelijk is aan de temperatuur in Fahrenheit.
• Als je auto 10 minuten nodig heeft om van binnen weer boven nul graden te komen.
• Als je na een half uur rijden je auto parkeert en na twee minuten weer terug bent en je auto koud is.
• Als Spooky maar 1 minuut buiten wil zijn.
• Als je een jas nodig hebt om vijf meter naar je brievenbus te lopen.
• Als ze de spoorrails in de fik steken om de wissels te laten functioneren.

• Als je sinaasappels in het mandje bij het keukenraam (binnen) bevriezen!

De afgelopen maanden was ik met een hoop nieuwe projecten bezig. Ik ben aan het proberen om ene baan bij de politie te krijgen, Ik heb mijn eigen bedrijf opgezet waarbij ik belastingadviezen geef en ik ben bezig een businessplan te schrijven voor een bedrijf dat Nederlanders die gaan verhuizen naar Chicago (en omgeving) gaat adviseren en ondersteunen. Leuke ontwikkelingen allemaal en stuk voor stuk zat daar ook een stijgende lijn in.

Bij de politie ben ik inmiddels doorgedrongen naar de derde ronde. Ik heb een interview gehad en nu is het afwachten op welke plaats ik op de lijst kom te staan.
Bij de belastingadviezen heb ik voor mijn eerste klant de aangifte verzorgd en krijg ik ook meer vragen voor het komende jaar
En voor mijn expat adviesbureau krijgt het bedrijfsplan ook steeds meer vorm.

Ondertussen was ik ook druk bezig met de voorbereidingen voor de verhuizing en toen kwam er dat ene telefoontje. "zou je bij ons willen werken?"

Een Nederlands bedrijf dat 2 jaar geleden hier in Chicago begonnen is, zocht een project manager die op diverse vlakken zaken oppakt en gaat uitvoeren. Van het inrichten van een magazijn (toch handig dat Benno zich al jaren bezig houdt met Supply Chain Management), tot het inkopen van een pensioen plan. Er moet een hoop gebeuren voor dit bedrijf en laat ik nou net ervaring daarin hebben. Het bedrijf ontwikkelt onder andere hydraulische cilinders voor vrachtwagens (kiepwagens) en zijn de grootste leverancier in de wereld de naam is Hyva.


Ik had er niet gesolliciteerd, maar doordat ik de directeur weer kende uit een van mijn andere bezigheden, belde hij op. Na een goed gesprek op woensdag, een salarisonderhandeling op donderdag kan ik mij vanaf maandag weer tot de werkende orde rekenen. Het zal wel wennen zijn, dat er weer geluisterd moet worden naar een wekker die afgaat, dat een baas je 8 uur op een dag verwacht in zijn kantoor. Het is een mooi begin, drie dagen in de week. Het is een baan die echt bij mij past. Elke keer een ander project op een ander vlak. Hier zal de verveling wel niet snel komen. En op donderdag kan ik me nog een keer heerlijk omdraaien als Benno aan het werk gaat.

K-9 IN SCHAUMBURG

EEN COMBINATIE TUSSEN KNUFFELDIER EN ZOEKHOND

Al weken zit Robin me aan mijn kop te zeuren over de canine unit van de politie van Schaumburg. Ik had hem verteld dat ze een demonstratie zouden doen tijdens de laatste les van de Citizen Police Academy. Robin zijn hond is agressief, lief, maar niet echt een knuffelhond. Dat is dus ook het beeld wat ik heb van alle politie honden. Dat beeld bleek in een keer verdwenen te zijn. Toen Cliff de zaal in kwam, ging hij ook maar meteen achter de desk staan met een blik van "zo, nu ga ik jullie wat vertellen". De Oh's en Ah's waren door de hele zaal te horen. Cliff had onze harten veroverd.

Het was wel erg leuk om te horen wat nu het verschil is tussen de hond van Robin (Benno’s broer) en de honden hier. Dit zijn geen ME – honden. Hier in Schaumburg worden de honden gebruikt om het werk van de gewone politie te verlichten. Een hond kan de Ikea in een half uur doorzoeken, anders kost het vijf politiemensen vijf uur om het gebouw te doorzoeken. Snel rekensommetje leert je dus dat dit wel uitkan. Verder doen ze hier veel doorzoekingen van auto’s. Af en toe zijn ze bij evenementen aanwezig en dan voornamelijk om er voor te zorgen dat mensen weer naar huis gaan. De hond die er gisteravond was, Cliff, heeft in zijn hele carrière nu twee of drie keer gebeten. Cliff kan ook gewoon in huis zijn en is erg aaibaar. Volgens mij moet ik dat niet bij Rico proberen. Verder werd er nog een verhaal verteld dat Cliff gek is op waterflessen (dus wist Cliff een aantal flessen te verkrijgen, door gewoon heel lief te kijken) en bierblikjes. Elke keer als Cliff een slijterij moet doorzoeken is het wachten op het moment dat hij bij de bierblikjes is aangekomen Hij zal er zeker een openmaken en leegdrinken. Ah fijne hond!

In tegenstelling tot de ME-honden in Nederland, kunnen de Canine (en als je het goed uitspreekt krijg je dus K-9) honden gewoon in huis worden gehouden en een onderdeel vormen van het gezin. Kijk dat is mijn vak! De hond gewoon thuis en vervolgens lekker met je hond naar het werk! Een kost ongeveer $50.000,00 over zijn hele carrière, een groot gedeelte van dat bedrag wordt opgebracht door sponsoring en donaties. Een bedrijf heeft bijvoorbeeld een kogelvrij vest voor de hond gekocht, zodat hij beter beschermd is tegen kogels en messteken. De hond wordt voor de mens uitgestuurd, dus zo’n vest is zeker geen overbodige luxe. En zoals het hoort bij een organisatie die erg op de samenleving is gericht, als je een buurtfeestje organiseert, dan komen ze graag langs om een demonstratie te geven.

Politiehonden in Schaumburg zijn dus heel toegankelijk. Leuk!

En nog een diploma is binnen.

Twaalf weken elke woensdagavond weg zijn bij je familie, minimaal drie uren weg zijn uit je dagelijkse leven om de Citizen Police Academy te volgen, dat is volgens de Schaumburgse Politie genoeg reden om een feestje te geven en om een echte afstudeer ceremonie te houden. En die ceremonie was gisteren en ik was een van de afgestudeerden.

En dat betekende dat iedereen zijn certificaat om beurten uitgereikt kreeg en daarna met de chief op de foto ging. En natuurlijk werd er ook een klasse foto gemaakt

en kreeg iedereen de kans om zijn mening over het programma te geven. Zonder uitzondering positief. De familie mocht ook bij dit grote evenement zijn en werd natuurlijk ook bedankt. Want ja zonder de steun van je familie had je dit natuurlijk nooit kunnen volbrengen. Je ging bijna denken dat je bij een of ander partijcongres van het CDA was beland, maar nee welkom in Amerika. Compleet volgens de Amerikaanse cultuur was dit feest georganiseerd. Inclusief cake met koffie!

Het leuke van dit programma is, is dat je ziet wat de politie hier allemaal doet voor de gemeenschap en hoe graag ze willen dat je betrokken bent bij hun werk. Je mag altijd weer langskomen om vragen te stellen, een klas nogmaals te volgen of om mee te rijden met een van de agenten. Erg gastvrij en open, ze hebben goed in de gaten wie uiteindelijk hun salaris betaald.

Het leukste van dit programma vond ik wel het schieten op de schietbaan.

Eerst werd je uitgebreid uitgelegd hoe het werkte en daarna mocht je twaalf schoten lossen op je doel. De eerste miste ik, maar de overige twaalf kogels kwamen allemaal op het bord en de laatste zes ook allemaal in het hart! YES. Aan het begin vond ik het doodeng, maar doordat de instructeurs je echt geen fout laten maken, ging dat gevoel al snel weg. Ik vond het uiteindelijk erg leuk. Wanneer is de kermis er weer?

Het zal je maar gebeuren. Ben je even niet aan het opletten, kom je weer bij je huis, ligt er sneeuw in de kelder.

Sneeuw? Eh, ja dat kan toch niet? Wel als er nog geen huis boven op staat!

Vanwege ThanksGiving waren we twee weken niet bij het huis wezen kijken. We waren erg benieuwd hoe het huis er bij zou staan en of we bij het huis konden komen vanwege de sneeuw.

De reis naar ons huis ging uitstekend, de wegen waren goed schoongemaakt. En toen ons huis, tja wat zal ik er van zeggen.

Het lag vol met sneeuw!

Gelukkig konden we nog wel zien dat de muren van de kelder nu klaar waren en dat het gat om de kelder heen gevuld was, maar ja voor de rest een hoop sneeuw.

Daarnaast lag er ook een grote stapel hout te wachten tot het gebruikt gaat worden voor de achter wand van de kelder. Daar komen ramen in te zitten en daarom is de helft van de achterwand van “normaal” materiaal.

En goed om te zien, de buren zijn in hun huis getrokken. Dat is mooi voor hun!

“I have the commitment letter that the builder was wanting. I'm going to fax it over to her right now!”

Dit was de zin waar we een paar dagen op hebben gewacht en waarbij jij waarschijnlijk nu geen idee hebt waar ik het over hebt. Het betekent dat de hypotheekgever het groene licht heeft gegeven voor de hypotheek voor ons nieuwe huis.

Jawel wij hebben een huis gekocht! Nog geen 9 maanden geleden verhuisden we naar Amerika en nu zijn we druk bezig om ons nieuwe huis te laten bouwen. Als alles nu gewoon volgens planning gaat (zullen ze hier in dit land wel de geplande opleverdatum halen? ) Dan gaan we nog net voor de kerst naar ons nieuwe huis verhuizen in Woodstock! Klik hier om ons nieuw te bouwen huis te zien.

Ruim twee weken geleden kregen we te horen dat we “approved” waren. Dat betekend dat je een bepaald bedrag kan lenen en dat je daarmee op huizen jacht kan gaan. Erg blij en opgetogen gingen we dus op pad naar KB Homes in Woodstock. We waren ondertussen een paar keer van mening verandert over waar we wilden wonen welk huis bij ons leven zou passen, maar nu wisten we het echt, het zou de Linden met voorkant B worden op Lotnummer 71. Helaas bleek onze toekomstige buren ook voor de Linden met voorkant B te zijn gevallen. In Woodstock houdt men van wat variatie in een wijk en dus is het niet toegestaan om hetzelfde huis naast elkaar te bouwen. Dus we gingen op zoek naar andere mogelijkheden. Een voorkant C zou in eerste instantie te duur zijn, dus bedachten we dat we toen voor de Hawthorne zouden gaan. Het kantoor zou dan kleiner zijn, maar toch wel te passen. Thuis gekomen waren we blij dat we de keus hadden gemaakt. Alleen helaas kreeg ik last van het-’s-Nachts-wakker-worden-met-het-gevoel-dat-je-iets heel-doms-hebt-besloten-gevoel. Wat bleek nu, het kantoor zou wel heel klein worden voor ons tweeën. Oftwel 3 bij 3 meter (Benno zijn Cubical bij Philips is zelfs groter). En aangezien we beiden uren achter onze computers kunnen zitten, maar weer op weg gegaan naar KB Homes, om haar te zeggen dat we het toch niet zouden doen.

 Ach en ook verkopers kunnen een foutje maken… Bleek dat de verkoopster een rekenfout van $11.000 had gemaakt en we dus wel de Linden op dat favoriete plekje konden kopen met voorkantje C. Helemaal gelukkig begonnen we toen enthousiast de papieren te tekenen.

Nadat deze papieren waren getekend, moest de hypotheekgever weer een “commitment” versturen en als die verstuurt is, dan krijg je de hypotheek en kan de bouwer beginnen met bouwen (in tegenstelling tot Nederland, hier betaal je pas je huis als hij opgeleverd wordt en niet al voor en tijdens het bouwen).

We verwachten dat we, ondanks het feit dat ze zeggen 15 december, dat we ergens in januari kunnen gaan verhuizen. Op de website http://www.windycity.nl zal ik het hele proces weer verslaan!

Terwijl ik naar Woodman’s rijd, zie ik een groot maisveld en een stuk van dat maisveld is net gemaaid en dat gedeelte ziet compleet zwart van de Canadese Ganzen. Ze hebben de zomer in Canada doorgebracht en komen nu bij ons overwinteren. En nu realiseer ik me hoe snel de tijd is gegaan en begin ik me te realiseren dat we in een vast ritme komen.

 
Het is nu buiten 16 graden Celsius en het miezert. Spooky probeert het nog even, maar komt na een half uur ook weer binnen. En het is duidelijk. Poezen hebben geen lange termijn geheugen. Ze heeft geen idee waar ze de dag kan gaan doorbrengen. Ik til haar in een van de vele mandjes die ik afgelopen winter heb gekocht. Na wat gekroel, besluit ze dat dit vast wel goed gaat liggen en zo zie ik weer een beeld wat maanden weggeweest is. Spooky bij mij op het bureau, lekker liggen te slapen, terwijl ik achter de computer aan het werk ben.

 
Ik realiseer me dat ik zoveel plannen had, en dat er toch zo weinig van terecht is gekomen. Wat is er toch gebeurd? Waarom vliegen de zomers hier zo snel voorbij? Wat gebeurt er hier met de tijd? Kunnen we hem even stil zetten, zodat ik alsnog al die foto’s in mooie mappen kan doen en online kan zetten, de website nu echt kan afmaken en online zetten, de kussens voor in de woonkamer kan afmaken en oh ja, ook nog even een beetje tijd om gaan solliciteren, zou niet verkeerd zijn!

 
Ach als het regent dan heb je vast meer tijd, maar ja ook hier heeft de tijd niet stil gestaan. Morgen ga ik met een belastingcursus bij H&R Block beginnen, zodat we zelf de aanslag kunnen gaan invullen. Tot 21 november zit ik weer twee ochtenden in de week in de klas en daarbij nog 6 uur huiswerk, een week later begint the Citizens Police Academy, oftewel een voorlichtingsklas bij de politie hier in Schaumburg voor de inwoners. Het schijnt erg leuk te zijn en dus ga ik daar elke woensdagavond heen. Ondertussen ben ik ook coördinator vrijwilligers (als vrijwilliger) geworden bij het dierenasiel in onze dierenwinkel en over 1,5 week komt Robin Schaumburg onveilig maken. Dus genoeg te doen komende tijd.

Oh ja, in het weekend wordt het weer 25 graden, kunnen we weer even van de zomer genieten!

Tall Ships Chicago = De bruine vloot show

De afgelopen dagen heb ik mij kostelijk vermaakt in Chicago. Van 3 tot 9 augustus was er het Tall Ships Chicago evenement in Chicago. Ik had me een paar maanden geleden al opgegeven als vrijwilliger. Een maand voordat het evenement begon, kreeg ik te horen dat ik was aangenomen als “Ship Liaison Officer” en ik er 10 dollar (bruto) per uur voor betaald zou krijgen. Dat is aardig! Als SLO’er was ik er verantwoordelijk voor dat de bemanning van het schip een goed gevoel over zou houden aan hun bezoek aan Chicago. Oftewel, ik moest er voor zorgen dat de bemanning wist hoe ze aan vrijkaartjes konden komen voor de diverse toeristische attracties, zorgen dat ze wisten waar ze hun ontbijt, lunch en diner konden vinden en dat het duidelijk was voor iedereen die met het schip in contact zou komen, hoe de bezoekersstroom op het schip gestroomlijnd moest gaan worden. Het klinkt heel wat, maar het waren voor 6 erg leuke en gezellige dagen.

Vrijdag 4 augustus.

07.00 uur Vol zenuwen zit ik in de auto. Benno brengt me naar O’hare, vandaar kan ik dan verder rijzen met de “blue line” naar Downtown. Om 9 uur moet ik er zijn, dat lijkt ruim gepland. Het is heel raar om weer aan het werk te gaan en ik zie allerlei doemscenario’s voorbijkomen. Ik blijf mezelf maar vertellen dat de baan echt heel makkelijk is, dat je anders niet wordt aangenomen zonder een sollicitatiegesprek. Toch ben ik bang dat ik er een zooitje van ga maken. Het is immers al weer een lange tijd geleden dat ik aan het werk ben geweest en dit is Amerika.

09.10. Oké dat is pas een goed begin. Toen ik in het centrum was aangekomen, bleek de operations trailer toch verder weg te zijn, dan ik had gedacht. Ik heb bijna een uur door de stad gelopen en toen was ik er dan eindelijk. Gelukkig blijkt de organisatie een redelijk ongecoördineerd zooitje te zijn, dus niemand heeft echt in de gaten dat ik te laat ben. Ik krijg mijn t-shirts, identiteitskaart en een pet (wow die dingen staan mij altijd zo goed (not!)), die vandaag echt nodig blijkt te zijn met de felle zon. Samen met nog 2 SLO’ers en de crewleaders gaan we op weg naar Navy Pier. We blijken allemaal voor het eerst bij Tall Ships te werken, dus dat valt mee. Zo langzamerhand krijg ik er echt zin en valt de spanning.

Om tien uur stap ik aan boord van de Niña. De kapitein blijkt niet aan boord te zijn, maar de eerste maat wel. Snel neem ik met hem zijn handboek door. Hij blijkt redelijk goed van alles op de hoogte te zijn en hij is blij dat ik er ben. Mooi. Echt grote wensen heeft hij niet. Verder dan waar is onze post en hoe krijgen we waszakken voor de wasserette komt hij niet. Dus dat is een makkie. Er blijken zes bemanningsleden te zijn in totaal, dus ik denk dat ik de dag wel door ga komen.

Om elf uur gaan de hekken open, dus ik heb wel even tijd om naar de “hospitality room” te gaan, dacht ik. Helaas blijkt die helemaal aan het einde van Navy Pier te zijn, op de tweede verdieping. De Niña ligt aan het begin, oftewel een 15 minuten stevig doorstappen. Ach, ik had nog niet genoeg gelopen vandaag. Het goede nieuws is wel dat er koffie staat (de typische Amerikaanse koffie, net te slap, net te oud, maar met een scheutje melk, prima te drinken) en donuts, muffins en andere heerlijkheden. Ik heb even tijd om met nog meer mensen kennis te maken en daarna ga ik weer terug naar het schip.

Om vijf voor 11 ben ik weer bij de hekken.

Inmiddels zijn er al heel wat bezoekers die ongeduldig aan het wacht zijn. Het is inmiddels al goed druk geworden bij het hek. Wat mensen er niet voor over hebben om op een schip te kunnen kijken. Twaalf dollar en ruim een uur wachten.

Helaas blijkt de Niña nog niet open voor het publiek te mogen gaan, omdat de trap naar de boot nog niet goedgekeurd is door de coast guard. En ja zij hebben het hier voor het zeggen, dus wordt er rustig gewacht. Niemand weet hoe lang het gaat duren. Om kwart voor 12 gaan we open. Het is mij compleet onduidelijk wie of wat hier de goedkeur heeft gegeven, maar we zijn open.

Justin, mijn crewleader is al bezig de vrijwilligers die de wachtrijen in de gaten houden te instrueren. Ik krijg bij de ingang van de boot ook een vrijwilliger. Dit blijkt een lerares te zijn op een lagere school en dat is te merken. Ze is erg bang dat mensen van de boot af vallen of zich op wat voor manier dan ook bezeren. Het tegenovergestelde van mij en dat is dus wel even wennen. Ze is erg gezellig en weet hoe ze met mensen moet omgaan, dus wij komen de ochtend en de eerste helft van de middag prima door.

Wij zijn de enige boot met een ingang en een uitgang. De rest van de 18 boten hebben maar een trap of loopplank, dus je kan er of op of af. En niet tegelijkertijd. Wist je dat mensen al ze een keuze hebben rechts de trap af lopen? Bij ons is dat dus even lastig en al snel verander ik het looppatroon. Mensen komen van de linkerkant aanlopen, gaan rechts van de trap af en komen links weer de trap op. Na twee uur vind ik het wel best en verander de looproute. Dat is even wennen voor mijn vrijwilligers, maar al snel snappen ze dat het werkt.

Dan de volgend obstakel. De Nina ligt aan het begin van de looproute van drie schepen en natuurlijk zijn er altijd mensen die weer terug willen lopen. En tja dat zorgt voor wat onhandige situaties. Ik bedenk dat we gewoon een eenrichtingsverkeer moeten gaan instellen, om zo de stroom van bezoekers beter te stroomlijnen en er voor te zorgen dat mensen niet in twee rijen voor de Niña komen te staan. Ik loop naar het laatste schip en probeer daar te overleggen. Natuurlijk wordt ik niet begrepen en is het echt onmogelijk wat ik wil. Dus ik loop terug en bedenk me dat ik maar een simpele “vrijwilliger” ben en het naast me moet neerleggen. Totdat Rick langskomt en vraagt wat mijn probleem is. Rick werkt op Navy Pier en is verantwoordelijk voor de veiligheid van de bezoekers. Hij luistert, snapt wat ik bedoel (het werkt altijd goed als je vaak het woord “safety” gebruikt) en regelt de eenrichtingsverkeer. Rick en ik hebben elkaar gevonden. Hij komt regelmatig even kijken hoe het gaat op de Niña. Ik verzeker hem er van dat ik in de gaten heb, dat ik nu de stroom van wachtende regel. Als ik de doorstroom vertraag, moeten veel mensen wachten en zijn er twee schepen leeg en als ik het versnel zijn er wachtrijen die in elkaar gaan lopen. Na tien keer, “great”, “you’re doing a great job” en “thanks” ben ik eindelijk mijn zenuwen kwijt. Ik heb het nog steeds niet verloren. Ik heb nu al in de gaten waar het de komende zes dagen om gaat: mensen leren kennen om je eigen leven beter te maken en de wachtrijen reguleren.

De temperaturen zijn inmiddels goed opgelopen en Rick komt mij gekoeld water brengen. Het is echt een Engel. Justin komt nog een paar keer voorbij en merkt op dat ik het erg goed doe. Fijn! Joepie! We geinen wat over en weer en gaan weer verder met ons werk.

Rond een uur of drie wordt de ploeg vrijwilligers gewisseld. Ik werk vandaag en morgen een dubbele dienst, dus ik blijf. Ik krijg nu een vrijwilliger bij mijn boot die het echt niet snapt. Ze krijgt het niet voor elkaar om genoeg mensen in de boot te krijgen, of niet te veel. We wisselen haar met de vrijwilliger die aan het begin van de wachtrij staat en dit is haar plek. Het is zo leuk om te zien, ze kletst met iedereen en zorgt ervoor dat mensen die moeten wachten het iets minder slecht hebben. Ze geniet er echt van. Ze zit op een stoeltje en vermaakt zich kostelijk.

Rond een uur of vijf wordt het een stuk rustige en heb ik zowaar voor het eerst die dag niet echt een wachtrij meer. En voor Justin is dus het moment aangebroken om bij iedereen eens langs te lopen om nader kennis te maken. En tja waar heb je het dan over? Over de verschillen in cultuur bijvoorbeeld en in dit geval de mentaliteit van de mensen. Ga eens in Nederland naar bijvoorbeeld Sail toe en laat mensen eerst geld betalen om ergens in te komen en ze dan ruim een uur laten wachten. Wat je geheid krijgt zijn jengellende kinderen, en klagende volwassenen en mensen die het zich niet kunnen voorstellen dat je zo’n wachtrij vrijwillig gaat managen. Dan hier. Ik ben geen jengellende kinderen tegengekomen, wel ongeduldige als ze bijna aanboord mogen, maar dat is niet erg. Ik ben slechts een klagende volwassenen tegen gekomen en ik weet niet eens meer waar het over ging. Mensen bedanken je dat je als vrijwilliger bij zo’n festival werkt. Mensen begrijpen hier dan ook echt dat zo’n festival niet zonder vrijwilligers kan en dat zonder vrijwilligers zo’n festival er simpel weg niet kan zijn. Mensen blijven vrolijk en vriendelijk en dat is toch wel heel erg leuk. Met veel ongeloof wordt er gereageerd op mijn verhaal. Het zijn twee verschillende werelden.

Rond negen uur vraag Dock ons beneden. Eindelijk zal ik zien wat de bezoekers niet kunnen zien, het ruim, de plaats waar de bemanning slaapt. Oké, daar mis je niets aan. Vergelijk het met een wedstrijd Skûtsje, ze hebben in dit schip nog wel een toilet gebouwd, en er is een cardanisch opgehangen fornuis, twee grote koelboxen en ……….. een flatscreen televisie. Er is geen ruimte voor een normale televisie. De bemanning heeft 2 vierkante meter voorzichzelf. Dat is inclusief het bed,  of eigenlijk een plank.

We drinken wat en dan besluit ik dat ik maar eens naar “operations” terug moet gaan, want ik heb nogsteeds een walkie talkie. Die willen ze vast wel terug. Het is zo’n mooi zooitje, niemand kon mij vertellen hoe laat je terug moest gaan naar “operations”. Om kwart over negen kom ik bij “operations” aan. Ik wordt ontvangen met een luid applaus. Wat blijkt ze waren me kwijt en maakten zich ernstig zorgen. Blijkt die Nederlandse gewoon een feestje aan boord te hebben. Ik heb direct naam gemaakt voor de rest van de week.

Wat TweeVandaag mij wel verteld.

Ik zit een beetje wat weg te surfen als ik weer eens op `uitzendinggemist.nl` terecht kom. Een website die naast het NOS/nieuws ook vaak andere leuke programma aanbiedt op het internet. En zo klik ik niets vermoedend op een uitzending van TweeVandaag. Ik verwacht wat polderpraat over de blauwe tongen van koeien en dat is net waar ik heel veel behoefte aan heb.

Helaas blijkt deze uitzending wel een heel behoorlijk serieus onderwerp te hebben. De nog niet eerder gepubliceerde geluidsfragmenten tijdens de aanslagen van 9/11. Als je je realiseert dat we in Chicago Sears Tower, nu het hoogste gebouw van Amerika en een van de grootste vliegvelden van Amerika, O´hare hebben en daarnaast een aantal hoofdkantoren van multinationals, dan begrijp je wellicht dat er altijd een soort onderbuik gevoel is, als het kan ook hier gebeuren. Het is zoiets als leven in de Flevopolder. Het staan op je balkon op de bovenste verdieping zodat je net over de dijk heen kan kijken en je dan realiseren, als die dijk eens doorbreekt wat dan. Dat gevoel, het zal wel niet gebeuren, toch?

Nog steeds met het gevoel er zal wel wat polderpraat langskomen, krijgt het verhaal meer NOVA achtige-trekken. Vol verbazing kom ik tot de conclusie dat er een en al miscommunicatie was tijdens de aanslagen op 11 september, kom ik erachter dat er in Amerika gewerkt wordt met verouderde apparatuur en er op een verkeerde vliegtuigen wordt gejaagd. Geluk bij een ongeluk. Door de moeizame communicatie krijgen ze te laat door dat ze de vliegtuigen mogen neerhalen. Als dit op tijd was gebeurd, was het verkeerde vliegtuig naar beneden gehaald. De Nederlandse deskundigen merken nog even op dat deze miscommunicaties vele levens heeft gekost. Iedereen die netjes de commando’s opvolgden (blijf waar u bent, wij redden u, u mag niet naar beneden gaan), zijn overleden. De meeste mensen die zijn gevlucht via de trappen, hebben het overleefd.

Ik werd enerzijds stil van het gebrek aan kennis en apparatuur in dit land, om dit land te verdedigen. We kijken regelmatig naar een programma over alle nieuwe wapens die op de markt komen speciaal voor Amerika en dan verbaas je, je over het feit dat er in het land zo weinig up to date apparatuur voor handen is.

Ik werd veel stiller vanwege het feit dat ik dit nieuws, niet op de televisie had meegekregen, niet uit de (lokale) krant had meegekregen. Ik mail Benno de link en ook die had dit niet meegekregen. Ik ga dus ook op zoek op CNN om te kijken wat die te melden hebben over dit onderwerp. Heb ik dit dan echt over het hoofd gezien, of is iedereen murw en heeft het geen nieuwswaarde meer. Het lijkt er op, want ik kan alleen een artikel vinden met een letterlijk verslag van de tapes. Wat er echt op de banden staat of even een beschuldigende vinger op steken zit er niet bij. Bij CBSNews wordt ik al niet veel wijzer, Weer veel teksten en wat me dan opvalt is dat ik nu weet waarom het me niet meer opvalt. Het gaat hier niet over het grote geheel, de overheid, de brandweer, of wat dan ook, nee ze leggen de nadruk op de individu. Allemaal persoonlijke verhalen. En hoe erg ik al die verhalen ook vind, hoe veel koude rillingen ik er ook van krijg als ik echt luister, ik merk dat ik hier zelf eigenlijk ook niet meer echt naar luister. Van al die persoonlijke verhalen staat hier de krant van vol. En het feit dat CNN het artikel opent met “Chaos” is al heel bijzonder.

Na 8 maanden moet ik er dus nog steeds aan wennen dat ik voor een evaluatie van het nieuws uit Amerika gewoon het Nederlandse nieuws vaker moet bekijken.

Hier onder het artikel wat ik kon vinden:

Newly released 9/11 tapes show chaos, courage

Wednesday, August 16, 2006; Posted: 1:29 p.m. EDT (17:29 GMT)

Lights honoring World Trade Center victims shine over New York's skyline on September 11,

NEW YORK (AP) -- A fire official described near chaos inside the World Trade Center, with communication becoming increasingly difficult as firefighters tried to reach people trapped by a devastating blaze raging high overhead, recordings released Wednesday of emergency phone calls from the September 11 attacks show.

"We're in a state of confusion," said Chief Dennis Devlin of Battalion 9. "We have no cell phone service anywhere because of the disaster ... Bring all the additional handy talkies."

Devlin tried to get a rundown of all the companies dispatched to the burning 110-story buildings. He was still inside the south Trade Center tower when it collapsed.

The same mix of concern and confusion was evident in recordings of more of the 1,613 previously undisclosed emergency calls made amid the horror in the towers after the hijacked planes hit the trade center.

"One of the towers just collapsed," said a fire lieutenant on another call. "Everybody's got to be inside of it. ... There's got to be thousands of the people inside it. One of the towers just came down on everybody."

Frantic callers trapped on the upper floors of the burning World Trade Center sought help from emergency operators, who were unable to offer much more than words of encouragement.

"There's heavy smoke and flames and the building management is announcing that everything is all right, and it's not and they're confused," said one fire dispatcher after fielding a phone call from someone trapped on the 82nd floor.

Another operator, speaking to someone stranded on the 103rd floor, promised, "I'm going to do my best."

"I want you to go on the floor. Kneel on the floor. On the floor," said another operator. Another, speaking to a woman stuck on the 83rd floor, offered hope of a rescue team that never appeared.

"Listen to me, ma'am," that operator told a panicky Melissa Doi during a 20-minute phone call. "You're not dying. You're in a bad situation, ma'am."

A portion of Doi's end of the conversation was played for jurors in April at the trial of September 11 conspirator Zacarias Moussaoui.

"I'm going to die, aren't I?" Doi asked the dispatcher.

"Ma'am, just stay calm for me, OK?" the dispatcher said. The conversation ended with the operator trying vainly to speak with Doi, a financial manager for IQ Financial Systems: "Not dead, not dead," the operator said to no response. "They sound like deep sleep."

The phone line cut out. Doi never made it out of the World Trade Center.

"Oh, my lord," said the operator, whose words to Doi were previously not made public.

'We're still heading up'

The newly released calls included the voices of Devlin, 18 other firefighters and two emergency medical technicians killed in the collapses, although most of the calls are from firefighters asking dispatchers where they should report for duty, the Fire Department said.

One tape contained an unidentified firefighter calling from the 35th floor, reporting a chaotic scene of civilians -- some with burn injuries -- heading down the stairwell as the firefighters headed up.

"Apparently it's above the 75th floor," the firefighter said. "I don't know if they got there yet. We're still heading up."

About a dozen family members of 9/11 victims arrived in a midtown Manhattan conference room Wednesday to hear the tapes, which again raised questions about the lack of communication on the scene.

"We're still looking for information for how we can fix what went wrong that day," said Aggie McCaffrey, whose brother Orio Palmer was among the 343 firefighters killed.

The New York Times and family members sued for access to the emergency calls and firefighters' oral histories. Attorneys said they wanted to find out what happened inside the towers after two hijacked jetliners crashed into them and what dispatchers told workers and rescuers.

The calls also include 10 previously unreleased 911 calls from people trapped in the towers, although those calls include only the voices of the operators who heard their pleas.

Other tapes, transcripts, released earlier

The city in March released transcripts of 130 calls from people, including only the voices of operators and other public employees. The callers' voices were cut out after city attorneys argued that their pleas for help were too emotional and intense to be publicized without their families' consent.

Thousands of pages of emergency workers' oral histories and radio transmissions were released last August.

Fire Commissioner Nicholas Scoppetta ordered his department to search for additional recordings when another tape turned up shortly after the March release of 911 calls. City officials listened to all calls to emergency and fire dispatchers between 8:45 a.m. and 10:45 a.m. on September 11 to locate all available recordings.

Families of the 21 rescuers identified in the calls have been notified, the department said. Because they were public employees, their entire calls were released.

Copyright 2006 The Associated Press. All rights reserved. This material may not be published, broadcast, rewritten, or redistributed.

Hier het artikel van CBS News:

/11 Tapes Evoke Chaos And Horror

(Page 1 of 2)

NEW YORK, August 12, 2005

(CBS/AP) The Fire Department on Friday released thousands of pages of oral histories recorded by firefighters about Sept. 11 and hours of radio transmissions, a vast mine of records that evoked anew the chaos and horror of the attack.

“Somebody yelled something was falling,” firefighter Maureen McArdle-Schulman recalled. “We didn't know if it was desks coming out. It turned out it was people coming out, and they started coming out one after the other.”

“I felt like I was intruding on a sacrament,” she said. “They were choosing to die and I was watching them and shouldn't have been.”

Compelled by a lawsuit filed by The New York Times, the department made public 15 hours of radio transmissions and more than 500 oral histories describing the rush to the World Trade Center, which saved an unknown number of civilians and cost 343 firefighters their lives. In all, 2,749 people died in the twin towers' collapse.

Deputy Commissioner Thomas Fitzpatrick, said, “Based on the number of jumpers, we could only assume that hundreds of people were trapped.”

At least 450 relatives of dead firefighters requested copies of the oral histories and radio recordings, and they received them by express mail Friday, the fire department said.

Listening to the tapes yields an array of emotions. Some voices are sad; some are terse. Some of the audio is garbled or difficult to understand. Hear more audio.

Some families and other critics of the city's response have been hoping the new documents would help them challenge the conclusion that many firefighters in the north tower heard, but chose to ignore, an evacuation message issued after the south tower collapsed at 9:59 a.m.

CBS News Correspondent Trish Regan reports that Michael Burke's brother, William, was the only firefighter in his company who didn't make it out of the north tower. Michael told Regan that he will listen to the tapes when he feels ready.

“I will probably listen to them in bits and pieces. I think they'll be very difficult. It will be interesting to hear if we could hear Billy's voice,” he said.

The 945 minutes of dispatches and recorded histories fill 23 cds, WCBS' Marcia Kramer reports. A reading of just a few of the 12,000 pages of transcripts from the oral histories made clear they were packed with dramatic descriptions of the day.

"When the south tower collapsed, what we did was we either ran, got blown or fell down. ... I realized ... we have people up there," said Fire Chief Salvatore Cassano. "The building is loaded with our guys."

Cassano was manning the department's command post with Department Chief Peter Ganci, who was later killed after the two were separated. Ganci was the highest-ranking firefighter who died that day.

"I'd like to hear his voice again," one father of a fallen firefighter told Kramer(video), when asked about his son.

At least one fire lieutenant quoted in the oral histories heard the evacuation message and saw his colleagues leaving.

9/11 Tapes Evoke Chaos And Horror

(Page 2 of 2)

NEW YORK, August 12, 2005

(CBS/AP) Fire Lt. Gregg Hansson, whose Engine 24 was called at 8:47 a.m. -- one minute after the first plane crash — described hearing the call to evacuate while he was on the 35th floor of the north tower.

“I was in the vicinity of the battalion chief, who was on the command channel, when I heard a mayday given over the command channel to evacuate the building,” Hansson said in his oral history. “He started to tell everyone to evacuate, and I did also. I saw all the units get up, everybody got their gear, everybody started for the staircases to evacuate.”

Independent investigations with access to the documents have already described major flaws in the city's response to the attack -- emergency radios did not function properly, police and firefighters did not work together and vital messages went unheard.

A reading of just a few of the 12,000 pages of transcripts from the oral histories made the day's drama clear.

“You could hear maydays going over the radio at that point. It was just so many, I really didn't know where they were coming from,” firefighter Thomas Turilli said.

Firefighter Kirk Long described leaving the north tower and being helped by another firefighter to a building nearby that had some clean air.

“There was a lot of mothers and babies there,” he said. “I was ready to leave. They were a little shook up because I was covered up with all this dust. I was leaving and they started to cry. They didn't want me to go without them. So I stayed for maybe 10 or 15 minutes until it cleared up a little bit. Then I walked them over to the west side, where there were boats and fresh air.”

Another firefighter, Patrick Martin, said that after the south tower had collapsed and before the north tower came down, his lieutenant instructed him to go on a boat that was taking people to hospitals across the Hudson River.

“I told him I wasn't leaving,” Martin said. “We were still missing one guy.”

The city had withheld the material, claiming the release would violate firefighters' privacy and jeopardize the prosecution of Zacarias Moussaoui, who ultimately pleaded guilty to conspiring with the Sept. 11 hijackers.

In March, the state's highest court ordered the city to release the oral histories and radio transmissions but said the city could edit out potentially painful and embarrassing portions.

In another oral history, fire Lt. Howard Hahn described using his cell phone that day but said his fire department radio was barely functioning.

“I was able to get through, but the transmissions was very hard,” Hahn said. It was very hard to control. You're basically doing your own show.”

©MMV, CBS Broadcasting Inc. All Rights Reserved. This material may not be published, broadcast, rewritten, or redistributed. The Associated Press contributed to this report.

Onze ramen (deel 5?)

Toen we ons huis betrokken in februari bleken dat onze ramen allemaal waren dicht gekit met siliconenkit. Gelukkig huren we dit huis,dus de melding naar de huisbazin was snel gemaakt. Na een aantal maanden kwam er schot in de zaak. We zouden nieuwe ramen krijgen in het hele huis. We waren hier erg blij mee, want we hebben enkel glas en zouden dan dus dubbelglas krijgen en we konden eindelijk weer eens wat ramen open doen.

Helaas bleek de vreugde van korte duur. Alleen de voorzet ramen werden vervangen en de gewone schuiframen werden opengebroken om ze zo weer werkend te krijgen. Helaas bleek bij deze breekpoging ook wat ramen af gebroken te zijn en die zouden worden gerepareerd worden………

Vandaag is het 24 augustus en geloof of het niet, maar een raam is gemaakt! Het koste me deze week ruim twee dagen aan in huis blijven, maar we hebben nu een raam wat het geheeld doet. De reparatie is echt geweldig, daar moet je dus niet naar kijken. Eerst was het probleem dat het schuifsysteem te groot was, toen was het te klein en daarna zorgde het ervoor dat het bovenste schuifraam niet meer dicht kon. Maar de Mexicaan heeft goed zijn werk gedaan, met wat knip en plakwerk heeft hij er voor gezorgd dat er een raam weer goed open en dicht kan.

Morgen komen de ramenmannen weer en dan hopen ze het ander raam ook te repareren. Andere raam? Heb je maar twee ramen in je huis, zal je denken. Nee, we hebben 16 ramen in ons huis. Daarvan zijn er nog 13 niet goed. Oh ja, en onze hordeur doet het ook niet meer en onze voordeur lekt als het regent. Eh je snapt het al, dit duurt nog even.

Dus laat ik het maar op z’n Amerikaans benaderen. Er is een raam heel en er kunnen meer ramen open dan ervoor en ik heb ook echt het gevoel dat het volgende raam er deze week nog in komt. Dus dan hebben we nog maar11 ramen te gaan. Zullen we er een wedje op zetten? Wat denk jij zullen wij nog meemaken dat alle ramen goed gerepareerd zijn?

Even terzijde:

Er is in Amerika nog steeds een discussie gaande over de illegale Mexicanen (deze Mexicaan is hier legaal) en er stond vandaag een kop in de krant “There is not one person that would do the jobs these people do at the wages these people do” Ik moest daar aandenken toen ik me bedacht dat een nieuw raam inclusief montage $ 80,00 kost. Bedenk je eens wat deze man moet verdienen, om niet een nieuwe raam bij Pella (A-merk raam) te bestellen, maar zelf meer dan 20 uur in een raam te steken om het weer gerepareerd te krijgen. Eigenlijk is dat dus heel triest.

Ons huis

De afgelopen twee weken zijn we druk bezig geweest met het verkrijgen van een hypotheek voor ons nieuwe huis wat we gezien hadden in Woodstock. We hadden drie hypotheek adviseurs voor ons aan het werk. En zij liepen allemaal tegen hetzelfde probleem aan. We wilden niets aanbetalen, we hebben geen permanent visum en ons krediethistorie bestaat uit een credit card en wat gas en electra rekeningen en dan nog maar voor een paar maanden. Wat banken hier willen zien? Een goede kredietscore, een lange krediethistorie, en veel kredietlijnen. Oftewel wees een echte Amerikaan. Heb een stuk of vier creditcards, betaal je auto niet contant, maar sluit er een lening voor af en heb die creditkaarten en de autolening minimaal 2 jaar, oh ja, 20% aanbetalen op je huis, is heel gewoon. (dus de banken hebben lopen minimale risico).

Dus kort samengevat. Laat zien dat je kan lenen over een periode van 2 jaar, betaal zelf het grootste risico (de laatste 20%) en niet onbelangrijk verdien genoeg. Aan het laatste voldoen we, pfff! Nu zou je verwachten dat als je aan al die eisen voldoet, dat je dan ook een mooie rente mag verwachten. Nou laten we beginnen bij 6,5% (!). Aangezien wij geen rolmodellen zijn, mogen wij rekenen op een rente van 7,5% ! Gelukkig is het wel aftrekbaar van de belasting, maar ja ook die houdt hier wel op bij 30%.

En zo begon ons de moed in de schoenen te zakken. Het zag er naar uit, dat we nu toch echt moesten gaan integreren, door maar wat creditkaarten aan te gaan vragen en we ook nog even een paar jaar moesten wachten. Totdat we op de site van Philips een verwijzing zagen naar U.S. Bank. Deze bank zou fijne rentetarieven hebben voor Philips medewerkers. Aangezien mijn ervaring met telefoonnummers die genoemd worden op de personeelssite van Philips erg goed is, besloot we om een gokje te wagen. En ja hoor, de telefoonstem bedankte me voor het bellen naar U.S. Bank en ze melden me dat we als Philips medewerker graag voor ons klaar zouden staan. Dat is mooi.

En toen sprak ik met Luke. Luke legde me uit dat het geld in Amerika dat gebruikt wordt voor leningen bij twee overheidsinstellingen vandaan komt. U.S. BANK haalt zijn geld bij Freddie Mac vandaan. Ah, dus er is geen concurrentie in Amerika, tja, ik had het kunnen weten. Maar Luke was niet voor een gat te vangen en besloot op zoek te gaan naar een lening en me binnen een half uur terug te bellen met zijn onderzoek.

Luke belde wel terug (in tegenstelling tot vele andere banken). Hij had een lening gevonden waarbij er niet gekeken werd naar de kredietscore en krediethistorie van de grote 3 instellingen die daarvoor zijn, maar naar je betalingsgedrag van je gas,water en electra rekeningen, En als we wilden konden we een aanvraag doen voor de lening. Als we goedkeur binnen hadden konden we dan met de bouwer om de tafel gaan zitten en kijken of we het huis konden kopen. Dit van te voren je hypotheek al laten goedkeuren heet “preapproval” en lijkt niet overbodig in onze situatie. We gingen er voor en faxten alle informatie die Luke nodig had door.

Op vrijdag kwam het verlossende woord. We waren “gepreapproved”, als we een historie van 2 jaar konden overleggen. Eh, tja we zijn hier pas een half jaar dus dat werd lastig. Voor 180 dollar konden we een internationaal kredierapport aanvragen, maar Luke wist ons ook te vertellen, dat de rapporten uit Nederland nooit veel waard waren, want er stond niet datgene in wat ze zochten (ze zoeken “je betaald netjes die en die rekening”, en niet “je betaald je rekeningen niet netjes”, en dat is een groot verschil).

Opeens bedacht ik me dat Paul (onze politieman die uit Nederland komt en hier al 30 jaar woont) ons verteld had dat hij een “notary” is en als we dus ooit ergens een echtheid stempel voor nodig hadden, hij dat graag voor ons zou doen. Dus stelde ik Luke voor om vanuit Nederland de bedrijven te gaan bellen en ze om een bewijs te vragen dat we 2 jaar lang netjes onze rekening hadden betaald en dat vervolgens weer zelf te vertalen en het te laten waarmerken door Paul. Luke vond het een geweldig plan en ging om toestemming vragen.

Een tien minuten laten kwam het verlossende woord. Het voorstel was goedgekeurd!

Inmiddels was het vrijdagmiddag en in Nederland dus al avond, dus maandag eerst Benno naar het vliegveld gebracht en toen om half 8 begonnen met bellen.

Spooky lag nog een beetje duf uit haar ogen te kijken en de temperatuur moest nog duidelijk omhoog gaan. Tja en dan merk je hoever je bent. Het was letterlijk een race tegen de klok. Ik wilde voor 5 uur Nederlandse tijd alle bedrijven die ons eventueel zouden kunnen helpen, gebeld hebben. En dat is uiteindelijk gelukt.

Ik begon met Hypotheek Visie uit Lelystad. En ja ik ga even reclame maken. Sinds we in contact zijn gekomen met Hypotheek Visie hebben wij alleen maar goede ervaringen, zowel in Rotterdam als in Lelystad. In Lelystad werkt Peter van Oord heel hard om het zijn klanten naar de zin te maken. Dus heb je een hypotheek nodig, een verzekering of wil je weten hoe het zit met je pensioen. Even Peter bellen! Peter helpt je altijd!

En dus bel ik Peter, Peter is zoals gewoonlijk heel enthousiast over onze nieuwe plannen en beloofd druk te gaan bellen. Hij gaat proberen zoveel mogelijk brieven te verzamelen en hij houdt zich aan zijn afspraak. Op woensdag komt de eerste brief al uit onze computer gerold. Super Peter

De mensen van Univé heb ik altijd al bijzonder gevonden. Ze gaan dezelfde dag nog een fax versturen, maar niet in het Engels, dat kan maar een persoon en die is net met vakantie. Tja zo realiseer je maar weer dat echt niet elke Nederlander Engels spreekt.

Aan het begin van de middag bel ik Luke met het verhaal dat ik denk dat het een twee weken gaat duren en dat ik dan alles in een keer naar hem zal faxen. Hij is onder de indruk van al het werk wat we verrichten. Tja, het is een hoop werk, maar ja dat is verschil tussen in land geboren worden en naar een land verhuizen. Je blijft tegen de meest bizarre zaken aanlopen.

Een half jaar geleden begon voor mij de jacht naar een huis en al heel snel was het huis waar we het eerste jaar zouden gaan wonen gevonden. Eerst hadden we zoiets van na een jaar zien we wel weer verder. Als alles bevalt kunnen we dan wel weer eens aan kopen gaan denken. Wij gingen er vanuit dat we ons huurcontract wel konden opzeggen gedurende het jaar. Ondanks het feit dat je hier je abonnement op de krant, de telefoon en internet en je verzekering voor de auto en je huis zomaar elke dag kan opzeggen, kan dat dus weer niet met ons huurcontract. We hebben dus maar 1 moment dat het kan en dat is 1 februari 2007 en voor 30 november 2006 moeten we de huur opzeggen. Oké, dat is pas een uitdaging. Je kan natuurlijk gewoon de huuropzeggen wanneer je wilt, maar ja, we hebben twee maanden borg betaald en ze kan ons voor de rechter dagen, dus dat zijn niet echt opties waar we op zitten te wachten.

En dus besloten we een paar weken geleden maar eens te kijken in onze omgeving. We wilden verder de natuur in en het liefst blijven huren, maar niet met zo’n heel vast contract. We kwamen er achter dat wonen aan het water, in deze omgeving wonen aan een rivier of meer waar veel jetski’s en andere enorme herriemakers voorbij varen betekent, dus dat is dus, helaas, geen optie meer. Uiteindelijk vonden we niet iets waar we beiden warm voor konden lopen.

Vorige week kwam er wat schot in de zaak. We gingen kijken naar opties als rent to buy of lease to buy, zodat we als alles wat stabieler zou worden we na een aantal jaren alleen maar het huis hoefden te kopen waar we dan in woonden. En zo kwamen we bij een bouwproject terecht waarbij de aardige man ons heel lief voorrekenden dat we voor het bedrag waarvoor we nu huren, een huis konden kopen. Tja dat veranderde de zaak. En dus bedachten we weer wat nieuws, we wilden wel zelf een stukje grond gaan kopen en dan zelf een huis gaan bouwen. Maar ja, dat bleek allemaal niet zo makkelijk te zijn en dat zou dan meteen ons eerste huis zijn wat we lieten bouwen. Dus na een dag rondrijden in de omgeving besloten we maar te gaan kijken naar nieuwe bouwprojecten.

Inmiddels helemaal gaar van het zoeken naar ons droomhuis reed ik gisteren naar Plainfield. Dat ligt aan de Route 66. Niet dat dit stuk er zo spectaculair uit ziet als je zou denken, maar het was wel een nieuw stuk voor mij. Volgens mapquest zou het op een uur rijden zijn en dat was het. Het zou hier helemaal bruisen van de nieuwe bouw activiteiten. Aangezien de houder van onze Truus was gesneuveld, had ik niet zo’n handige Truus aan boord en besloot maar om een makelaarskantoor in te lopen die mij dan vast wel op sleeptouw zou nemen. En dat gebeurde. Bij het eerste bouwproject was het eigenlijk meteen al raak. Er was een stuk grond met vrij uitzicht in de tuin en de huizen waren mooie en in ons budget. Daarna nog vele huizen gezien maar niet meer wat zo goed paste.

In Nederland is het normaal dat de huizen eerst verkocht worden en dan wordt er gebouwd. Hier niet. Een nieuw huis laten bouwen is hier echt een attractie. De projectontwikkelaar zorgt ervoor dat hij een paar model woningen heeft en een verkoopkantoor en dan kan de verkoop beginnen. Je kunt dus echt in de modelwoningen kijken en zien hoe alles er uit gaat zien. Ze hebben interieurarchitecten ingehuurd om alles goed ingericht te krijgen. Zelfs de zeep in de badkamer is niet vergeten! Dat is dus echt geweldig, zeker als je wat boven je budget gaat kijken. Je kent vast wel de woontijdschriften als VT Wonen, nou die heb je nu niet meer nodig, ga een middagje modelwoningen bekijken en je hebt genoeg ideeën en het is nog gratis ook! Deze eerste dag had ik dus ook enige moeite om naar het huis te kijken, ik keek veel meer naar de prachtige inrichtingen. Ik besloot dan dus ook dat er nog een kijkdag moest komen, waarbij ik naar het huis en de wijken zou gaan kijken.

Total loss ging ik weer op weg naar huis. Ik was erg enthousiast van wat ik had gezien. De oude kern van Plainfield is prachtig, de buitenwijken bieden de rust en ruimte, net wat we zochten. Enthousiast stapte ik in onze auto en toen ging de knop om. Een uur lang heb ik in de tegengestelde richting alleen maar files gezien. Dit is een drama, dat wordt het dus niet een uur rijden naar je werk en terug is te doen, als je daarna in je droomhuis komt. Langer dan 1 uur is niet fijn en dit zou Benno zeker 2 uur per rit gaan kosten, dus vier uur per dag. Dat is niet fijn. Dus huis geslaagd, locatie gezakt.

Vandaag ben ik naar Woodstock gegaan, dit ligt aan dezelfde tolweg als Schaumburg, en hier zijn bijna nooit files. Ik zou bij dezelfde projectontwikkelaar gaan kijken en ik had ook al wat plattegronden van huizen uitgeprint die wellicht aardig zouden zijn. Zo kon ik tot een iets betere prijs gaan komen. Bij het aanrijden van deze woonwijk was ik al helemaal verkocht. De woonwijk ligt namelijk in de “wetlands”, of te wel tegen de bossen aan. Dat is precies wat we zoeken! Ach en de rest ging zoals verwacht, het huis was weer geweldig ingericht, de juiste kavels waren nog beschikbaar en dus ging ik verliefd weer terug naar het verkoopkantoor. Gelukkig had de verkoopdame mij alleen gelaten in de huizen, zodat ik ook in alle rust naar de afwerking kon kijken (heel goed) en ook nog ideeën kon opdoen voor ons toekomstige huis. Na mijn uitgebreide wensenlijstje door te zijn genomen bleek dat ik nog 900 dollar wisselgeld had. Dit is super! Helemaal enthousiast verliet ik de wijk en ging even naar het oude centrum van Woodstock kijken en dat was net als in de film. Drie keer geslaagd dus.

Onderweg belde Benno mij, en die moest ik natuurlijk het enthousiaste verhaal vertellen. Dat was mooi! Zelfs Benno klonk positief. De komende tijd zullen we druk bezig gaan met het hele financiële plaatje. Het regelen van een hypotheek, het uitzoeken hoe een huis bouwen en kopen in Amerika gaat en niet te vergeten, het regelen van een baan voor mij. Als je zo’n financiële verplichting aangaat, dan wil je op z’n minst de zekerheid van twee banen hebben.

Laten we zeggen, het gaat zeker lukken en ik houd je op de hoogte.

Mijn rijbewijs deel 3

Na een half jaar rond gereden te hebben met een Nederlands rijbewijs en twee eerder pogingen om examen te mogen doen, dacht ik vanochtend, kom laat ik mijn Illinois rijbewijs gaan halen. Inmiddels heb ik mijn social security card al weer drie maanden in huis, dus het mag eens tijd worden. Het hebben van dit stukje plastic heeft een hoop voordelen. Het wordt gezien als een officieel identiteitspasje en dus hoef je geen paspoort en ander papierwerk meer mee te dragen als je bijvoorbeeld gaat boodschappen doen. Al beleef ik er altijd veel lol aan als een kassiere probeert mijn geboortedatum te vinden in mijn paspoort, erg handig is het niet. Veel services zoals de bibliotheek worden verleend als je kan bewijzen dat je in Schaumburg of Illinois woont en ja als je een rijbewijs hebt, dan is dat heel makkelijk. Je adres staat namelijk op het rijbewijs. Dus vandaar dat ik nu maar eens heb besloten mijn rijbewijs te gaan halen.

Als je al adviezen moet geloven, dan is het altijd heel druk bij het rij-examen bureau. Het beste wat je kan doen is zorgen dat je om half negen voor de deur klaar staat, als je mazzel hebt, dan ben je tegen het middaguur klaar. En dus sta ik vanochtend om kwart over acht op, eet rustig mijn ontbijt, bel nog even met Bote en geef Spooky nog een knuffel en ga op mijn gemakje naar het bureau. Rond 10 uur ben ik daar, dus zo rond een uur of 2, 3 moet ik hier wel weer klaar zijn. Ik loop naar binnen en bij de eerst balie, geen wacht rij. Een aller-onsympathiek meneer bekijkt mijn papieren en geeft me een nummertje. Balie nummer 1. Bij deze mevrouw ontstaat even verwarring. Mijn paspoort zegt dat ik De Wildt heet, maar mijn social security card zegt IJtsma en mijn visa zegt weer De Wildt. Ik vraag haar of ze mijn werkvergunning moet zien, want daar staat ook IJtsma op, nee dat hoeft niet. Na 5 minuten bladeren in al mijn papieren (trouwakte, paspoort, social security card, geboorte akte, mijn gasrekening) wil ik haar graag uit haar doolhof halen en geef haar mijn werkvergunning. Het is niet meer dan een plastic bankpasje, met mijn foto, mijn (nieuwe) handtekening en mijn naam IJtsma er op. En ja dan is ze heel blij, want als het uit Amerika komt, dan kan ze er wat mee. Ze denkt nog even naof ik echt wel 1, 65 mtr ben, want ik lijk veel groter (ach hamburgers zorgen er dus toch voor dat je kan groeien!) en besluit dan dat ik 5 ft 5 inch groot ben. Ik vindt het geweldig. Ik mag door naar de 2^e balie. Dit gaat heel snel. Het is de balie van de betaling. Ik betaal 10 dollar en mag door naar de ogen test, ook hier 2 mensen voor mij en na 2 minuten mag ik beginnen aan mijn schriftelijk examen. Net als in Nederland slaag ik hier foutloos voor en ik mag mijn auto omrijden en in de wacht rij gaan staan. Wij hebben een maand uitgekeken op dit terrein, toen we nog in het hotel woonden, dus ik verwacht dat ik hier heel lang mag gaan staan wachten. Eh, er staat 1 auto in de rij. Dat is mooi. Na 5 minuten komt de rijinstructeur langs en we kunnen gaan. We rijden nog geen 10 minuten rond. Hij weet mij gelukkig een beetje af te leiden van het rijden, want ondanks dat het “niks” voorstelt gieren de zenuwen door mijn keel. Ik hou niet zo van dit soort examens. Gelukkig slaag ik wederom cum laude en kan ik door naar de volgende balie. De update balie, ik wordt direct geholpen en mag door naar de foto- en afdrukbalie. Ik wacht 2 minuten en mijn foto wordt genomen, dan is het even wachten op een nieuwe cartridge voor de printer en jawel!

Ik heb mijn rijbewijs!

Een uur en 40 minuten kostte mij dit hele verhaal vandaag. Hoezo lange wachtrijen en vroeg arriveren. Zorg gewoon voor een dagje regen, dan is iedereen bang om examen te doen.

Na drie duiken, een hoop zon en plezier waren we aan het einde van de dag weer thuis. Dit is leuk duiken!

Aan alle mijn collega muizenjagers

Oké het is mij dan ook gelukt om na een half jaar mijn baas achter de computer weg te krijgen en ook even een verhaal hier neer te zetten. Mensen denken dat poezen geen verhaal te vertellen, dat zij niet onder de indruk zijn van een verhuizing.

Er zijn natuurlijk altijd goede dingen aan een verhuizing. Mijn Amerikaanse concurrenten worden strikt binnen gehouden, mijn eigen deur zit op 1,5 meter hoogte, dus dat geeft me meteen een goede uitkijk over mijn territorium heen.

Nou ik hele verhalen vertellen en meestal zie ik dingen eerder dan zij ze zien. Neem nou de stinkdieren. Een week geleden zagen de baasjes die de beestjes voor het eerst. Camera's erbij en maar flitsen. Tja die beestjes waren natuurlijk meteen weg. Ze zijn namelijk erg gesteld op hun privacy. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook even moet wennen aan mijn nieuwe vrienden en concurrentie.

Het weer is hier echt geweldig! Zo rond de 30 graden, af en toe wat regen, veel schaduwrijke plekken en maar bakken op je buik. Dit is vakantie! 

Maar waarom ik achter het toetsenbord ben gekropen is om je te waarschuwen. Zorg dat je hier niet komt. Aan alle dingen kan je wennen, maar weet je wat ik nu mis? Een echt Hollandse muis! Een muis die even piept als je er mee speelt en die zijn best doet om weg te rennen, voordat je besluit om een extra maaltijd te nuttigen.

Nee de muizen die hier in Amerika zijn, die zijn echt waardeloos. Je loopt er naar toe en je hebt ze, geen gepiep en geen ge-ren. En dan denk je, nou ja dan eet ik hem maar op. Denk je dat dit goed smaakt. Ach nee, dit is echt vies. Maar ja, het is je taak he, de leefomgeving van de bazen muisvrij houden. Dus ik maak er nu maar een sport van om op het heetst van de dag de muizen op te halen en ze op het terras neer te leggen. Vandaag had ik er geloof 3 gevangen. Zeg nou zelf,  als kat moet je altijd bewijzen dat je je werk goed doet, dat je inderdaad een paar muizen vangt. Hopelijk ontslaan ze me snel van deze taak.

POOT van

SPOOKY

Bepakt en bezakt trokken we er vanochtend op uit om eindelijk weer eens te gaan duiken. We hebben bij een duikschool een duikcursus geboekt. Niet zozeer vanwege het feit dat we wat willen leren, maar weer vanwege het feit dat we op deze manier een beetje het Amerikaanse duiken kunnen gaan begrijpen.  Onze eerste les hebben we inmiddels gehad. Die was dat we onze duikflessen beter in Nederland hadden kunnen laten. Op onze flessen staat geen Amerikaans keurmerk en dus mogen ze nergens in Amerika gevuld worden. Fijn, meteen maar 4 nieuwe flessen gekocht, en voor mij en Benno nieuwe handschoenen.

Gisteravond hadden we de theorieles en daaruit hebben we geleerd dat Harry onze duikinstructeur al veel heeft meegemaakt in het leven en zijn duiken niet meer bij hoeft te houden, hij heeft er teveel gemaakt. Dit geeft ons een goed gevoel.

Na anderhalf uur rijden zijn we net over de grens van de staat Wisconsin aangekomen. We zijn dus naar het noorden gereden. En dat vind ik zo mooi van dit land. Rij een uur en je bent in een heel ander gebied terecht gekomen. Lang leve onze Truus rijden we direct het terrein op van Pearl Lake. Een grote zandafgraving waar een slimme Amerikaan geld aan het verdienen is. Je hebt aan het meer een grote camping, een zandstrand en aan de andere kant is het duikgebied. Maar eerst betalen Je komt dan in een houten hok, tekent weer een van de vele “waivers”. Net als dat we gisteravond al hadden gedaan. Het is zoiets als, ik realiseer me dat ik hier dood kan gaan en dat ik het bedrijf dan niet kan aanklagen. Na de betaling van de 20 dollar per persoon krijgen we de toegang tickets.

En dan eindelijk kunnen we gaan duiken! Ik ben benieuwd wat we onderwater aantreffen, behalve de aangekondigde bezorgbusje, duikbootje en bootjes. Alles vakkundig gewoon neergelegd ter plezier van de duiker. Gelukkig is het vandaag niet abnormaal heet, dus het aantrekken van het duikpak is niet erg. Omdat we nu met aluminium flessen duiken moeten we ons eerst bezig houden het uitloden. Benno had lood meegenomen wat we nog overhadden en dat heb ik dan op 1,5 kilo na, allemaal nodig om überhaupt op de bodem te komen. Het lijkt wel of mijn wetsuits weer behoorlijk uitgezet zijn en dus ook meer drijfvermogen hebben gekregen. Ik ben dus bang dat Benno niet na de bodem komt. Maar warempel hij heeft echt genoeg aan 1,5 kilo. Gelukkig maar.

Nadat wij een uurtje hebben liggen dobberen komt Harry boven met zijn beginners klas en legt ons uit hoe een kompas werkt. We mogen vervolgens zelf naar gaan duiken en aan de hand van het kompas een koers gaan zwemmen. Ik vrees nu dat ik aan de andere kant van het meer ga uitkomen, want ik normaal gesproken niet zo goed in dit soort dingen. Maar warempel ik kom precies weer uit, waar we begonnen waren! Vervolgens moeten we 10 minuten zwemmen op de 10 meter lijn en vertellen wat we hebben gezien. Ehh, niets. Hier hadden we een bootje moeten zien, maar later blijkt dat die op 9 meter ligt, tja dan vind je hem niet op 10 meter. Wat een logica.

Tijdens onze twee duik gaan we bezig met snelheid en afstanden meten. Ik word dan vreselijk afgeleid door een klein zwart visje wat in een van de gaten van de boot zit en met mij zit verstoppertje zit te spelen. Harry is alleen bezig met de opdracht, die raken we dus kwijt en Benno en de co-instructeur proberen te zien wat ik zie, maar zien niets. Wow Ik heb een klein zwart visje gezien (naast alle andere gewone vissen), maar ja ik weet niet wat het is.

Deze twee duiken zijn goed afgesloten en wij gingen eten in een restaurant (zie verder op in het weblog) om vervolgens de avondduik te maken. Het had een nachtduik moeten zijn, maar ja, dan wordt het wel heel laat. Toch hebben we wat slapende vissen (waaronder een Catfish) gezien en dat is een erg grappig gezicht, helaas bleek mijn lamp niet meer te werken, dus de halve tocht heb ik samen met Benno op de lamp gezwommen, wat ook goed ging.

Op zondag zouden we ook nog gaan duiken. Om 11 uur hadden we afgesproken bij het meer, dus weer vroeg op en naar het meer rijden. We zouden vandaag een “diepe”duik gaan maken. Volgens Harry zou het daar heel koud zijn, gelukkig, eindelijk wat ontbering zou je zeggen. Tot nu toe vond ik het water erg lekker en te warm op een diepte tot 6 meter. In Nederland waren Benno en ik gewend om via een kant  duik rustig af te dalen naar 20 meter, maar nee, hier moesten we via een touw recht naar beneden. Ik merkte dat dit tussen mijn oren toch wat meer weerstand oplevert dan ik in eerste had verwacht. Maar goed, het ging goed tot een meter of 12. Toen bleek dat Benno zijn oren niet meer wilde meewerken. Helaas konden we de opleiding vandaag dus niet afronden, maar we hebben wel weer lekker gedoken. Over twee weken gaan we het opnieuw proberen en dan in een ander meer, dus dat is wel leuk.

Over ruim een week wonen we een half jaar in Amerika, waarvan 5 maanden in ons huidige huis. Je zou dan zeggen dan ben je wel redelijk gesetteld. Dat ben je dan ook. We weten waar we gezellig uit eten kunnen gaan, we weten waar welke winkels zitten en het huis is toch wel een heel eind ingericht. En toch weten we dat we nog niet helemaal thuis zijn met alles, maar goed, dat is niet erg. Inmiddels beginnen gewone huishoudelijke zaken weer voorrang te krijgen. Spooky haar gezondheid en dus haar inentingen laten regelen. Het duiken gaan we weer oppakken, het weer is perfect en wij hebben alles geregeld ervoor (toch?). En het is weer eens tijd geworden of we in het afgelopen half jaar niet te veel hebben betaald voor onze verzekeringen. En oh, ja het is misschien ook wel handig om een reisverzekering af te slutien.

En zo begon onze week. Een week waarin je continue denkt: Kom maar op, dat kan er nog wel bij.

Laten we beginnen bij de duikshop. In Nederland hadden we ons goed laten voorlichten over alle mogelijke opstakels die wij met het duiken tegen zouden komen. Het zou er koud zijn, we moesten nu echt met dubbele kranen gaan duiken en tja, wilden we verder met het duiken gaan, dan zou het PADI worden in plaats van het oude vertrouwde CMAS. Dus zo hebben we ons vanuit Amerika maanden voorbereid op het grote moment. Helaas bleken de duikverenigingen zoals we die in Nederland kennen niet te bestaan en dat betekend dat je dus meer op jezelf ben aangewezen. En dat is best eng zo in een nieuw land. We besloten dan ook dat we met een vervolg opleiding zouden gaan beginnen en dan daarna zelf zouden gaan duiken. Benno had alle spullen netjes geordend en met de auto vol met spullen die of gerepareerd of vervangen of voor een servicebeurt weg gebracht moesten gaan worden, vertrokken we naar de Duikshop (http://www.underseas.com )

Daar aangekomen werden we natuurlijk vriendelijk onthaald en nadat duidelijk was wat we wilden zouden we met de flessen vullen gaan beginnen. Helaas, onze flessen zijn in Nederland gekeurd. En dat houdt in dat ze geen keurmerk van The Department of Transportation hebben. Dus onze flessen zijn waardeloos. Dan de computer, kunnen jullie die wel nakijken? Eh, tja, eh, nee. Oke.

Ach en zo gingen we nog een tijdje door. Gelukkig bleken een hoop zaken wel geregeld te zijn en liepen we na 3 uur de winkel weer uit. We hebben nu nieuwe flessen gekocht (gelijk maar twee p.p., want dat is zo handig met de duiklessen), nieuwe handschoenen en we hebben onze cursus geboekt. In het weekend van 23 en 24 juni gaan we onze vervolg opleiding doen! En daar hebben we best veel zin in. En ach die flessen, kan gebeuren.

Een paar dagen later was het de beurt aan Spooky. We hebben in Nederland op advies van de dierenarts Spooky allerlei inentingen en een chip gegegven. Normaal gesproken hoef je dat pas na een jaar weer te laten doen, maar ja. De provincie sponsort een jaarlijkse inentingsactie voor rabies, voor 7 dollar per jaar kan je nu de inenting laten zetten. Als echt Nederlander laat ik dat natuurlijk niet aan mijn neus voorbij gaan. Dus Spooky weer in haar bakje en we zetten koers richten priklocatie. Daar aangekomen treffen we allemaal blije mensen. Iedereen is super geïnteresseerd in onze Spooky en de complimenten die ik krijg zijn niet te tellen. Er wordt nog een tijd gediscusieerd of Spooky de rabies vaccin mag hebben, ze is een half jaar geleden ingeent, en deze inenting is nog geldig. Ik leg de mensen uit, dat een 3 jaars vaccinatie voor Spooky, mij uiteindelijk heel veel geld bespaart en dat zijn ze met me eens. Dus tjakka Spooky krijgt de injectie. En dan de vraag van de chip. De chip waar ik ruim 50 euro voor heb betaald, omdat dit zo noodzakelijk in Amerika was voor Spooky. Ja die chip, die chip werkt niet in Amerika. Ze doen hun best om de chip te vinden, maar helaas de apparatuur kan de chip niet vinden. En dus, dus kijgt Spooky nog zo'n fijne chip in haar nek. Gelukkig bedragen die echt te overkomen zijn. Voor slechts 10 dollar hebben we haar nu weer gechipt. Ze vindt het maar niets, maar ze slaat zichzelf er moedig door heen.

En zo heb je het gevoel dat je steeds weer nieuwe dingen ontdekt. Hoe leg je aan iemand uit dat je een reisverzekering wilt afsluiten?  Tja dat kennen ze hier niet. Al je spullen zijn waar dan ook ter wereld verzekerd. Oh dat is handig, dus ook in ons huis in Nederland , nou dat is dan twee keer verzekerd. En zo gaan we even door met ons pakket. We zijn drie keer verzekerd voor repatriering naar Nederland, voor als we lang in een ziekenhuis gaan blijven, maar helaas schijnen we niet verzekerd te zijn als we wat krijgen in Florida en dan terug naar Chicago willen gaan. Dubbelverzerkerd, onderverzekerd. Het wordt weer een leuke puzzel.

En zo ga je dan de week door, Maar weet je wat pas echt wel goed terecht gekomen is? Dat is Spooky. Terwijl de meeste mensen binnen blijven vanwege het warme weer, wil onze kat maar een ding en dat is buiten zijn. Ze heeft echt een hekel aan de airconditioner en als het maar even kan dan ligt ze lekker in de schaduw van de warmte (gemiddeld tussen de 30 en 40 graden) te genieten. Onvoorstelbaar.

Ach ja, wij hebben hier zo ook onze dingetjes nog steeds, elke dag weer genieten. Wat wil je nog meer?

Voor mijn werk vlieg ik wel wat af. De afgelopen maanden ben ik al in de buurt van New York, in Atlanta en in Seatle geweest. Maar een tripje naar China, is toch wel iets anders.Daarom even een kort verslag van mijn ervaring in Shanghai.

Shanghai was voor mij een bijzondere ervaring. Een stad met 16 miljoen inwoners en op straat is het zo druk dat ik het idee heb dat ik alle inwoners ben tegengekomen in die vijf dagen dat ik er geweest ben. Ik heb daar aan den lijve ondervonden wat op dit moment het grootste probleem is van China.
Door de enorm snelle economische groei neemt de vervuiling ook sterk toe. Ik heb dan ook de hele week de zon niet gezien vanwege de laag smog die gedurende de dag onstond.
Ondanks deze dingen heb ik toch een goede week gehad. We hebben goede zaken kunnen doen en mijn Chineze collega's hebben ons erg verwend door ons mee te nemen naar goede restaurants waar we werden getrakteerd op locale delicatesses (in stukjes gesneden, plat geperste, geel gekookte kip met de kop er nog aan, mmmmm!) en andere wel eetbare zaken.

Een ervaring om nooit meer te vergeten.

In het fotoalbum staan wat foto's

Benno

Vijfentwintig tot dertig graden, windkracht 4 en een zonnetje. Volgens mij het perfecte weer om maar een ding te gaan doen en dat is zeilen. En zeilen doe je op Lake Michigan.

Lake Michigan is een van de grote meren tussen Canada en Amerika. Chicago ligt aan Lake Michigan. Een meer dat ongeveer drie keer zo groot is als Nederland. Het is lastig om je een voorstelling van te maken hoe groot dat is. Maar goed daar kan je dus zeilen.

En dat is wat ik zou gaan doen. Nadat we Nederland hadden verlaten, had ik nooit gedacht dat een van de dingen die ik echt zou gaan missen, het zeilen zou zijn. En toch gebeurde het. En dan kan je twee dingen gaan doen. Je kan dan een boot gaan huren, of je kan zeilles gaan geven. Een bootje huren is hier een nogal dure aangelegenheid, dus zeilles geven zou een leuke optie zijn. En dus kwam ik in contact met Chicago Sailing een naar hun eigen zeggen professionele organisatie met een moderne floot.

Na een mailtje werd ik uitgenodigd voor een kennismaking in de haven. Gelukkig had ik me enigszins voorbereid op een mogelijk tripje in een boot, maar ja dingen gaan soms net even wat anders.

Ruim op tijd was ik in de haven aangekomen. Zo vroeg dat ik maar even een rondje door het park ben gaan lopen. En dan zie je Lake Michigan en wat viel me meteen op. Dat is makkelijk, alleen maar water, geen tonnen, geen aanlegplaatsen, geen zandstranden. Oké. Maar waar is Chicago Sailing? Na enig zoeken kwam ik eracht er dat een oude motorboot dienst deed als kantoor. Overdag staat het hek dat toegang geeft tot de steiger op slot. Dat is waarschijnlijk hun manier om mensen welkom te heten. Maar goed. Ik kom aanlopen en er komt al direct iemand uit de boot gestapt en propt me een "waiver" formulier onder mijn neus. Of ik die even wilde tekenen. Geen uitleg, niets. Ach ik ken ze inmiddels wel, zeilen kan dodelijk zijn en ik kan Chicago Sailing niet aanklagen als mij iets gebeurd. Tijdens het invullen van het formulier heb ik mooi even tijd om rond te kijken. Ik zie wat kleine kajuitbootjes liggen uit het jaar 1900. Dikke barsten in het dek en het houtwerk wat er op zit kan ook wel een lakje gebruiken. Verderop ligt het echte werk, kajuitboten vanaf 32 ft en na de Aymara, is dat toch wel mijn maatje. Om daar op te mogen varen moet je heel speciaal zijn, begrijp ik een paar uur later.

Nadat ik het formulier heb ingevuld komt even later de "operations manager" aangelopen met de naam Ronan. Hij meld me dat we gaan varen, samen met nog twee aankomende instructeurs. Enig "hallo, wie ben jij, en wie zijn wij" verhaal ontbreekt. Dus wat onzeker en met grote vraagtekens stap ik aan boord van het bootje. Het binnenwerk is niet afgewerkt, en al snel bevind ik me in een wat gek gezelschap. Een "operations manager" die het alleen maar heeft over de cursisten en niet echt bezig is met een verkoop van zijn bedrijf aan zijn nieuwe medewerkers, maar goed. Hij legt de buitenboordmotor uit. De buitenboordmotor kan alleen maar recht uit. Hij kan niet draaien (!?) Ja ik vertel geen onzin, het is echt waar. Als ik vraag of ik even onder de kap mag kijken, wordt ik verschrikt aangekeken. Dat hoor je niet te doen, je start de motor en doet hij het niet, dan doet hij het niet. Oké. Duidelijk, Het gaat er hier dus duidelijk wat anders aan toe dan wat ik gewend ben.

Na een uurtje zitten we dan eindelijk op het meer. En dat is toch best wel gaaf. Zit je daar op een mooie dag in juni op een bootje ergens in Amerika. Wat kan het leven toch mooi zijn. Mijn medebootgenoten, zijn duidelijk met andere dingen bezig. Een man over boord manoeuvre doen, waarbij de dwarspeiling niet ter sprake komt, ze de achterliggende gedachte van een achtje varen niet begrijpen en je de man-over-boord manoeuvre uitgelegd krijgt, als vooral flink veel oefenen. Tja dat is ook een methode. Ik slik mijn tong maar in. Dit is duidelijk een niveautje lager dan wat ik in Nederland gewend was.

We varen een twee uurtjes op het meer, waarbij ik van de ene verbazing in de ander val. Veiligheid is hier onbekend, begrijpen waarom iets zo is, is niet belangrijk, en huurders zijn dom. Met het laatste kan ik het eens zijn, maar het is maar hoe je ze opvoedt en je eigen cursisten die bij jou een boot huren, zijn zo dom als je zelf opvoedt, maar goed, dat is weer een logica die weer niet gedeeld wordt met mij.

Na twee uurtjes stap ik weer aan land. Er wordt me verteld dat ik meer moet oefenen en dan vnl. met de taal. Dat moet ik dan doen met mijn mede toekomstige zeilinstructeurs en mijn idee om in mijn eentje te komen oefenen op een 22ft'er is echt bizar. Daar is de boot  niet voor gemaakt. Minimaal drie personen moeten de boot varen, maar alleen als ze gevorderd zijn, anders vier. Een voor het roer, een voor de grootschoot, en een of twee voor de fok. Wow!! Ik ben in elk geval gevorderd. Daar ben ik blij om. En ja ik ken de Engelse termen inderdaad niet., maar goed dat leer ik thuis wel uit een boekje. 

Nog steeds met grote verbazing rijd ik naar huis terug. Zeilen in Amerika, dat is best geinig voor een dag.

Als ze het in Amerika over waarden en normen hebben, dan kan je er op wachtend dat Nederland wordt gebruikt als voorbeeld. En vaak is het een goede training van mijn lachspieren, gisteren was het echt een moment van tenenkrommen. Graag wil ik je de gedachtengang van een Amerikaan laten meebeleven.

Op dit moment is er een uitgebreide discussie over het homehuwelijk in Amerika. Door een uitspraak van de rechter is men nu druk aan het werk of de regels weer aangepast kunnen worden.

Gisteravond zat ik naar O'Reily te kijken. Dit is nieuwsachtigpraatprogramma. Het lijkt een heel klein beetje op de stijl van Nova, alleen het niveau is wat lager. O'Reily is erg conservatief. Gelukkig geeft hij dat zelf ook toe. Hij leeft er erg gelukkig mee, maar goed. Hij vind dat Amerika is groot geworden door de pioniersgeest en het vast houden aan waarden en normen. En met waarden en normen worden hier de waarden en normen zoals die door de kerk uitgedragen worden bedoeld. Dus een huwelijk kan alleen tussen een man en vrouw gaan. Tot zover denk ik dan nog, oké. Dat is jouw mening. Maar om zijn mening bij te zetten, is hij op onderzoek uitgegaan. En wat blijkt er zijn sinds de komst van het homohuwelijk in sommige Europese landen (waaronder Nederland), meer kinderen geboren in een niet standaard gezin. En een niet standaard gezin is papa, mama en getrouwd. En volgens O'reilly is dat gekomen sinds de invoering van de het homohuwelijk. Want door de invoering van het homohuwelijk is men van de normen en waarden afgegaan en vind men het gewoon dat dat je samenwoont. (Oh, dat is inderdaad vies, samenwonen, nee dat mag echt niet). De mensen die geinterviewd werden (uiteraad zijn tegenstanders), konden hem vertellen dat die trend al in gang werd gezet ver voor de invoering van het homohuwelijk. En verder konden ze vertellen dat er meer "standaard" huwelijken werden afgesloten, sinds de invoering van het homohuwelijk. 

Dat was dus duidelijk een vorm van slecht interpreteren van de cijfers en het niet juist inschatten van de tegenstanders. Het werd een echt heel zielige vertoning. Want ja, wat moet je als O'Reily, als blijkt dat je onderbouwing van je verhaal gewoon niet klopt. Dan praat je gewoon door en zegt gewoon dat is niet waar tegen de tegenpartij. Wie durft immers O'Reily tegentespreken?  Eh, een Europeaan!

Ach ja, Amerikanen houden nu eenmaal van een stukje cultuur, hoe klein en achterhaald die mag zijn. Het huwelijk lost alle problemen op!

Om op de hoogte te worden gehouden heb ik een nieuwsmelder op mijn computer geïnstalleerd. Het dingetje is van BVN, of te wel de wereldomroep. En logischer wijs krijg je dan dus ook veel Nederlands nieuws binnen, waaronder dit bericht

Invoering veilige pinpas

Alle Nederlandse pinpassen worden vervangen door een nieuwe betaalkaart waarmee fraude onmogelijk zou worden. Dat is bekendgemaakt door Currence, de toezichthouder op pinnen en chippen. De magneetstrippen op bankpassen worden vervangen door chips, waardoor het niet meer mogelijk is om pasgegevens te kopiëren. De invoering van de nieuwe pas begint deze zomer, via natuurlijk verloop.
De afgelopen maanden zagen verscheidene pinpashouders op onverklaarbare wijze bedragen van hun rekening verdwijnen. Ze bleken slachtoffer te zijn geworden van zogeheten skimmers, die op vernuftige wijze pinpasgegevens kopiëren. Currence benadrukt dat deze vorm van fraude slechts op beperkte schaal plaatsvindt. De toezichthouder kiest vooral voor de vernieuwing om de pinpas te laten aansluiten bij de internationale standaarden.

De kop zorgde ervoor dat ik er direct op klikte, om zo doorverwezen te worden naar de website waar dan het artikel op staat. Waarom zou je denken? Dat is heel simpel. Sinds wij in Amerika wonen, vind ik dat Nederland zo superveilig is op het gebied van pinpas of credit card of bankfraude. Zonder pincode kan je niet pinnen. Simpel en als iemand op je internetbankieren kan komen, dan is er nog geen man over boord. Want dan heeft de dief nog altijd je tancode lijst of je bankautomaatje of zoiets nodig om geld over te kunnen maken.

Bankieren in Amerika gaat een tikkeltje anders. Mijn debitkaart heeft de functie van een pinpas, dus pincode intoetsen en het wordt van je rekening afgehaald. Maar je kan de transactie ook laten verlopen via Visa. Dan zet je je handtekening en gebruik je geen pincode. Je handtekening wordt zelden gecontroleerd, dus zo kan iederen makkelijk geld van je rekening halen. Maar het kan ook zonder handtekening of pincode. Ga naar de benzinepomp, stop je kaart er in en geef aan dat je "credit" wilt betalen. Dan gaat het via Visa (of mastercard, of american express, net aan wie je kaart gekoppeld is) en hoef je niets meer te doen (in alle gevallen gaat het wel min of meer direct van je rekening af).

Dan het internetbankieren. De enige beveiliging is je wachtwoord en je inlognaam. Voor de rest niets!

Dit is dus mogelijk in het land waar identiteits fraude een steeds groter probleem wordt.

Heb je het over skimmen, fraude of zo. Kom naar Amerika! Lach je je rot.

Op zondag 21 juni belde Paul ons op, dat het mooi weer was om te vliegen. Paul is vliegtuig en helicopter instructeur, dus 's middags ontmoette wij elkaar op Schaumburg Airport. Om maar in de termen van Paul te spreken "dat is een geinig vliegveld". Er staan een helehoop sportvliegtuigjes gewoon buiten op een plateau. Daarnaast zijn er nog een groot aantal hangars, waar nog meer sportvliegtuigjes en helicopters staan. Voor een plaatselijk vliegveld is dit volgens mij wel een groot vliegveld.

Nadat Paul ons eerst had laten zien welke nieuwste snufjes er in de nieuwste sportvliegtuigen zitten, gingen wij vliegen in een vliegtuig waarbij je zelf ook nog een helehoop kan bekijken. Vliegen is gaaf! Helaas dacht mijn maag er anders over, maar ik vond het heel gaaf, om zo dichtbij je huis te vliegen, onderweg stopte we op een vliegveldje in de buurt, zodat ik ook even kon vliegen. Dat is kicken, als je zelf het roer vast kan houden! Benno was ondertussen druk bezig met foto's te maken van ons huis.

Na een uurtje gingen we weer naar beneden. Benno wil nu ook graag leren vliegen, ik zal mijn maag eerst wat meer onder controle moeten krijgen. Het is toch kicken dat je met zo'n vliegtuigje weg van alles een beetje rondvliegt, hier even kijken, daar even kijken. Ik vind het super.

Een paar foto's staan in het fotoalbum. Op de vriendenwebsite is de gehele fotoserie te downloaden als een pdf - presentatie.

Ach ja, het kan gebeuren. Active24 heeft een nieuwe sql server, en dus zijn alle entries van de afgelopen dagen verdwenen. Ik zal het zsm weer op het web zetten.

Belasting maakt Nederlandse stroom duur

De dagen worden steeds langer en de natuur steeds mooier. Sinds de aanschaf van onze gazebo kan ik echt uren in de tuin zitten en genieten van alle dieren die druk in de weer zijn. Onze buren hebben een half bos in hun tuin staan en de andere buren hebben weer een boom een soort van frambozen in hun tuin staan. Dus genoeg te halen en te spelen in dit gebied. En ja wat kom je dan tegen, natuurlijk de eekhoorns, de Kardinaal, dat is een rode vogel die echt keihard zingt en ja wel, stinkdiertjes. Als het donker is komen ze om de hoek lopen en gaan ze ook op zoek naar de vruchten. Zo leer je nog wat van de natuur. Persoonlijk dacht ik dat deze beestjes behoorlijk groot zouden zijn, maar dat zijn ze echt niet. Ze zijn net iets groter dan een eekhoorn. Helaas zijn de dieren in onze tuin niet zo fotogeniek, dus de foto's moet je er maar bij bedenken.

Gisteravond gingen Benno en ik "even" een blokje om met de fiets. We zouden een route van 8 mile gaan fiets. Les een als je in Amerika gaat fiets. Het is er niet plat! Dus heuveltje op, heuveltje af. Heuveltje af is gaaf, zonder iets te doen met gemak 30 km/uur halen op je stadshybride is geen uitzondering. Tja je kan je dus voorstellen dat er ook een moment moet komen dat je weer omhoog moet gaan. In Nederland fietste we met een gemiddelde van 20 km/uur. Helaas dat redden we hier niet, verder dan 16/17 km/uur komen we hier niet en dan is een "stukje" fietsen wel even wat langer.

We dachten voor het donker (half 9 ) wel weer terug te zijn. De natuurparken zijn hier namelijk alleen geopend als het licht is Op het moment dat we de parkpolitie tegen kwamen en die ons heel vriendelijk meldden dat het park dicht is en we terug moesten gaan naar onze "vehicle" wisten we dat we toch wel illegaal bezig waren. Met ons nog een flink aantal mensen. Ach en hoe beveilig je een park? Niet dus, dus hebben we rustig in het donker door het park gefietst. En dat is heel gaaf! Overal, maar dan ook overal zag je vuurvliegjes en ik wist niet dat je ze van zulke afstanden kon zien. Verder natuurlijk een hele hoop herten en zelfs een hert met een baby hert. 

Terwijl Benno fluiten op zijn fiets zat, lag mijn tong inmiddels op mijn trappers, maar uiteindelijk waren we dan toch weer thuis gekomen. Even fietsen in het park... mooi, maar ik heb nu wel spierpijn.

Amerikanen zijn gek op alles wat uit Europa komt. En dus nemen ze het graag over. En dat levert erg leuke momenten op.

Afgelopen Paaszondag hadden we een collega van Benno uitgenodigd voor het Paasdiner. Aangezien mij kookkunsten prima zijn, maar ik liever buiten ben, met dit mooie weer, dan dat ik uren in de keuken sta, had ik besloten om het eten te bestellen bij de supermarkt.

In elke supermarkt heb je een enorme afdeling met catering. Ik wil niet zeggen kant en klaar maaltijden, want dan denk je vast aande zuurkool met worst in een gesealde verpakking van de Albert Heijn, waar de vitaminen al lang uitgevlucht zijn. Nee, hier worden alle maaltijden vers klaargemaakt en kan je inderdaad nog iets van vitamen terug vinden.  Dus ik ging voor het paasmenu. Aardappelschotel, sperciebonensalade, ham en dan het toetje. Een van de keuzes was Dutch Apple, of Dutch Apple Pie. Ik wist niet wat het was, maar alles met Dutch klinkt goed, dus doe mij die maar.

Op Paasdag (een tweede hebben ze hier niet), ging ik naar de supermarkt (oh, ik hou van de 24 uur's winkels!), en vol verwachting ging de doos met mijn diner open. En wat bleek het was een appeltaart, eh nee, het was geen appeltaart, het was an Apple pie. En dat is een groot verschil. Aan de hand van het Wannee kookboek (jawel degene van de vroegere huishoudschool) probeer ik het verschil uit te leggen.

Een Nederlandse appeltaart wordt gemaakt door eerst deeg in de vorm neer te leggen, vervolgens wordt de vulling in de vorm gedaan en dan wordt het geheel afgedekt met reepjes deeg of met een complete dichte bovenkant in de oven gedaan. Het deeg wordt gemaakt met basterdsuiker en in de vulling gaan naast appels ook rozijnen, kaneel en amandelen.

Dan de Appelpie. Je gooit eerst je vulling in de vorm. Dan doe je het deeg, dat met gewone suiker wordt gemaakt in de zijkant van de vorm en bedek je de top compleet met deeg. In de vulling kom ik geen amandelen tegen .

En dan het belangrijkste. Dit heet dus geen appeltaart, maar een Appelpie en volgens mijn kookboek wordt het Piedeeg ookwel Engels Korstdeeg genoemd. Ach verkeerd land, foutje.

Verder doen de Amerikanen nog iets geks met de vullen. Stel je die vulling van de appeltaart eens voor. Dat valt zo uitelkaar, of niet? nee dus. Om het een goed geheel te laten zijn, meng je er een enorme hoeveelheid gelatine en suiker doorheen. Het is dus een grote plakkerige massa. En voor zo nu en dan (om te voorkomen dat je moddervet wordt) ook wel erg lekker.

Dat Amerikanen moeite hebben met het plaatsen van de ingredienten blijkt dus wel uit dit voorbeeld. Maar ik kan er zo nog vele noemen. Wat dat je van French Kaiser bread? Ik heb altijd de neiging om er dan wat van te zeggen, maar ja, ik glimlach maar lief en ga weer vrolijk verder met boodschappen doen.

En denk er dus om als je bij ons bent.  Bestel je nu een appeltaart of een applepie!

En toen was het zomer.

Je zult wel gedacht hebben. Wat is er gebeurd. Dagen achter elkaar kijk je op mijn weblog en er gebeurd helemaal niets. Tja, er is hier dan ook iets heel belangrijks gebeurd. Een paar dagen geleden vroor het nog een aantal graden in de nacht. Maar nu is het anders. Als we wakker worden is het al 18 graden en binnen een paar uur is het 20 in de loop van de dag zelfs 25 graden. En dat betekend natuurlijk dat ik buiten te vinden ben. Er moet nog zoveel gebeuren buiten. We hebben een enorme tuin, maar aan de achterkant is 99% alleen maar gras. Tussen ons en de achterburen is er geen schutting of iets dergelijks en onze buren aan de linkerkant schijnen bekent te zijn om hun “pool-parties”. Dus daar moest wat aan gedaan worden, maar aangezien we niet weten hoelang we hier blijven wonen, willen we ook niet te veel geld uitgeven aan planten die we hier achterlaten. Dus kwamen we op het idee om plantenbakken te maken, die kunnen we dan weer meenemen als we gaan verhuizen. En zo was Benno afgelopen weekend druk aan het zagen en schroeven en het resultaat is er! We hebben nu twee grote bakken in de tuin staan. Daar staan nu de zonnebloemen en andere paarse bloemen op te komen, die ik weer met veel liefde heb geweekt in de kelder. Toen de kisten klaar waren, vonden we beiden dat het net van die zeepkisten zijn, dus tja zo omschrijf ik ze dan maar. Als de planten wat hoger worden, komen er nog schuttingen achter. Verder heb ik de haag in de voortuin een stuk korter gemaakt. Als je naar ons huis liep, leek het net of je door een steeg liep, zo hoog was de haag geworden. En ja dan heb je heel veel tuinafval over, of toch niet? We hebben de takken die uit de haag kwamen in de grond gestoken en hebben dus nu twee hagen. Elke avond zijn we druk aan het sproeien en hopen dat alle takken gaan aanslaan. Dan hebben we direct een haag van 1,5 meter hoog tussen ons en de buren. Dat is pas goedkoop. Verder heb ik naast het huis nog een groente tuin waar ik probeer aardbeien, tomaten, sperziebonen en wortelen te kweken. Hopelijk wordt het wat.

En ondertussen ben ik natuurlijk ook nog bezig om het gevecht met de eekhoorn te winnen. Tot nu toe heeft hij wel 10 van de 100 tulpenbollen gestolen. Inmiddels eet hij het liefst de tulpen die net een 5 cm hoog zijn. Dus ik heb de strijd makkelijk gemaakt voor mezelf. De potten staan nu binnen en als de tulpen echt groot zijn, dan pas gaan ze weer naar binnen. Ik vraag mezelf nog steeds af waarom hij mijn tulpen moet hebben. In de voortuin staan ook enorm veel tulpenbollen en daar heeft hij er geen een van op gegeten. Ach, het zal wel de herkomst zijn.

En verder ben ik bezig om ons tuinset weer mooi te maken. De buren van de Binnendijk kunnen zich het vast nog wel herinneren. Het dagen achtereen schuren om vervolgens een compleet gerenoveerde tafel te zien. Nou nu zijn de stoelen aan de beurt. Het is een teakhouten tuinset, waarvan we in eerste instantie besloten hadden om ze zo te laten. Toen besloten we dat we ze in de olie gingen zetten, maar ook daar werd de set echt niet mooier van. Toen de aak erbij lag als een plaatje dacht ik, hé, maar dat kan ook met de tuinset. En dus begon ik met de megaklus om de olie weer van de set af te schuren. Ik doe over een stoel ongeveer een 6 uur, dus je kunt je voorstellen hoe aardig de buren mij nu vinden. Nadat de stoelen zijn geschuurd, moeten ze drie keer in de lak, dus ik ben wel even bezig. Over een dag of vijf wordt het weer slechter weer, dus dan zie je mij wel weer verschijnen achter de computer.

Nu ben ik gewoon aan het genieten van het feit dat we in korte broek met t-shirt door de tiun kunnen lopen! Heerlijk!

Afgelopen zaterdag had ik een aanrijding met onze auto. Het gevecht tussen de twee partijen is begonnen, wie heeft er nu tegen wie aan gereden. Ik ga er vanuit dat onze verzekering het allemaal wel regeld. Helaas hebben we een eigen risico van $500 en aangezien we in de auto van de garage reden, zijn we die waarschijnlijk kwijt. Maar zoals de Amerikanen hier opgetogen zeggen, het is maar een auto, gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. Het waren ook maar twee deuken. Op elke auto een deuk in de bumper. Dus na een week heb ik dit ook weer overleefd.

Gisteren gingen Benno en ik naar de bibliotheek in Schaumburg. Het is de een na grootste bibliotheek van Illinois en geloof me dat is groot. De bibliotheek van Lelystad is net zo groot als een afdeling hier. En geloof het of niet, maar het lidmaatschap is gratis als je in het service gebied woont. Ik zocht nog een boek voor de boekclub waar ik lid van ben en dus op naar de bieb.

Om half negen kwamen we aan en na een uur rond te hebben gekeken waren we klaar om weer naar huis te gaan. Op het moment dat Benno de auto uit het parkeervak rijdt, keken we elkaar aan. “Hmmm, hier klopt iets niet”. Benno was wat sneller en concludeerde dat we een lekke band hadden. Tja, dat kan gebeuren. Benno stapt uit en kijkt en ziet tot onze grote schrik dat we twee lekke banden hebben. Ja, hoor. Dat is niet normaal. Mijn eerste reactie was, bel de politie maar, dit is niet juist. Benno ging dus naar binnen bij de bibliotheek naar binnen en iedereen vond het maar een merkwaardig verhaal. Dus de beveiliging mee naar buiten, die ook kijken en ja hoor. Er waren twee messteken in elke band te zien. Toen de politie kwam, kon hij ook niet anders concluderen als dat het een merkwaardige situatie was, zoiets hadden ze ook nog niet eerder gezien. In de stad waar nooit wat gebeurt, op een parkeerplaats met wel honderd auto’s worden onze banden lek gestoken. De politie verzekerd ons nog dat dit echt uniek is, maar wel een misdaad. En geeft ons een nieuw politierapportnummer.

Gelukkig hebben we een verzekering voor het wegslepen. Rond half 12 komt dan eindelijk de takelwagen om ons naar een garage te slepen, zodat we morgen er nieuwe banden onder kunnen zetten. Onderweg zet hij ons nog af bij ons huis. De buren zullen wel denken, maar goed dit is echt domme pech.

Gelukkig blijken we ook verzekerd te zijn voor dit soort zaken, helaas wel met een eigen risico, dus de twee nieuwe banden mogen we fijn zelf betalen. Een dure week kunnen we nu dus afsluiten zonder dat we er veel lol aan hebben gehad.

Nog steeds snap ik niet waarom juist onze auto werd uitgekozen en niet die auto die net naast ons stond. Het is echt bizar en onbegrijpelijk, maar goed Benno is weer onderweg naar zijn werk en wij hopen dat wij het nu even hebben gehad met al dit soort gekkigheid.

Na twee maanden van de diensten van Comcast te hebben genoten, werd het nu tijd om over te stappen naar een leverancier die ons zowel een snelle internet verbinding als een vaste telefoonlijn kon aanbieden voor een redelijke prijs. De eerste twee zaken kon Comcast wel, maar het laatste, voor een redelijke prijs, konden ze niet. In Nederland is het gebruikelijk dat je altijd minimaal een maand opzegtermijn hebt. Dat kennen ze hier niet als standaard. Dus je kan er vanaf wanneer je wilt.

Wow denk je dan.

Inderdaad, we zijn overgestapt naar "Wow". Dat betekend dat weer iemand langs komt die weer een kastje komt installeren en deze meneer heeft ook weer een nieuw kabeltje moeten aanleggen. Dat gaat in Amerika heel makkelijk. Als je een kabel in je woonkamer wilt hebben, dan kijk je waar dat ongeveer in de buitenmuur moet binnen komen en dan zet je de boor in je buitenmuur. Je trekt dan een kabel langs de buitenmuur, en zo door de muur heen en hij komt je kamer binnen precies op de plek waar jij het hebben wilt. Wat nu, kabelgootjes of onder de vloerbedekking door? Dat kennen ze hier niet. Alles gaat via de buitenmuur.

Dat is dus fijn, als je in een huurhuis woont.

Ons huis heeft nu overal kabels hangen. Ik heb er eens een foto van gemaakt, moet je voor de grap eens kijken. De helft van de kabels worden door ons niet gebruikt en dus blijft het hangen. Op deze manier is het installeren van diverse televisies of telefoons dus een easy job! Alles is of van alluminium of van hout, daar boor je dus zo door heen. Dat het niet zo'n fraai gezicht is, daar stoort  volgens mij geen Amerikaan zich aan.

Gelukkig was de meneer van Wow zo slim om een kabel te hergebruiken, maar hij had net zo goed kunnen besluiten dat hij een nieuwe wilde aanleggen, ruimte zat op de buitenmuren!

Op 1 februari werd de officieele aanvraag voor mijn werkvergunning ontvangen door USCIS (of tewel de overheid). Vanaf dat moment zou het 70 tot 90 dagen duren voordat ik mijn werkvergunning zou ontvangen. Dat vanaf 11 april zou ik mijn werkvergunning dus kunnen verwachten. Groot was de verassing dan ook die vanmiddag in onze brievenbus lag. Het was mijn werkvergunning!

Een platic pasje met mijn pasfoto en handtekening erop. Hij is nu twee jaar geldig, dus over anderhalf jaar mogen ze de procedure opnieuw opstarten. Dat mag nu de pret niet drukken.

Ik ben direct naar Randstad gereden en heb de kaart aan Mike laten zien. Hij was natuurlijk ook heel blij voor mij en wist me te vertellen dat hij verwacht dat hij mij binnen twee weken aan het werk kan helpen. Dat is echt geweldig! En raar tegelijkertijd. Ik ben nu drie maanden thuis met het idee dat ik niet kan werken en dus denk ik er ook niet over na.

En dan nu is er die pas,  die mij de mogelijkheid geeft om te gaan werken.  En dat veranderd natuurlijk een hoop. Niet meer uitslapen, niet meer ach, dit kan morgen ook wel en niet meer doen waar je zin in hebt. Maat het is natuurljk ook positief. We kunnen straks een tweede auto kopen, zodat ik mobieler wordt, ik kom ook elke dag in contact met mensen en heb een doel elke dag. Dat is toch wel heel fijn.

Ik zal nog even aan het idee moeten wennen en kan nu nog mooi even de laatste dingen afronden, voordat ik aan het werk ga.

Schreef ik volgens mij nog geen week geleden, dat het weer typisch Amerikaans is, altijd veel. Nu is het al weer heel anders.

Gisterochtend ben ik eerst in de tuin bezig geweest, want het was 16 graden en de zon scheen volop. Toen Benno thuis kwam, was het nog maar een paar graden boven nul. (hij is toch nog buiten gaan hardlopen! Wow!). Toen we terugkwamen van de Italiaan begon het te sneeuwen en vanochtend was alles helemaal wit. Een paar uur later was alles weer weg, want het dooide en regende, toen begon het weer te sneeuwen en nu om 1 uur 's middag hagelt het.  En alles in, helaas, Nederlandse proporties. Dus het is gewoon Nederlands rotweer. En net vandaag zou ik op de fiets naar de fitness en het zwembad gaan. Het is niet anders.

En helaas blijft dit weer ook nog een dag of wat zo. De lente zal er vanzelf wel aankomen.

Gisteren lag hij in de brievenbus. Een dikke envelop en met iets hards er in. Ik moest heel even denken. Maar toen werd ik heel blij! De eerste Nederlandse dvd/cd is aangekomen en daar moet ik even reclame voor maken.

Het is de nieuwe cd van Blof en hij heet Umoja. Het is een cd die is opgenomen in aantal landen samen met de plaatselijke bands. Het is een cd en een dvd en hij is heel goed. Zonder af stand te nemen van hun eigen geluid hebben ze de plaatselijke trends in hun liedjes weten op te nemen. Ik geloof dat ik de dvd al wel vier keer heb gespeeld vandaag. En deze cd kan je gewoon op hun eigen website bestellen (kan Marco Borsato nog wat van leren) en ze bezorgen dus ook in Amerika. Heel bijzonder.

En ja als je reclame maakt dan dus hier ook hun website:

http://www.blof.nl

Ik weet niet hoe de cd/dvd is ontvangen in Nederland, maar ik vind hem echt super!

Tijdens onze housewarming party hebben we voor het eerst Amerikanen over de vloer gehad. We waren natuurlijk heel benieuwd hoe zij onze inrichting vonden. Zeker omdat we het inrichten volgens onze eigen normen en waarden. Ons huis is een typisch Amerikaans huis. Beneden heeft het een "open floor plan". De letterlijke vertaling zou zijn "open vloer plan", maar ik vind dat niet echt klinken. Deze opzet houdt in dat er tussen de verschillende ruimtes geen deur zit. De enige ruimte die beneden is afgesloten met een deur is de w.c. en de bijkeuken. Wij vinden dat erg storend en dus hebben we onze woonkamer een groter afscheiding gegeven door er schermen in op te hangen. Deze hebben we bij Ikea hier in Schaumburg gekocht. Wij zijn daar erg blij mee, maar hadden verwacht dat de Amerikanen er niets van zouden snappen.

En de grap was dat ze het allemaal erg mooi vonden en dat ook direct bij binnenkomst melden. Ze moesten direct weten hoe het werkte en toen ik melde dat ze in diverse kleuren te koop zijn,  werden ze nog enthousiaster. Grappig dat wat wij storend vinden, veel Amerikanen dus ook storend vinden. Onze inrichting werd "Europees" genoemd. Ik geloof dat dit als compliment gezien kon worden. Of te wel, ze vonden onze inrichting erg mooi en dat is toch wel heel leuk als je net klaar bent met de inrichting.

Een van de collega's van Benno kwam naar Benno met de vraag of onze planten allemaal echt waren. Toen Benno daar bevestigend op antwoorden was er alleen een "Wow!". Benno vond het op zijn beurt weer onvoorstelbaar dat je in je huis geen planten zou hebben. Dat is toch gezond en gezellig? Hier zie je maar weer waar een cultuur in kan verschillen.  

En sommige dingen zijn weer zo gelijk. Een aantal dames verbaasde zich over de kattenbak (weet je het nog mijn verhaal van begin januari?). Ze konden alleen maar concluderen dat ze al een hele tijd niet meer in een dierenspeciaalzaak waren geweest. Niet alleen de kattenbak kon hun goedkeur verkrijgen, maar ook de vele mandjes en speelgoed (vooral de tent, waar Spooky graag een show in wilde geven) Ik geloof dat ik weer een paar klanten heb aangebracht bij Petsmart.

En Oh ja, onze badkamer en keuken zijn heel modern! Het is maar dat je het weet  .

We wonen nu in een huis dat ruim een half jaar had leeg gestaan voordat wij het gingen huren. Daardoor was de prijs behoorlijk gezakt. Door nog wat onderhandelingen ging het ook nog in ons budget passen. Dat was dus fijn. Vanaf het moment dat we het huurde, werd ons niet echt duidelijk wie er hiervoor in had gewoond. Er waren wel wat gekke dingen in het huis. Zo hebben we twee satelietschotels in het huis. Waar we ook een t.v. willen hebben. De kans is groot dat er een aansluiting aanwezig is. De keuken was oud, maar de koelkast spliksplinter nieuw. Er ligt nieuwe vloerbedekking, het huis is net geverfd, maar dat alles is niet gedaan door de huiseigenaar, maar door de vorige eigenaar. En ja hoe ik dat nu weer weet? Op de vloerbedekking zit siliconenkit. En die komt weer van de ramen. Bijna alle ramen zijn dichtgekit met siliconenkit. Heel fijn, je kan ze dus niet openen, of schoonmaken. Dit wordt binnenkort weer hersteld. Verder hebben we een schuifraam in de kelder (vanwege een airconditioner die er in geïnstalleerd was), missen er wat balkjes uit een raam. Daarnaast vertelde de huiseigenaaresse dat de vorige huurder gek was.

Tijdens ons feestje vertelde ik over onze ramen en liet ik ons tochtgat zien. Hierop reageerde onze buurman direct. "oh, dat heeft de politie gedaan". Eh ja, daar sta je dan. Met echt megavraagtekens op je hoofd. Hij wilde maar wat graag vertellen wie de vorige bewoners waren. Het was een drugbende die over heel Amerika diverse huizen huurden. Onze kelder was een wietkwekerij. Uiteindelijk heeft de politie het ontdekt en werd het huis ontruimt. Maar deze bewoners hadden een koelkast terwaarde van 2500 dollar en een even zo dure magnetron in het huis geplaatst. Alle toiletten schijnen door hun vervangen te zijn en ze hadden tv schermen die je normaal alleen in een winkel ziet staan. Helaas is dat allemaal in beslag genomen door de politie en heeft de eigenaaresse het moeten vervangen.

Iedereen die de geschiedenis van dit huis kende, wilde er dus niet in wonen. Je zou eens geassocieerd kunnen worden met deze drugbende. Gelukkig is dat bij ons niet het geval. Iedereen was erg blij, toen ze onze container zagen. Het was er een van "overzee".  Wij hebben dus helemaal geen last van de geschiedenis van dit huis. Ook het verkrijgen van gas-, water-, en electra was geen enkel probleem. Gelukkig niet. Het was uiteraard wel voer voor de standaard Nederland -grappen (heb je wel gezien wat er allemaal uit de container kwam, etc, etc.). Maar goed, wij wonen hier heerlijk in een royaal huis, met goede apparaatuur. En de laatste aandenken van de vorige bewoners zullen de komende maanden wel verdwijnen.

Afgelopen zaterdag was het zover! We hebben ons eerste feestje georganiseerd in Amerika. En wat is dat spannend! Je nodigt een aantal mensen uit,die je niet kent. Ik was al een aantal dagen bezig met de voorbereidingen. Ik wilde geen flater slaan, dus uiteindelijk hadden we ons hele huis vol met eten, hapjes en drankjes staan. We hadden ingekocht voor de Amerikaanse tong (pizza, chicken wings, chips en popcorn) en om toch een beetje duidelijk te maken dat we uit Nederland komen heb ik voor het eerst van mijn leven bitterballen en garnalenkroketten gemaakt. Op dinsdag heb ik de proefballen gemaakt. En zowaar ze waren gelukt. Een enorm gepriegel en geklieder, maar het viel echt niet tegen. Benno vond het niet eens erg om proefkonijn te zijn. Terwijl hij in Nederland nu niet echt een liefhebber van bitterballen is.

Gelukkig was het voor iedereen spannend, ook voor de mensen die bij ons op bezoek kwamen. Gelukkig kenden ze elkaar wel, dus had iedereen wat aanspraak met elkaar. Het was erg gezellig en het klikte ook direct erg goed met een aantal mensen. Mooi, dat was immers het doel ook. Het leuke was dat sommige mensen in onze straat de uitnodiging ook weer hadden doorgegeven, dus zo kreeg je het effect dat je echt even moest uitvinden waar iemand woonden.

Uiteindelijk had ik veel te veel eten en drinken ingeslagen, maar goed, beter te veel dan te weinig. De bitterballen en garnalenkroketten vielen in smaak, dus die komt dus vaker op het menu te staan. Hopelijk kunnen we een nieuwe trend ontrollen, zodat we ze niet meer zelf hoeven te maken.

En het grootste verschil met een feest in Nederland? Wees geen "potatocoach". Of te wel op een bank gaan zitten is not done! Dan ben je saai. Handig, hoef je je geen zorgen meer te maken over het feit of je wel genoeg stoelen hebt.

De kop is eraf! We hebben een antwoord op een van onze vraag gekregen:"Hoe groot moet onze barbeque worden?" Nou groot genoeg om de buren ook mee te laten eten, want dat gaat zeker gebeuren!

Doden door tornado's en bosbranden in VS

De inrichting van ons huis is bijna klaar. De laatste rekken hangen we in de komende tijd op. Dus is het tijd om te gaan kijken wat we allemaal kunnen gaan doen in deze regio. Vooral om dat we over een tijdje vast vrienden en familie gaan ontvangen. En ja dan moet je dus wel wat kunnen laten zien.

En wat blijkt? Ik ben nog maar op 1 toeristische plek geweest. Daar moeten we dus echt wat aan gaan doen! Het goede nieuws is dat ik nog genoeg vrije tijd heb om dat te gaan doen. Dus de komende tijd ga ik de toerist uithangen in Chicago. Ik hoop dat het weer mee gaat vallen.

(De website voor vrienden is weer bijgwerkt en bevat allemaal nieuwe informatie!, Ben je je wachtwoord kwijt, mail me dan even. Heb je geen wachtwoord ontvangen, nog even geduld de website wordt binnenkort ook bijgewerkt)

Via kranten.com ben ik geabonneerd op een nieuwsbrief die mij elke dag de koppen van de kranten in Nederland mailt. Ik lees deze koppen en vaak een of twee artikelen bijna iedere dag. Juist om te blijven weten wat er in de wereld gebeurd. Wie er over wie valt, en welk land er boos is op welk land. Natuurlijk krijg je dan ook koppen te lezen die mij niet zo interesseren, zoals de kop eet chocolade leef langer.

Vervolgens ga ik lekker zitten lezen in mijn ochtend krant. En op de voorpagina lees ik de kop "Eat chocolate, live longer?" Another study say yes. Nu is het nieuws voor mij. Een Amerikaan doet alles voor chocolade. Als vrouw zijnde hoor je er dol op te zijn. En dat ben ik ook. En dus begin ik het stuk te lezen. En drie maal raden welke universiteit dit onderzoek heeft gedaan? Inderdaad. Dit onderzoek komt uit Nederland, van de universiteit in Wagingen. Wow! Ik ben trots op ons kikkerlandje en de mensen die dit onderzoek hebben gedaan! Ze staan op de voorpagina vande Daily Herald. Dat is bijzonder.

p.s. kunnen ze er ook voorzorgen dat er betaalbare chocolade uit Belgïë of Nederland hier in de schappen komt? Een doosje met 6 bonbons kost mij $20.00! Oke goedkoper dan een vliegticket, maar geloof mij chocolade smaakt hier echt anders.

"Intgreren in de Amerikaanse cultuur" heet ons weblog. Dat is niet voor niets. Alle verhalen gaan over de verschillen tussen ons leven in Amerika en ons leven in Nederland.

Soms zijn het hele kleine verschillen, waar je heel veel waarde aan hecht. Zoals de bekende boterham met kaas. Brood is hier bekend, in vele soorten en maten. Op een soort na, degene met de harde korst. Heerlijk! Zo bij de bakker vandaan en kaas erop. Ja je kan Goudse kaas kopen, maar tussen Gouda en Amerika is er iets misgegaan, waardoor de smaak totaal verdwenen is.

Deze twee dingen, had ik bedacht, moet ik maar aan wennen. Tot een aantal dagen geleden ik weer eens op winkel ontdekkingstocht ging. Langs de "Golf Road" stond een bord met "Shop& Save market". Dat is dus net zoiets als "Mirjam kom hier winkelen". Dus ik er heen en wat bleek het, het was een supermarkt. Hmm dacht ik in eerste instantie. Totdat ik wat verder keek en het een supermarkt met Poolse achtergrond bleek te zijn. En ja hoor, wat hebben zie hier? Harde bollen en brood met een korst! Yoepie! En nog beter ze hebben hier Poolse Gouda (tja zo heet echt). Toen ik dat bestelde werd ik meteen in het Pools geholpen. Grappig, uiteindelijk gingen we maar in Duits verder. Hoe internationaal!

Maar ik ben happy. Op nog 3 minuten rijden van ons huis, wordt er kaas met smaak en broood met harde kost verkocht. Ik ben gelukkig!

Op een mooie dag rij ik door Schaumburg heen. Schaumburg heeft net als in lelystad een brede vier baansweg, dus dat rijd lekker. Als ik even naar de andere kant van Schaumburg moet (10 km), dan ga ik vaak over Schaumburg road. Dit is een weg waarbij je langs allerlei winkelpleinen, meertjes en het  Olde Schaumburg, het oude hart van de stad, rijdt. Een prachtige route en ook redelijk rustig.

Dus radio aan cruise control aan, het zonnetje in mijn gezicht en zo heb ik al vele malen op deze weg gereden. Tot vandaag. Ik moet plotseling op de rem trappen, want alles staat STIL.

"Er zal wel een ongeluk gebeurd zijn." dacht ik. Na een minuut of vijf wordt mij het duidelijk wat hier aan de hand is. De High School begint om negen uur en het is vijf voor negen. En geloof het of niet. Dat veroorkzaakt dus een file vanwege de vele studenten die met de auto naar school rijden. Er zijn drie politieagenten nodig  om het verkeer te regelen.

Ik aanschouw dit tafreel een tijdje en het ziet er allemaal erg geroutineerd uit. Duidelijk dus.  Dit gaat dus elke dag zo. Elke dag om even voor negen uur file bij de High School. Tja dat verzin je niet als Nederlander.

Na bijna drie maanden vakantie te hebben gevierd en druk bezig te zijn geweest met de verhuizing, wordt het nu eens tijd om weer een leven op te gaan bouwen naast deze computer en ons huis. En dat betekende vanochtend vroeg uit de veren om naar Randstad te gaan. Daar had ik om 9 uur een afspraak om kennis te maken met de filiaalmanager Mike en om me in te schrijven. Mike kwam iets later, en ondertussen was ik druk bezig om de vele formulieren en testen te doorlopen. Alle testen waren heel goed volgens Mike. Nou dat is mooi, maar het bewijst dat of ik heel goed kan gokken, of dat ze dit tegen iedereen zeggen, want zeker van de taal vragen snapte ik maar heel weinig. Dan denk je dat je een simpele taaltest moet kunnen maken, nou vergeet het maar! Toch nog maar eens wat vaker de talen cursussen doorwerken.

Na de verplichte beleefheidsvragen werd het erg gezellig toen bleek dat het halve kantoor van watersporten houdt. Dus ik heb mijn adres voor het vinden van informatie over zeilen en duiken gevonden! Ga naar Randstad voor al uw vragen! Al snel bleek dat de Klipper Amsterdam bij hun bekend was en ook bleek een aantal collega's van Mike daar op te hebben gevaren. En een intercedente kwam met een foto van een Randstad vestiging in Den Haag. Door een verhaal wist ik toevallig te vertellen dat het Den Haag was, en dus maakte ik een goede indruk op de dames. Ook erg leuk om aan de andere kant van de grote plas een foto onder ogen te krijgen van een gebouw in Nederland. Dan voel je je in een keer trots dat je uit Nederland komt.

En wat blijkt het moeilijk te zijn om uit te leggen wat je in Nederland hebt gedaan! Een zeilschool is in Nederland al niet bij iedereen bekent, laat staan dat ze dit fenomeen in Amerika kennen. Toch geloof ik dat ze wel in de gaten hebben wat ik zoek. Ze hebben een maand of zo de tijd om wat te vinden. Zo lang moet ik nog wachten op mijn werkvergunning. Kan ik tot die tijd nog even genieten van mijn vrijetijd.

Terwijl ik met Jan sta te kletsen over het wel en wee hier realiseer ik me hoe snel dingen al weer gewoon zijn.

Ik sprong een gat in de lucht toen ik voor het eerst een eekhoorn zag. Nu blijf ik het leuke diertjes vinden, maar hoort het bij ons buiten leven. Aan de voorkant van ons huis hebben ze in een boom een nest, daardoor lopen ze heel veel in en om ons huis heen. 

s Avonds kan je als je geluk hebt een wasbeer zien. Deze heb ik nog niet op de foto kunnen zetten, maar voor degene die niet weten hier even een plaatje:

Vanmiddag hadden de vogels ook ons vogelvoederhuisje gevonden. Ik zag ergens in een ander weblog staan dat ze karrekietten heten. Ik geloof het direct ik vind het gewoon erg mooie en nieuwsgierige vogels.

Samen met Spooky heb ik zo even een kwartiertje naar de eekhoorns en de vogels zitten kijken. Wat een wonder dat ze er niet achter aan rent. Waarschijnlijk heeft ze ook de rust gevonden om ze gewoon te bekijken en te aanschouwen.

Nu het zo koud is vind ik dat deze kou zielig is voor de vogels. Gelukkig vinden de winkels dat met mij, want er zijn hier mega grote vogelvoederhuisjes met enorme zakken vogelzaad te koop.

Dus schiet ik snel de rij van de vogelvoederhuisjes met het vogelvoederzaad in, als Benno even niet oplet. Hij denkt dat ik op zoek ben naar muizengif, maar daar ben ik zo uit. Nee die overkant is veel leuker. Na een minuut of vijf geeft Benno het op en komt hij naar mij toe gelopen, met de vraag of ik het kan vinden.

Kan vinden, kan vinden? Natuurlijk kan ik het niet vinden! Ik heb de keuze uit ruim dertig huisjes en even zoveel soorten voer. Ik moet nu een keuze maken uit welke vogel of dier ik wil voeren en hoeveel ze mogen eten en in welke vorm. Moeten ze ook voor eekhoorns zijn, alleen voor eekhoorns zijn  of juist niet?

IK WORD GEK.

Gelukkig schiet me de oplossing snel te binnen. Als ik nu geen keuze maak, dan wordt er een keuze gemaakt. Immers hoe vaak ben ik al niet langs deze rij gelopen. En elke keer kon ik geen keuze maken en kwamen we zonder vogelvoederhuisje thuis (heb geen medelijden, wel met heel veel andere zaken) en stelde ik de vele vogels, die ik nog niet gezien heb teleur. Dat zal me niet weer gebeuren.

Ik maak het besluit dat ik het goedkoopste huisje koop en de goedkoopste zak met voer. En daarmee gaan wij wilde vogels (dit is de letterlijke vertaling van "wild birds" ) voeren. Ik ben helemaal in mijn sas.

Samen met nog vele andere zaken, gaan we naar de kassa. Benno blij (want hij kan gaan klussen aan de afwateringspomp), ik blij (want ik kan vogels voeren).

Thuis gekomen hang ik het huisje op, gevuld met het voer. Hoog genoeg dat Spooky er niet bij kan en ik wacht.

En ik wacht (het is nu een dag later, nl 19 februari)

En ik wacht (het is nu 20 februari)

En ik kijk op 21 februari en zie! Ik zie dat het vogelvoederhuisje wordt leeggegeten!! Yeah!! Het is gevonden. Geweldig, nu zie ik meer dan alleen maar een eekhoorn.

Ik zie er nu namelijk twee.

Twee eekhoorns zijn bezig om het vogelvoederhuisje leeg te eten. Het ziet er naar uit dat ze ontzetten veel schik hebben. Ze rennen over de schutting, duiken de boom in, zoeken op de bodem naar het voer en halen de meest gekke capriolen uit om maar bij het bakje te komen.

Het zijn dan wel geen vogels die ik aan het voeren ben, maar het is wel erg grappig om naar te kijken. (en dus heb ik er geen foto van, dat komt nog wel). En ik ben goed bezig voor de natuur.

In dit gedeelte van Amerika is het in de winter koud en in de zomer is het heerlijk. Als Amerikaan houd je niet van kou en aanbid je de warmte. En als Amerikaan behoor je het daar mee eens te zijn.

Dus als het weerpraatje voorbij komt in de supermarkt, bij de autowasstraat, of waar dan ook. Dan zeg ik dat het inderdaad koud is, dat ik ook niet van de kou hou en dat de zomer maar snel moet komen. Niet dat ik het daar mee eens ben, want het weer is heerlijk. Zeker op de dagen dat de zon schijnt. Want dan is de hemel helemaal blauw en lijkt de wereld in een keer een stuk zonniger en gelukkiger (ik ben het in elk geval wel). En als je een dikke sjaal en handschoenen aantrekt, dan is het goed toeven buiten. Maar ja, het is zo'n lang verhaal dat je zegt dat het prachtig weer is. De mensen denken dan echt dat je van een andere planeet komt, of dat het in Nederland altijd 40 graden vriest en we geen daglicht hebben in de winter, maar dat je het gewoon niet erg vind, nee dat gaat er niet in.

Het is koud en dat is vreselijk. En zo denk ik er nu ook over. Nu ik met -20 graden Celsius van de auto naar het restaurant moet lopen (nog geen drie minuten). Als ik merk dat mijn ty-rep in een paar seconden zo koud wordt dat het breekt en ik dus het vogelvoeder huis niet kan ophangen. Toen ik ontdekte dat het ook in de auto vriest (en mijn drinkbeker dus kapot gevroren is), je merkt dat de afwateringsbuis bevroren is (en dus de pomp in de kelder zijn water niet naar buiten kan pompen) Als ik merk dat deze kou overal doorheen gaat en je merkt dat je je afvraagt of er nog iemand buiten moet slapen vanacht, en je je realiseert dat deze kou dodelijk kan zijn. Bij elke conclusie kan ik maar een advies geven:

Kom niet naar Chicago in de winter! Het is hier ijs en ijskoud!

Inmiddels lijkt het gewone leven weer te beginnen. Vanmiddag zit ik achter mijn bureau en ben bezig om eens een administratie op te zetten en de rekeningen te betalen. Op zich al een hele opgave want de manieren van betalen zijn hier anders dan in Nederland. Allereerst kan je hier alle rekeningen met je credit card betalen, je kan zelfs automatische afschrijvingen op je credti card boeken. Heeft je debit card ook de functie als een credit card, dus met een simpele handtekening kan je het rechtstreeks van je rekening af laten schrijven, zonder je rekeningnummer prijs te geven. Daarnaast heb je nog de check. Je krabbelt het bedrag op een papiertje dat simpel na te maken is, en waarvan men zegt dat het een check is, dat stuur je dan op naar de instantie die je wilt betalen en die brengen het dan op hun beurt weer naar de bank. En uiteraard is het ook  mogelijk om zelf geld over te maken, maar dat is niet bij iedereen mogelijk. Kortom een heel uitzoek werk.

En terwijl ik hier mee bezig ben, valt het me op dat je hier overal wel iets exta's bij op telt. Je kan extra geld overmaken voor het goede doel, je kan de tip voor de krantenjongen er bij op schrijven en ga zo maar door. Inmiddels valt het mij op, dat je bij alle bedragen die je hoort direct een extra 10 - 20 procent kan optellen voor alle extra's die er bij komen. Wordt die bijzonder goede aanbieding in een keer toch minder goed.

Het tippen is volgens mij in Amerika uitgevonden. Je tipt hier bij de wasstraat (1 of 2 dollar), de kapper (10 tot 15% van je rekening), het restaurant (10% als het slecht is 20% als het super was) etc. Inmiddels wordt het een vaste gewoonte en valt het me op dat ik altijd kijk naar de box die ergens verschijnt, of het lijntje bij de afrekening die zegt "tip". Het delen van je geluk is heel belangrijk in Amerika en dit is vast een methode om dat te doen. Als Nederlander moet ik hier toch wel aan wennen.

Eens in de zoveel tijd heb ik het gevoel dat er á la minute er wat aan moet gebeuren. Aan de kleur van mijn huid. Het lijkt dan wel alsof al het leven er uitgetrokken is. Dat moment was vanochtend aangebroken en dus ging op mijn fiets (jawel) naar de zonnenbank. In de verwachting dat je gewoon een 10 strippenkaart koopt een bank krijgt aangewezen en na een half uurtje weer buiten staat.

FOUT

Een zonnenbank is gevaarlijk. Je kan er huidkanker van krijgen, en pukkels en een uitgedroogde huid en je kan jezelf verbranden, en je kan er andere huidziektes van krijgen waarvan ik niet weet hoe het in het Nederlands heet (ook niet interessant) en als je lenzen draagt dan kunnen je lenzen uitdrogen. Maar je moet je goed realiseren dat het heel gevaarlijk is.

En daarom moet je eerst drie pagina's met vragen beantwoorden.  En dan moet je vervolgens een blad lezen waarin staat wat je er allemaal van kan krijgen en daarna moet je een blad ondertekenen met dat je de zonnestudio niet aansprakelijkstelt dat als je een van die genoemde kwalen en de niet genoemde kwalen krijgt. Of te wel na 10 handtekeningen verder mag je dan eindelijk naar de zonnenbank????

Nee

Eerst een veiligheidscursus, een uitleg over alle knoppen, over wat je moet doen als de toegewezen zonnenbank gebruikt is en niet schoongemaakt. En vervolgens teken je weer een formulier dat dit alles je verteld en dan, dan mag je eindelijk gaan zonnen.

(oh, ja, hier kennen ze geen tien-strippenkaart, je koopt hier onbeperkt toegang voor een maand, voor 6,8, 20 of 30 minuten per dag, tja is effe wennnen).

Nou ja. Weer wat geleerd.

Sinds een aantal dagen mag Spooky naar buiten. En dat is een feest. In Nederland heeft ze al wat verhuizingen doorstaan en kon ze overal redelijk snel wennen. In Lelystad heeft ze geleerd dat er ook andere katten bestaan en dat die ook een plekje op eisen. En daar kon ze uiteindelijk goed mee overweg.

En toen kwam Amerika. Na een maand vanachter een raam de wereld te hebben bekeken mocht ze hier dan eindelijk naar buiten en Spooky heeft een ding geleerd in haar leven. Vecht voor je domein vanaf dag 1. We hebben hier echter wat andere dieren dan in Nederland. Net als dat je in Nederland mussen hebt en niemand daar raar van op kijkt heb je hier eekhoorns. En die zijn snel en Spooky mag ze niet. Elke keer als er een eekhoorn in onze tuin loopt dan rent ze er erg hard achteraan. Die eekhoorn schrikt zich elke keer een hoedje en rent dan heel hard een boom in. Hier stopt dan het schouwspel. Ik ben benieuwd wanneer Spooky zelf ook de boom in rent. Dat duurt volgens mij niet zo lang meer.

Katten zie je hier niet zoveel, honden des te meer. Al onze buren hebben honden en een aantal van hen zijn ook buiten in de tuin en dat is erg grappig. Als Spooky langs loopt is een hond door het dolle heen. Die begint dan te blaffen. Uiteindelijk haalt zijn basin hem maar binnen en is het geblaf over. Ik ben benieuwd hoe lang dit blijft doorgaan. Het is wel de snelste methode om Spooky weer binnen te krijgen, met een dikke staart, dat wel.

Van de week zagen we een wasbeer door de tuin heen lopen. Ik wist niet wat ik zag. Spooky heeft het beest nog niet gezien. Waarschijnlijk komt het ook omdat, deze wasbeer alleen als het donker is voorbij scharrelt. Het is wel grappig en Spooky slaat zich er dapper doorheen.

Het nadeel is alleen nog dat er altijd iemand in de buurt moet zijn om de deur open te doen. Benno had in het vleigtuig een soort constructie gezien die je kan bouwen in/tussen het schuifraam. Aangezien de ramen wat te hoog zitten is nu het plan geboren om in de keuken een Spooky speelplaats te bouwen. Boven op een plek waar ze voor het raam kan liggen en naar buiten kan gaan door het kattenluik heen, dan een trappetje en in het trappetje haar reisbox en de voerbakken. Wow! Volgens mij wordt het zo een echte Amerikaanse kat! Als het sneeuwt wil ze al niet naar buiten, want dan worden de pootjes nat. Ach misschien toch maar die laarsjes voor haar kopen .

Spooky heeft het hier dus prima naar haar zin!

HAPPY VALENTINE !

??

Je kan het vast niet gemist hebben. Het is valentijnsdag vandaag! Als je het niet gevierd hebt, dat is niet erg, zolang je maar niet in Amerika woont. Alles, maar dan ook alles staat in het teken van Valentijnsdag. Huizen worden versierd, kaartjes worden verstuurd (het is na kerstmis het grootste evenement voor Hallmark) en de geliefden en naasten worden in het zonnetje gezet.

En dus gebeurde het dat Benno mij verraste met een turttle brownie (een honderduizend caloriën caramel, nootjes en chocoladecake) en ontbijt op bed en ik het diner extra feestelijk aanklede met hartenkaarsjes, hartenservertjes en wijn. En ik moet zeggen, dat is heeeel erg leuk. Ondanks alle vooroordelen die er gelden (je moet altijd van elkaar houden, je kan het altijd speciaal maken, het is een commercieel feest (welk feest niet?) etc etc. etc.)

Dus volgend jaar doen wij weer vrolijk mee.

Afgelopen weekend was het dan eindelijk koud genoeg om de jaarlijkse snow sculpture competition plaats te laten vinden. Helaas was het Nederlandse team er niet bij, die waren er wel in januari, maar ja toen vroor het niet.

Omdat er zoveel overgeschreven werd in de pers hadden we ons er heel veel van voorgesteld, maar uiteindelijk viel de entourage wat tegen. Het was op een groot veld en daar kon je gratis naar toe lopen. Er was een standje waar je het stemformulier kon ophalen en er was veel politie op de been om het verkeer te leiden. Dus het was wel goed geregeld, maar ik had het veel commercieler verwacht. We waren binnen een half uurtje rond kijken wel weer klaar. Toch was het wel heel mooi wat we zagen. Enorme kunstwerken van ijs. Er was een rij van "echte" kunstenaars  en een rij van de high schools hier uit de buurt. Er werd zowel door een profesionele jury als door het publiek gekozen en dus hebben wij ook even gestemd! En ja hoor, ons rijtje van nummer 1,2, en 3 is het geworden. Dat is toch wel leuk.

Hier onder een aantal foto's. In het foto album staan er nog een paar.         

Ik zit op de bank mijn sinaasappeltje te eten en kijk uit raam. En daar zie ik haar lopen, Ze loopt op de stoep en ontdekt haar wereld. Ze kijkt naar een boom, maar die is nu nog net wat te hoog om in te klimmen. Ze ruikt er nog wat aan en loopt dan weer verder en gaat verder met het ontdekken van haar nieuwe wereld. Ik blijf haar volgen en merk op dat haar staart niet meer zo stijl over haar rug heen loopt, maar meer vrolijk achter haar aan danst ("Pam, je haar danst", dat gevoel).

Uiteindelijk loopt ze door de garage het huis weer binnen. Ik merk dat ook Spooky gelukkig is.

Dit is zo'n moment dat je je realiseert dat je heel gelukkig bent.

Wij zijn bezig om ons te vestigen in Amerika, om die ene droom die we al zo lang in vervulling wilde laten gaan werkelijkheid te maken. Ik kan je vertellen, dat geeft je enorme kick!

(binnenkort meer over onze verhuizing, maar dit gevoel wilde ik even delen met jullie)

gistgeren zijn de verhuizers gekomen en hebben al onze spullen afgeleverd. Een derde partij was ingehuurd om ons waterbed te installeren, want dat is echt een specialistenklus. Helaas heeft deze partij onze kast en ons bed gesloopt, dus de komende tijd slapen we op de nieuwe matrassen (deze slapen heel goed). Aangezien we zonder social security number geen telefoon kunnen aanvragen, hebben we nog geen internet en nog geen telefoon thuis. Benno zal de komende tijd dagelijks alle (privé) mail adressen checken. binnenkort dus meer nieuws en de foto's van de verhuizing.

Op Skype staat ons nieuwe adres

Dozen, overal dozen. Dat zie je als je wakker wordt in je nieuwe huis, de dag nadat de verhuizers zijn langsgeweest.

Het lijkt het het beste plan om maar gewoon ergens te beginnen, dan een grote chaos te creëeren en uit die chaos komt dan vanzelf wel weer eens iets moois.

Dus op zoek naar het serviesgoed om het ontbijt (melk met cornflakes) te eten. Zou moeten lukken. Een kommetje en een lepel. Na anderhalf uur dozen te hebben uitgepakt geef ik het op. De lepel heb ik, maar het kommetje nog niet. Ik pak dus maar de sandwich van de dag ervoor en eet een heerlijke sandwich met alles wat 's middags lekker is, maar 's ochtends toch iets minder. En vervolgens begin ik met de volgende doos en wat vind ik daar. Ach je weet het wel.

's Avonds gaan we weer naar het hotel om daar onze spullen in te pakken en te verhuizen. Ondanks dat we er goed op hebben gelet, verzamel je toch een hoop extra spullen in een maand tijd. Gelukkig laat onze auto ons niet in de steek en past alles er in een keer in. Na wat heen en weer geloop is ons tijdelijke huisje weer leeg en gaan we weer verder. Het blijft elke keer weer raar.

Toen ik vanochtend de straat in reed, zag ik hem weer staan. Onze container. Dat is een rare gewaarwording. Ruim een maand geleden reed de container met onze spullen de Binnendijk uit ,op weg naar Amerika. En nu is hij in Amerika. Heel spannend. Komt er water uit als de deuren open gaan, is de verzegeling nog op de container? Een hoop vragen, waar ik even later een antwoord op krijgen.

De mannen komen binnen en gaan direct bezig met het uitrollen van beschermingsmatten en de trap wordt netjes in gepakt. Dat geeft me een goed gevoel. Deze mannen hebben echt zorg voor mijn spullen. De verzegeling wordt verbroken en VERRASSING. Nou ja, voor deze mannen dan. Ze verwachten een 40 ft container helemaal vol met spullen, maar ja, het is maar de helft, dus ze verwachten rond het middag uur klaar te zijn. Dat is dan wel wat anders dan de twee dagen die ze in Nederland nodig hadden. Razendsnel wordt alles uitgeladen en (hopelijk) naar de juiste kamer gebracht. In Nederland stond onze tuinset in huis, om het te laten drogen en ja houten tuinstoelen hoeven we hier natuurlijk niet weer in de slaapkamer te hebben. Na een aantal van dit soort vragen, merken de mannen dat enige intelligentie op prijs wordt gesteld en gaan ze bezig met alles zoveel mogelijk op de juiste plek zetten. En dan komen de cultuur verschillen.

We hebben in ons huis op de begane grond een dining room, een family room en een living room. Vooral de term family room kennen wij in Nederland niet. Een aangezien ons integratieproces nog niet zo snel gaat, richten wij ons huis in volgens Nederlandse maatstaven en dus wordt het eetkamer, studeerkamer, woonkamer. En dus horen de banken waar we zelf 's avonds op zitten in de woonkamer thuis. Dat is volgens deze verhuizers wel heel raar. Want zij verwachten dat we de banken in de family room zetten (dus studeerkamer) en dat we de mooie banken (de banken die je niet gebruikt en er alleen voor de show zijn) in de living room (woonkamer) zetten. Maar ja om te beginnen hebben we "maar" een bankstel en ten tweede hanteren wij niet de Amerikaanse indeling. Deze discussie duurde even en toen de "Chief" vertelde dat het goed was, wat ik zei, en dat de "crew" mij toch echt goed had begrepen, werden de banken in de woonkamer gezet.

En wat heb ik een hoop lol gehad in mijn eentje.

Er schijnt een afspraak te zijn dat de vrouw des huizes geen doos of meubelstuk mag oppakken. En aangezien je je op dit moment echt verloren voelt in je huis denk je maar even in een rustig hoekje vast te gaan uitpakken en de spullen op zijn juiste plek zetten. Elke keer als ik iets oppakte om het op de juiste plek te gaan zetten namen ze het uit mijn handen. En volgens mij zijn er op getraind. Nadat het mij een aantal keren was overkomen, dat ik met een doos uit de (laat ik maar de Engelse termen gebruiken) family room kwam en die naar boven wilde tillen nam een verhuizer hem na een paar stappen al uit mijn handen en vroeg waar ik hem heen wilde hebben. Dit was erg grappig. Als ik een doos openmaakte met mijn mes, vroegen ze direct of er nog meer open moesten. En als ik naar een meubelstuk zat te kijken dan kwamen er twee heren aangelopen met de vraag waar ik het wilde hebben staan. Het eerste uur voel je je erg opgelaten, maar als je het systeem snapt , dan is het ook wel lekker. Zo ben ik een half uur bezig geweest om de woonkamer in te richten, samen met twee verhuizers. Erg leuk, want zo wil je wel vaker verhuizen.

Nadat de container was uitgeladen begon de puzzel van het in elkaar zetten van de meubelstukken, die uit elkaar gehaald waren. Voor ons waterbed en onze linnenkast zouden specialisten komen (dat heet hier "third party"en wordt erg denigrerend uit gesproken), voor het overige waren de verhuizers. En hoe leg je aan verhuizers uit hoe al de stukken metaal, de zak met schroefjes en vijf bureaubladen in elkaar horen? Dat is simpel! Je roept Ikea, tekent de tafel uit, dus hoe zag hij er ongeveer uit, je wijst naar een plaatje in het boek en ze gaan puzzelen. En het is een verhuizers eer te na om een tafel van Ikea niet in elkaar te kunnen krijgen. Dus zo gingen we het hele huis door. Het systeem was snel ontdekt door iedereen dus ging de Ikea catalogus van hand tot hand. Oh ja, en ook hier geld, een vrouw heeft geen verstand van techniek dus alle tips over kasten en tafels worden weggewuifd.

Rond het middag uur kwam de Third Party! Blij, want zij zouden de moeilijke stukken in elkaar zetten, zodat we zeker wisten dat het goed ging komen. Sorry, had ik verkeerd begrepen, zodat het niet het verhuisbedrijf werd aangerekend dat het kapot gaat. Dat had ik kunnen weten.

Het waterbed werd tot twee keer toe gevuld en daarna weer leeggepompt, doordat de beste man echt geen idee had hoe het in elkaar moest. Uiteindelijk was de hoes die er voor moet zorgen dat ons huis niet onderwater loopt als de waterzakt lek raakt, kapot gescheurd. Daar sta je dan alleen (de verhuizers waren inmiddels al vertrokken) met twee mannen, waarvan er een uitzag dat je daar geen ruzie moest krijgen en een gevalletje verzekering. Fijn! Na wat heen en weer gebel (oh wat ben ik blij dat ik Nederlands spreek met Benno en als je maar blij blijft lachen je kan zeggen dat je het een oen vind terwijl hij in de zelfde kamer staat), besloten om het maar weer te laten leegpompen en is maar eens de verzekering te bellen. Dus geen waterbed 's avonds.

Dan de kast. Deze bleek uit zijn hoeken gescheurd te zijn, maar nog wel in elkaar gezet te kunnen worden. Verder dan het frame werk (dus zonder de planken en roedes etc.) kreeg ik ze niet. Dan nog moest ik ondertekenen dat ik het bedrijf niet zou aanklagen als de kast zou omvallen. Er werd me nog wel uitgelegd, dat ik de kast makkelijk zelf kan repareren, maar dat mochten zij weer niet doen. Dus weer met het verhuisbedrijf gebeld (Samantha van Wise Enterprise is echt geweldig, ze helpt je met alles!), en ja het was nu het slimste om de kast niet te gebruiken, totdat de verzekering was geregeld. Oké dus ook geen linnenkast. Ohhh, waarom heb ik de verhuizers niet lief aangekeken??

Nou ja, het is weer een goede dag geweest.

Rond vijf uur haal ik Benno op van zijn werk. Aangezien ik toch wel heel graag in ons eigen huis wil slapen, besluiten we om Spooky op te halen, de matrassen in te laden (toch handig dat we die gekocht hadden) en zijn we in ons eigen huis gaan slapen. 

Overal staan dozen, we slapen in slaapzakken, omdat we het dekbed niet kunnen vinden en er staan een hoop spullen nog in het hotel, maar toch is het zo:

WIJ ZIJN VERHUISD. 

WIJ WONEN IN ONS NIEUWE HUIS 

De bedden voor onze logés (voor jullie dus!) zijn aangekocht!

Op zondagmiddag kan je heel veel gaan doen, je kan een rondje rennen in het park, je kan een filmpje pakken in de bioscoop (er draaien meer dan 10 films tegelijkertijd), met je kinderen naar gameland gaan, of ........ JE KAN NAAR IKEA!

En dat hebben wij vanmiddag gedaan. Je weet hoe stom het is, maar toch je hoopt dat het hier minder druk is dan in Nederland en de drang om er even heen te gaan was niet te stoppen, dus hebben we rondgekeken voor ons huis. Aangezien we in Nederland geen bedden hadden voor onze logés, moeten we die dus wel gaan aanschaffen, het is wat sneu als er een week lang op een luchtbed geslapen moet gaan worden. En natuurlijk zijn ook hier de maten en de benamingen anders dan in Nederland. Na lang speurwerk en testen, hadden we ons wensenlijstje klaar en besloten we ook nog even verder te gaan kijken. Want ja ook al houden we veel van jullie, we blijven toch wel op de kleintjes letten. Na wat ohh, ahh, argh, kwamen we bij mijn lievingsafdeling. De koopjeshoek. Ik geloof dat er nog steeds mensen zijn die nog nooit bij de IKEA zijn geweest (je mist in mijn ogen dan toch echt wat) leg ik het idee van de koopjeshoek even uit. In de koopjeshoek staan alle materialen die uit de winkel komen (de showmodellen) en de artikelen die geen doos meer hebben voor heel weinig geld. Ik moet hier altijd even heen, want ik ben zo toch aan al heel wat artikelen voor in ons huis gekomen. En wat denk je? Daar stonden de twee matrassen die wij net hadden uitgezocht (de boxsprings)!! En geloof mij maar dat scheelt heel veel geld. Maar ja, de sleutel van ons huis hebben we nog niet, we hebben geen trekhaak en wel twee railsen op het dak, dus Benno ging even vragen of ze ook bezorgden. Nee, dat deden ze niet bij de spullen uit deze afdeling (ik was er al bang voor). Ik kreeg toen even zo'n deja-vu moment. Dat was toen ik in Groningen bij de Ikea was en ook iets had gekocht bij de koopjeshoek, wat toch te groot voor de Passat bleek te zijn. Terplekke heb ik toen maar een aanhanger gehuurd, Benno keek toen heel raar toen ik weer thuis kwam. Ook Benno ging nu voor de bijl, we zouden met deze twee matrassen $140,00 per stuk besparen, dachten we. Dus besloten we om maar te kijken waar het schip zou stranden en de twee matrassen maar mee te nemen naar het hotel.

Bij de kassa aangekomen, bleken we precies de verkeerde rij te hebben uitgekozen. Eerst was er een dame die niet kon betalen met haar credit card en waar eerst nog verder onderzoek voor nodig was, toen was er een cassiere wisseling, toen kwam de mevrouw van zonet weer terug, maar toen met geld en toen wij eindelijk aan de beurt waren, liep de cashier weer weg en bleef gewoon 10 minuten weg. Daar sta je dan met twee joekels van een matrassen, ja dan rij je niet even snel naar een andere kassa. Maar het wachten werd beloond. Want toen we eindelijk mochten afrekenen, bleek dat de prijs die op de matrassen stond, te gelden voor allebei, Dus ook nog twee halen een betalen. Met een big-smile op ons gezicht liepen wij de Ikea uit, om vervolgens tot de conclusie te komen dat we een echt grote auto hebben, een matras van 2 mtr lengte en 97 cm breed past volgens mij niet in mijn Peugeot 206 (zie hieronder).

Bij het hotel aangekomen moesten ze vreselijk lachen om onze aankoop, maar ze hadden helaas geen ruimte op de begane grond over voor onze matrassen. Dus matrassen in de lift naar onze kamer en daar liggen ze nu op het tweede bed wat we hebben.

Morgenavond krijgen we de sleutels van ons huis, en dan kunnen de matrassen weer in de auto en naar hun eindbestemming.

Slaapt toch lekker als je weet wat er  allemaal met de matrassen is gebeurd!

Er zijn van die dagen dat je dingen beleeft, die ogenschijnlijk niet zo bijzonder zijn, totdat je er eens van een afstandje naar kijkt en dan in een keer ziet, hoe maf het is. Dat moment kwam ik vandaag tegen. Ik was naar het gemeentehuis gegaan, om de belasting voor Spooky te gaan betalen. Ja dat is op zich al bijzonder, de kattenbelasting voor 4 dollar per jaar, maar dat is niet wat ik bedoel. Ik stond daar bij de balie en vroeg de dame of er nog meer zaken waren waar ik rekening mee moest houden als ik in Schaumburg kwam te wonen. Hier kwam vervolgens de lijst:

• registreer je kat of hond
• registreer je auto
• zorg dat je water wordt aangesloten
• meld je bij het afvalverwerkingsbedrijf, zodat je afval een keer in de week wordt opgehaald (en je een rekening krijgt).
• registreer je fiets, voor als hij gestolen wordt (dit is gratis!)

Op het eerste gezicht lijkt dit een simpel lijstje en mis je niets.

Oké kijk er nog eens na. Dit zijn zaken die je bij het gemeentehuis doet. Wat doe je in Nederland bij het gemeentehuis als je net verhuisd bent (of je vult een formulier in wat je er heen stuurt), juist je zorgt dat je ingeschreven staat bij de gemeente. Dat kennen ze hier dus niet. Ondanks alle veiligheidsmaatregelen in dit land, vinden ze het niet belangrijk om te weten hoeveel mensen er in een huis wonen en wie daar wonen. Wel dat mijn kat er woont, want dan kunnen ze de eigenaar vinden als mijn kat iets doet wat niet mag (vrij rondlopen zonder riem bijvooorbeeld). Het blijven vreemde zaken.

Toen ik het gemeentehuis uitliep, met een enorm pakket aan brochures, calenders, en andere informatie over de gemeente (plattegronden, busboekjes etc.), viel mij het in een keer op. In de hal van de gemeentehuis stond een groot krat en wat ging daar in. Jawel, je oude Amerikaanse vlag. De vlag die je bij je huis had wapperen en inmiddels vervangen is, gooi je toch niet zomaar weg? Nee, die breng je naar de gemeente. Daar zorgen ze voor een verwerking die past bij de Amerikaanse vlag (tja hoe, dat stond er niet bij).

Ga je even naar een gemeentehuis, kom je weer een hoop nieuwe dingen tegen. Het is en blijft een mooi avontuur.

Hier in Chicago bestaat er een club van Nederlandse dames die een keer in de maand met elkaar uit eten gaan. Het is club die via yahoo een groep heeft aangemaakt en zo met elkaar in contact komen. En zo heb ik ze dus ook gevonden. Afgelopen donderdagavond was er het eerste etentje van dit jaar bij de Chinees in Chicago. Erg spannend allemaal, want het betekende dat ik 's avonds alleen naar Chicago zou gaan rijden en dan in een restaurant zou ik de mensen die ze hadden opgegeven ontmoeten.

Ik ben al niet zo'n held in de weg vinden en laat staan als dat in Chicago is, waar alles toch compacter is dan in Schaumburg, maar het lukte mij om het restaurant te vinden. Na een blokje rijden, besloot ik de auto niet op de straat te parkeren (je kan dan wachten tot je een ons weegt, voor je een plekje vind) en maar heel decadent voor valet parking te kiezen. Je rijdt je auto tot voor de deur van het restaurant en dan stap je uit en je auto wordt voor je weggereden. We hadden besloten dat het zo maar moest, ongeacht wat het ging kosten. Na mij stapte er nog een Nederlandse uit en die gaf mij ook gelijk. Ze wist mij te vertellen dat het 8 dollar zou gaan kosten. Nou dat valt wel mee, als je het vergelijkt met de prijzen die we eerder hebben behaald.

Het was een gezellige avond met 14 dames, waar ik er drie echt heb gesproken, het is leuk om te horen hoe iedereen hier terecht is gekomen en hoeveel overeenkomsten er zijn met de beleving van het Chicago avontuur. Verder natuurlijk mijn oren opengehouden om alle tips te horen. Anderen hebben vaak al iets ondekt, waar wij nog niet aan toe zijn, of nog niet over nagedacht hebben. Verder was het ook gewoon erg gezellig om weer eens met andere mensen te kletsen en een avond uit te zijn. Komende maand ga ik zeker weer.

Vandaag is het bericht dan eindelijk gekomen. Onze container is door de douane en zal op tijd bij ons nieuw huis zijn.

Op 28 december is de container vanuit Lelystad vertrokken naar New York. Op 15 januari is hij daar aangekomen en dat was een paar dagen eerder dan verwacht, dus goed nieuws. Toen kwam het vervelende nieuws. Onze container was uitgekozen om gescand te gaan worden. Dat is dus afgleopen week gebeurd en vanmiddag kwam het goede nieuws. Nu is de container onderweg naar ons verhuisbedrijf, daar zal het vanavond of morgen aankomen. En dat is nog op tijd om op 1 februari te kunnen gaan uitpakken.

Zodra de container opengaat, kunnen we ook een aantal zaken gaan kopen, die nu niet kunnen kopen. We willen bijvoorbeeld een nieuwe surround set gaan kopen. We hebben de boxen vanuit Nederland meegenomen en die willen we er weer op gaan aansluiten. Leuk idee, maar dan moet je wel weten hoeveel weerstand onze boxen aan kunnen. En dat weten we dus niet, helaas.

Verder hebben we de afzuigmagnetron gevonden, maar ik weet de maat van de ruimte boven het fornuis niet, dus kunnen we hem niet bestellen. En zo hebben we een heleboel spullen die we nu hebben uitgezocht en die we pas daarna kunnen gaan bestellen. Gelukkig hoeven we niet op 1 februari het hotel uit, dus kunnen we er een paar dagen over doen, maar ja. Ik denk dat zodra ons bed is opgebouwd, dat we daar ook wel graag willen gaan slapen. We zullen wel merken hoe het gaat. Nog een week wachten en dan is het zover.

Het koste wat moeite, maar dan hier dan eindelijk de eerste foto's uit Amerika in ons fotoalbum:

bennomirjam.yournetalbum.com

En natuurlijk mag je er ook wat bij schrijven!

In een land als Amerika verwacht je, dat je veel keuzes hebt. Dat je voor internet diverse aanbieders hebt, voor de televisie en voor de telefoon je dagen achtereen bezig bent om uit te vinden wie voor jou de beste aanbieding heeft.

Dat dacht ik, en dus kroop ik achter de computer, want we krijgen immers een huis over twee weken en dan wil je dit allemaal geregeld hebben (en voor de zo laagst mogelijke prijs). Helaas keuzemogelijkheden kennen ze niet in Amerika. Voor de televisie heb je de keuze uit kabel, sateliet of antenne. Voor de sateliet zijn er twee aanbieders (wow!) en voor de kabel een. De antenne is niet echt een optie (te weinig zenders zijn free to air te ontvangen). Dus dat is makkelijk. Zeker als manlief besloten heeft dat sateliet het beste beeld oplevert. Dan de telefoon, je vaste aansluiting is ook een partij. En onze internetaansluiting? Jawel, ik heb de keuze uit drie aanbieders! Dat is nog eens wat anders dan in Nederland. Je zou zeggen, dan was ik snel klaar en kon ik weer gaan winkelen of zo. Helaas. Ik wilde dit niet geloven, omdat ik ook andere aanbieders kreeg aangeboden via de televisie. En ja daar zeggen ze er niet bij dat dit alleen geld als ze ook vaste telefonie aanbieden in jouw regio. Dus ja zo gingen er dus twee dagen voorbij en toen kwam ik er achter dat we hier helemaal geen keuzevrijheid hebben en de Amerikaanse NMA zit wat mij betreft ook te slapen. Door deze besloten markt zijn de prijzen ook tot aan het plafond gestegen (wij betaalden in Nederland 30 euro per jaar voor de schotel, hier gaan we straks 42 dollar per maand betalen! Wow! En dan hebben we nog steeds een basispakket). Gelukkig is er wel concurrentie in het long distance pakket (dus als je van staat naar staat belt bijvoorbeeld), dat is dan wel weer goedkoop en hebben ze een goed pakket waarbij je tegen een vast tarief per maand onbeperkt in  Amerika kan bellen. Dat is toch fijn.

En oh ja, voor wat betreft electra, water en gas, nee daar heb je geen keuze in. Easy is that.

Nadat ik dit had uitgevonden kon ik bezig gaan met de prijsvergeiljk van de televisie, stereo, koffiezetapparaat, strijkijzer en dat soort zaken. Winkel in, winkel uit. De stofzuiger die ik wil kopen kost overal 179,99. en dat is, heel toevallig ook de verkoopadviesprijs van de fabrikant. Er zijn wel winkels die zeggen de goedkoopste te zijn. Dat is niet moeilijk in het land waar alles volgens de verkoopadviesprijs verkocht wordt. Dan maak je het gewoon een dollar goedkoper. Ik begrijp nu ook waarom Ria mij zo op het hart drukte om vooral over de prijs te onderhandelen! In Nederland zou ik een winkelier niet eens serieus nemen als hij zijn hele winkel zou prijzen volgens de verkoopadviesprijs. Daar is gelukkig de concurrentie al wat verder doorgedrongen.

MAAR: Gelukkig bestaat er Amazxon.com Daar is alles wel goedkoper en betaal je geen salestax (BTW), dus dat scheelt direct 8,5% (dat is geloof ik omdat Amazon.com niet in Illinois (de staat waar wij wonen)gevestigd is). je typt het in, en voila, je weet meteen wat je bespaart. En nu bezorgen ze ook nog gratis, dus ik ben om.

We steunen niet langer de lokale winkelier! Wij gaan voor Amazon.com (en voor de Philips employee store.com).

Hebben we onszelf toch leuk beziggehouden de afgelopen paar weken in die vele winkels om de prijzen te vergelijken. 

Afgelopen vrijdag op zaterdag heeft het gesneeuwd!

En als het hier sneeuwt, dan weet je het zeker, je kan een sneeuwpop maken. Er viel hier in een nacht minstens 30centimeter gevallen. Het was onvoorstelbaar. We gingen naar de supermarkt en toen we na een halfuur weer buiten stonden, konden we eerst de auto van sneeuw ontdoen! Dan weet je waarom je een grote auto hebt gekocht.

Toen er in november zoveel sneeu viel in Nederland, lag het halve land plat. Hier gaat alles gewoon door.  Er zijn wel wat ongelukken door de sneeuw, maar niet zo extreem als in Nederland. En je hebt er op de weg alleen last van als het valt. De volgende ochtend was het gestopt met sneeuwen en waren de wegen ook weer schoon. Zelfs de parkeerplaatsten worden geveegd. Met grote schuivers wordt de sneeuw aan de kant geveegd en er wordt veel gestrooid. ja hier weten ze wat sneeuw is.

Je hebt voor eigen gebruik ook een soort sneeuwblazer. Het werkt als een soort stofzuiger. Je loopt er mee over je tuinpad en hij zuigt het op en blaast het in je tuin (of die van je buurman) en je pad is weer schoon.  Na deze sneeuwbui, kan ik me voorstellen dat je zo'n apparaat aanschaft. Tot nu toe heeft het nog maar twee maal gesneeuwd in dit gebied in deze winter, maar normaal gesproken gebeurd dat veel vaker. En ja dan wil je niet elke dag je pad schoonmaken met de hand.

Dat de sneeuw hier een vast onderdeel van de winter is, blijkt uit de bijzondere parkeerplaats die het chique restaurant naast ons hotel heeft. De gehele parkeerplaats heeft vloerverwarming. Dan heb je nooit last van de net gevallen sneeuw.

En zo ziet het eruit als je 's ochtends wakker wordt en met je auto wilt gaan rijden. Gelukkig was er niet meer gevallen, want dan heb je toch een probleem met de sneeuw die aan de kant wordt geveegd.

Zaterdagmiddag zijn we (eindelijk) eens naar Downtown Chicago geweest. We waren daar op nieuwjaarsdag naar een nieuwjaarsborrel geweest, maar echt rond gekeken hebben we toen niet. Nu dus wel.

We hadden besloten om met de auto te gaan, juist omdat we de stad niet goed kennen en ook nog steeds niet zo goed begrijpen waar we het beste op de metro of op de trein moeten gaan stappen. Daardoor reden we met onze auto in hartje Chicago. Het is er buiten de spits erg gemakkelijk om er te komen. Vanaf Schaumburg is het een half uur rijden, dus dat is zeker te doen. Als je bent aangekomen in Chicago zijn er twee gebruikelijke manieren om je auto te parkeren. Of je hebt geluk en/of geduld en je kan je auto langs de stoep parkeren (dit is gratis) of je brengt je auto naar een garage. De parkeergarages zoals we die in Nederland kennen, je rijdt je auto zelf naar zijn plek is hier niet zo gebruikelijk. Hier is het gebruikelijk dat je je auto naar binnen rijdt, je uit de auto stapt en dan op hoop van zegen wordt je auto weggereden. De eerste keer ging dat met een lift, de tweede keer over een veel te stijle en smalle helling. Je moet dus goed kunnen auto rijden om in dit soort garages te mogen werken. Als je er voor kiest om niet de moeite te nemen om je auto langs de kant van de weg te parkeren, mag je je portemonnee trekken. Een tarief van 24 dollar voor vier uur je auto parkeren is heel normaal, maar goed hadden we maar wat meer tijd in het uitzoeken van het openbaarvervoersnetwerk moeten steken.

Dat gingen we dus maar eerst doen. Op weg naar de VVV. Dit is het beste startpunt om te weten te komen wat er wanneer  en waar georganiseerd wordt in de stad. Daarnaast hebben ze hier ook veel coupons voor diverse actracties en restaurants. Met alle brochures (het leek wel of we als twee huisvrouwen de vakantiebeurs hadden bezocht!!) gingen we maar even wat eten. We bestelden, dachten we, een sandwich met ham en kaas. Aangezien de porties hier enorm zijn, waren we al zover om er maar een te bestellen en deze te delen (en ik moet eerlijk zeggen, dat ik me er nog steeds over verbaas dat ze dat heel gewoon vinden). Toen het bord op tafel stond bleek er toch iets mis gegaan te zijn met ons begrip van de menukaart. Ooit was het een sandwich geweest. Zeker weten, maar daarna hebben ze de sandwich in de oliebollenmix gedoopt en daarna in de frituur gedoopt. Enorm vet dus, maar wel lekker. De volgende keer toch maar even wat beter lezen wat er op de kaart staat.

Terwijl wij onze gefrituurde sandwich aan het op eten waren de vele brochures opengeslagen om te kijken waar we nu waren en waar we naar toe moesten. En wat bleek het was ons gelukt om de auto bij de Magnificent Mile te parkeren. Dit is de meest luxueuze en hipste straat van Chicago. Deze Mile hebben we gelopen. Ik vind het erg bijzonder om de afwisseling van de gebouwen te zien. Naast de hypermoderne wolkenkrabbers staat weer een weet-ik-veel- hoeveelste-eeuwse kathedraal of een winkelpand. Door de stad heen loopt de Chicagoriver en de bruggen die over de rivier lopen zijn ook erg oud en mooi versierd. Bijzonder dus. Helaas werd het al snel koud en aangezien we daar niet echt op hadden gerekend, gingen we maar weer op huis aan, de volgende keer toch maar ons thermo-ondergoed aan, als we gaan winkelen. We weten nu in elk geval wel hoe het in Downtown Chicago er uit ziet. De volgende keer gaan we zeker nog wat toeristische dingen doen (zoals naar een van de hoogste torens gaan en genieten van het uitzicht). Op bennomirjam.yournetalbum.nl staan wat foto's die ik daar heb genomen.

Ik heb me niet vergist of een typefout gemaakt. Je leest het goed.  We gaan een afzuigmagnetron kopen!

Toen ik voor het eerst in onze hotelkamer/appartement kwam, dacht ik: "Zie je wel, Amerikanen zijn gek!" Ze hadden boven het fornuis een magnetron gehangen, in plaats van een afzuigkap. Ik heb mijn verbazing daarover al beschreven op 6 januari. Mijn gevoel dat dit toch echt niet klopt is een lange tijd zo gebleven. Waar we ook kwamen en keken, overal hing die magnetron boven het fornuis. Ik ging echt denken dat ze het fornuis niet gebruiken (want er zijn zelfs magnetronbakjes te koop om je omelet in klaar te maken).

Tot afgelopen zaterdag we in de keuken van ons toekomstige huis stonden en er geen afzuigkap en geen magnetron aanwezig bleek te zijn. Benno vertelde aan de makelaar dat het zo gek is dat de magnetron boven het fornuis hangt en de afzuigkap ontbreekt. Ze vertelde ons toen heel vriendelijk dat de magnetron ook een afzuigfunctie in zich heeft. Ja, Ja, dacht ik. Ze zal ons wel niet begrijpen. Zij is immers een Amerikaanse...

Totdat we zijn wezen kijken in de winkels en inderdaad. Hij bestaat écht. De afzuigmagnetron! Hij ziet er net als zijn broers en zussen zonder afzuigfunctie uit, maar er is iets geks mee aan de hand. Aan de onderkant zit een afzuiger, of eigenlijk een afzuigkap die door middel van vetfilters en koolstoffilters de lucht filtert. Het is mijn favoriete afzuiger! (Ze werken een stuk sneller dan de gewone die naar buiten blaast en hij blaast niet alle warme lucht naar buiten).

En die afzuiger zit in een magnetron. Niks geen groot apparaat boven je fornuis waar je niets mee kan, nee heel subtiel onder in je magnetron gebouwd!

Wie is er nu gek? Ik denk wij Nederlanders, die een zo groot mogelijke afzuigkap boven hun fornuis willen hebben, omdat dit zo mooi staat.

Ja, ik ben om, in ons huis komt een afzuigmagnetron.

We hebben een huis gevonden

Al sneller dan gedacht, maar daarom niet minder tevreden! Afgelopen zondag hebben we ons huurcontract getekend van ons nieuwe huis. We kunnen er vanaf 1 februari in gaan wonen.

Afgelopen vrijdag ben ik wezen kijken naar een aantal huizen. Je kan hier kiezen uit (globaal) een vijftal soorten huizen, Een appartement (condo), een townhome, een ranch (een bungalow) een two story - one familyhome of een familyhome met split level.  Een townhome kennen we niet echt in Nederland. het zijn rijtjeshuisjes, maar je kan ze ook hebben als een appartement met meerdere verdiepingen. het staat veel meer dan in Nederland heel dicht op elkaar. Het voordeel van deze woningen is dat je in een soort community woont met bijvoorbeeld een zwembad of een clubhuis. Wij vonden ze vooral heel klein en erg op elkaar gepakt.

Afgelopen vrijdag heb ik gekeken naar een two-story huis en naar een familyhome met split level. We wilden graag twee badkamers, zodat we onze vrienden en familie goed in ons huis kunnen laten logeren. Dus wat bedenken ze in splitlevel huizen? Je plaatst de slaapkamers op de bovenste slaapkamer en daar plaats je een badkamer. Op de onderste verdieping plaats je de tweede Stel je wilt je gaan douchen en je komt net uit bed, dan moet je dus door de keuken en de woonkamer om in de badkamer uit te kunnen komen. Niet handig en ik snap dus ook echt niet waarom ze een bad op dat niveau hebben geplaatst. Dit soort huizen vielen daardoor dus meteen af.

Bleef er nog een huis over en dat is dus ons huis geworden.

We gaan wonen in een vrijstaande woning in een rustige wijk in Schaumburg. Als je nu je ogen dichtdoet en denkt aan een niet al te grote, maar toch voor Nederlandse begrippen groot huis, dan gaan wij daar in wonen! Onvoorstelbaar!

Laat ik proberen te beschrijven hoe ons huis er uitziet. Als je de voordeur in komt heb je aan je rechterkant de woonkamer, daarachter de eetkamer. Links van de eetkamer (dus aan de achterkant in het midden van het huis) de keuken. Als je bij de voordeur links afgaat heb je eerst het toilet en daarna de bijkeuken. Loop je door dan kom je in de familyroom. Oftewel een extra woonkamer. Via deze woonkamer kom je ook weer in de keuken. Via de bijkeuken, kom je in de garage. boven zijn er drieslaapkamers. Een slaapkamer heeft een eigen badkamer met douche, de tweede badkamer (met bad) ligt op de overloop. Verder zijn er boven nog twee royale  slaapkamers.

Hhet huis heeft onder het hele huis een kelder. Als je het afwerkt, heb je nog een extra kamer, nu is het een goede opslagruimte. Ideaal.

Achter het huis is een grote tuin met een groot grasveld (en uitzicht op onze achterbuurman) 

Tja is er dan niets minder goed aan dit huis? Jawel, dat is de vreselijk oudbollige stijl van de keuken en de badkamers. Dat hebben ze echter overal, dus daar zullen we dan maar aan moeten wennen. Zodra we in het huis foto's mogen maken, dan zet ik ze even op het net. Nu even een foto van de voorkant van het huis, zoals we het op 8 januari al gezien hebben.

(Vandaag heb ik ook een poging gedaan om foto's te uploaden naar bennomirjam.yournetalbum.com Daar staat nog een foto van het huis.)

Makelaars werken hier ook op zaterdag en zondag. Nadat ik Benno eerst vrijdagavond helemaal gek heb gemaakt dat dit ons huis was, hebben we zaterdag het huis nogmaals bekeken en was Benno het met mij eens dat dit het absoluut was. Op zaterdag heeft de makelaar de andere makelaar gebeld en is er onderhandeld over de prijs. Dat scheelde nog een stuk in de huur! Op zondagochtend kregen we te horen dat alles rond was en konden we het contract komen ondertekenen. Erg bijzonder om dat op zondag te doen.

Op 1 februari kunnen we nu naar het huis verhuizen. Als het goed is, is dan de container met onze spullen ook aangekomen. Volgens de berichten is het schip op 15 januari aangekomen in New York. Nu is het wachten totdat het door de douane is. Ondertussen kan onze zoektocht naar een televisie, stereo, magnetron etc beginnen.

Sinds Benno naar zijn werk is (afgelopen maandag is hij begonnen) heb ik me maar eens gestort op het betere papierwerk. Ik ben nu bezig om uit te zoeken waar we straks ons geld allemaal aan kwijtraken. Gelukkig zijn Amerikanen hele behulpzame mensen, dus dat scheelt weer. Ik ben nu druk bezig om een offerte te krijgen voor een inboedelverzekering, een aansprakelijkheidsverzekering en een rechtbijstandsverzekering. Uiteraard heb je daar weer een social security number voor nodig. Die van mij is niet geldig, omdat ik inmiddels getrouwd ben en die van Benno is nog niet bekend. De procedure duurt ongeveer 4 weken. Als je geen social security number hebt, is je verzekering meteen anderhalf keer zo duur.

Inmiddels heb ik wat offertes binnen. Wat er nu precies in zo'n pakket zit, is me niet helemaal duidelijk, maar ik begrijp dat je hier je inboedel en je aansprakelijkheidsverzekering in een pakket stopt. Dat is dus wel makkelijk. Als je je "renters insurance"  bijdezelfde maatschappij afsluit als waar je je autoverzekering hebt lopen  scheelt dat enorm. En niet dus als in Nederland dat je dat 5% bespaart, nee reken maar op een slordige 30%. Dat is pas een besparing.

En je betaalt geen belasting over verzekeringen! In Amerika worden alle bedragen weergegeven zonder BTW, dus dat is soms wat verwarrend als je bij de kassa komt. De Salestax, zoals die hier heet, wordt geheven door staat (in ons geval Illinois) en door de gemeente waar je woont. Totaal komt dat hier gemiddeld op 8,5%. Nadat ik nu een paar keer me verkeken had op wat iets kost, vraag ik tegenwoordig maar even wat de belasting is. En dat snappen velen dan weer niet. Velen vinden overigens het gemeen dat je in Nederland een prijs inclusief BTW krijgt te horen, dan moet je zelf gaan rekenen en weet je dus nooit wat je aan belasting betaald. En ja dat is wel wat een Amerikaan wil weten. Waar gaat mijn geld naar toe?

De loonbelasting lijkt veel op het systeem wat we in Nederland hebben. Al zijn de vele formulieren weer een raadsel voor ons. Gelukkig wonen Ria en Klaas al jaren in Californië en is Ria belastingadviseur, dus zij heeft Benno door de formuieren heen geloost, zodat we aan het einde van het jaar geen enorme belasting op de mat hebben liggen. Het is erg fijn om in Amerika zulke mensen als Ria en Klaas (en Erno niet te vergeten) te hebben, ze hebben alles al een keer meegemaakt en kunnen handige tips geven waar wij nog niet aan hadden gedacht. Oh ja, en voor degene die daar op wachten, je betaald inderdaad minder loonbelasting. Echter de belasting op je huis (als het eigendom van je huis is) is wel een stuk hoger. In het belastingvriendelijke Schaumburg kan dit toch nog oplopen tot ruim 3.000 dollar per jaar ( en dat is schijnbaar redelijk onafhankelijk van de waarde van je huis).

Morgen heb ik twee afspraken bij makelaars en dan hoop ik dat ik weer een stap verder kom in het vinden van ons huis. We hebben nu twee huizen op het oog en daar willen we binnenkort eens binnen gaan kijken. Hopelijk is een van de twee iets voor ons.

Kortom ik heb nu echt het gevoel dat we in Amerika aan het inburgeren zijn.

Ik schreef het al eerder zonder social security number (in Nederland het SoFi-nummer genoemd) kan je niet veel. Hieronder eens een aantal voorbeelden van wat je niet kan:.

Het inlogen op "online banking" van je bank;

Het activeren van je debet card via de telefoon;

Het aanvragen van een credit card;

Het opvragen van een offerte voor een vaste telefoonlijn;

Het opbouwen van je credit history;

Het aanvragen van je Illinois rijbewijs;

Een normale premie voor je verzerkeringen betalen (anders 50% duurder);

en zonder rijbewijs kan je het activeren van de automatische betaalpas voor de tolweg waar Benno elke dag naar zijn werk overheen rijdt wel vergeten.

Zonder Credit History is het huren van een huis lastig (tenzij je je een enorme hoeveelheid borg kan veroorloven).

MAAR gelukkig blijkt het uitbetalen van Benno's salaris wel mogelijk zonder Social Security Number én dat verbaasd ons dan weer enorm!

Vandaag is Benno voor het eerst in 2006 naar zijn werk gegaan. voor mij de eerste dag als "huisvrouw" en aangezien dat neerkomt op was wassen en koken, is er dus veel tijd om de informatie die we hebben ontvangen en verzameld de afgelopen tijd te gaan lezen.

In de stadgids van Schaumburg kwam ik wel iets heel aparts tegen. Wij zeggen altijd dat we in Nederland alles willen regelen. Dat valt reuze mee, als je ziet hoeveel regels hier zijn om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen. Eentje verbaasde mij enorm, maar is volgens mij wel dé oplossing om kleine kinderen in elk geval op een vast moment in huis te hebben: de avondklok voor kinderen! . Ik zet hem hieronder even neer:

CURFEW

Teens under 17 must observe the village curfew hours from 11:00 PM to 6:00 AM from Sunday through Thursday; and from 12:01 AM to 6:00 AM Friday and Saterday.

Curfew betekend zo veel als avondklok, oftwel door de week moeten tieners voor 11:00 uur 's avonds binnen zijn en op vrijdag en zaterdag 12:00 uur 's nachts. Hoezo je bepaalt als ouder zelf hoe laat je zestienjarige kind thuis komt?? Dat bepaalt de stad!

Nu zitten wij niet in een kinderrijke buurt (alleen hotels, winkels, restaurants en kantoren) dus ik weet niet of er ook de hand aan gehouden wordt, ik denk het wel.

Op 7 januari waren Benno en ik nog even een winkel aan het ontdekken. Het heet Bed, Bath & Beyond. We dachten dat we hier naar slaapkamer en badkamer inrichtingen konden gaan kijken. De grote van het gebouw suggereerde dat echter wel. Dat bleek toch niet helemaal zo te zijn het was een vergrote Blokker, waarbij je vanalles weer honderdduizend keuzes hebt. Hieronder een foto die ik in de winkel nam.

Verder even een foto van Benno achter  de computer op het moment dat hij aan het Skypen is.

Het voordeel is als je net bent verhuisd naar een ander werelddeel is dat het lijkt alsof je verjaardag wel erg lang duurt. Vanaf het moment dat het in Nederland 6 januari was, zijn de felicitaties binnengekomen. Tot nu toe. Ik ben nog 2,5 uur jarig dus dat is wel leuk. Jammer alleen dat hier nog niemand weet dat je jarig bent, maar ja dat is niet anders. Vandaag hebben we enorm veel gewinkeld.

Van Benno kreeg ik voor mijn verjaardag een compact digitale camera, zodat ik wat vaker foto's kan maken als we aan het winkelen zijn. Dat  gaat met zo'n klein camera'tje toch makkelijker dan de grote die ik heb. dus daar hebben we wat winkels voor afgelopen en uiteindelijk zijn we goed geslaagd. Het is er een van Kodak geworden met 5.0 megapixels. Het is het type Kodak Easy Share C340. In de toekomst kan daar zelfs nog een printertje bij gekocht worden, die je rechtstreeks op de camera kan aansluiten, maar nu is dat nog toekomst muziek. Ik ben er erg blij mee en zal jullie dus nu meer foto's kunnen laten zien

Ik begin inmiddels steeds beter te begrijpen, waarom boodschappen doen zo'n tijdrovende klus is in Amerika. Voor elk dingetje heb je een aparte winkel. Vandaag kwamen we er weer een tegen: "The Container Shop". Dit is een enorme winkel waar je alles op het gebied van opruimen kan kopen, van kast indelingen tot kleerhangers, en van bewaardozen voor eten tot afvalbakken. Onvoorstelbaar, maar absoluut een winkel om te onthouden!

In Nederland heb je diverse keuzes voor waspoeder van je was. Ik ben inderdaad zo'n Truus die voor elk soort kledingstuk een apart wasmiddel in huis haalt. Nou ja ik kan beter schrijven haalde. We hebben vandaag wasmiddelen voor het wassen ingekocht. Dat is heel simpel. je hebt alleen wasmiddelen met en zonder bleekmiddel. Gekleurde of witte was, zonder bleekmiddel? Dan heb je maar een wasmiddel nodig. Ze weten er wel weer een hele rij in de winkel mee te vullen, maar eindelijk iets waar je geen keuzes in hebt! Ik zal van de week eens een foto maken van de rij met wasmiddelen. Onvoorstelbaar hoe groot de verpakkingen zijn.

Verder hebben we vandaag weer  gekookt. Grappig is dat Spooky dan weet dat de deur van het appartement opengaat (wat is een afzuigkap? Op die plek hoort toch de magnetron? ). Ze stond al voor de deur te wachten en was zo even tien minuten druk met de gang op en neer te lopen. Ik maak me tijdens het koken altijd druk om de rook en de stoom die vrijkomen bij het koken. Ons appartement is vol gehangen met  brandmelders en sprinklers. Die brandmelders vind ik niet zo erg, maar ik ben elke dag weer bang dat een van die sprinklers afgaan. Tot nu toe is het nog niet gebeurd (gelukkig).

Vandaag was onze dag gevuld met het verkrijgen van de autoverzekering. Via Philips bleek dat goed en goedkoop te regelen zijn. Aan het begin begrepen we niet zo goed, waarom de intekenprocedure zo lang moest duren. Toen AIG (de verzekeringsmaatschappij) eenmaal belde werd e.e.a. al snel duidelijk. Zij regelen namelijk niet alleen de verzekering, maar het is een expatservice waar ze Benno voor aangemeld hadden. Nu hebben we een accountmanager die alles regeld waar wij niet uitkomen, of niet weten hoe we het moeten regelen. Dat is dus pas goed geregeld.

Je heb in Amerika twee dingen nodig om zaken te kunnen regelen. Als eerste een social security number (in Nederland bekend als SOFI-nummer) en als tweede een credit-historie. Beiden hebben we nog niet. Het social secrurity number duurt nog zeker een week of vier, en een credit-historie bouw je op door rekeningen netjes te betalen en je credit- kaart rekening op tijd te voldoen. Maar ja om historie op te bouwen, dien je historie te hebben. AIG-zorgt er voor dat je bepaalde zaken wel kan aanvragen, zodat je alsnog historie kan opbouwen. Dti doen ze door wel een creditkaart uit te geven en wel een telefoonabonnement af te sluiten. Dat is dus heel handig.

Het inschrijven bij AIG duurde dus even, maar is nu geregeld. Dat AIG wel snel kan handelen bleek vanmiddag, toen we uiteindeiljk aangemeld waren, was de auto verzekering ook binnen een vijf uur geregeld. Dat is SNEL voor Amerikaanse begrippen. Toen de verzekering was geregeld konden we eindelijk onze auto ophalen uit Elgin.

De auto was echt goed klaargemaakt. Ze hadden zelfs nieuwe achterbanden op de auto gezet! Dat hadden ze niet gemeld, dus dat verbaasde ons wel. Verder snappen we niets van de garantie die hier geld. De eerste vijf  jaar geld er een bumper-to-bumper warranty. Oftwel alles wat kapot gaat aan de auto wordt kosteloos vervangen. Volgens ons kennen we dat niet in Nederland, in elk geval niet bij de tweede eigenaar (dachten wij) en we verbaasden ons dan ook dat er een geheel nieuwe uitlaat op gezet is, terwijl we daar niet om gevraagd hadden. Het is natuurlijk mooi, want onze auto is zo nog een tijdje kosteloos in de onderhoud!

's Avonds vonden we dat het wel tijd werd voor een etentje! De auto was er, mijn verjaardag is in aankomst (sterker nog, in Nederland ben ik al jarig). We zijn bij Weber grill uit eten gegaan. De bbq-fanaten weten dan waar ik het over heb. Weber is een grote bbq-leverancier en heeft hier dus zijn eigen restaurant op gezet. Erg gezellig en efficient. In de keuken staan inderdaad grote grills in de vorm van de bbq's. Het eten is erg goed en in grote proporties. Benno vertelde mij dat het in Amerika heel normaal is dat je gerechten niet in je eten op eet, maar deelt. Hoe kwamen we daar op? Ik bestelde een voorgerecht en er werd aan Benno gevraagd of hij mee wilde eten met mijn voorgerecht of zelf nog iets wilde bestellen. Dat is toch super! Hoe vaak heb je in Nederland niet dat je eten te veel besteld. Hier kan je dus gewoon eten bestellen en daarna aangeven hoeveel mensen daar van eten, zodat ze voor genoeg borden kunnen zorgen. Erg bijzonder.

Ondanks dit mooie systeem gingen we met een te volle maag lopend terug naar het hotel, waar we weer heerlijk op de bank zijn gaan liggen voor de televisie. Morgen ben ik jarig!

De Woodfield Mall is het een na grootste winkelcentrum in Amerika en ligt op een kilometer afstand van het hotel. Vanochtend was het moment aangebroken dat ik daar even naar toe kon om het eens te ontdekken. Ruim voor openingstijd van de winkels was ik aangekomen in het centrum, ik was even vergeten dat hier de winkelcentra pas om 10.00 uur open gaan. Dit was een mooi moment om voordat het winkelend publiek binnenkwam te kijken welke winkels er zijn en waar ik even naar binnen wilde kijken. Er waren twee winkels die mij wel heel erg opvielen. De eerst was de kaarsenwinkel. Een winkel helemaal vol met kaarsen in alle maten, kleuren en geuren. De tweede is erg leuk voor kinderen de Make your own Teddybear Work - Shop. Je kan hier je eigen teddybeer maken. Je zoekt eerst een beer uit 10 standaarden, dan vul je beer, net zo hard of zacht als je zelf wilt, vervolgens wordt de beer dichtgenaaid, je zoekt de kleren uit, geeft hem een naam en laat hem mooi inpakken. Dit is volgens mij een droom van elk kind om hier een beer uit te mogen zoeken! Super.

De echte reden om naar Woodfield toe te gaan, was voor het kopen voor wat speeltjes en een kattenbak voor Spooky. Dat kan je daar dus niet kopen. Dat hoort namelijk onder de dagelijkse boodschappen en daar beleef je geen lol aan, dus dat hoort niet thuis in een Shopping Mall. Ach ja dat moet je maar even weten. Dus toen maar op zoek gegaan naar een dierenwinkel. Nadat ik die gevonden had, kon mijn zoektocht naar een kattenbak en speeltjes beginnen. En zoals je verwacht, het uitzoeken van een kattenbak is al een zoektocht op zich! Heb je in Nederland bij Pet's Place de keuze uit drie bakken in drie kleuren, in Amerika moet je echt een aantal keuzes maken. Als eerste de prijs, Ze varieren van 30 tot 300 dollar. Verder dan het probleem van het kattengrind, vind je het niet erg dat je kat je hele huis vol loopt met het grind, wil je dat het buiten de bak opgevangen wordt, of in de bak. Dan nog de vraag of er een geurfilter op moet zitten, een deurtje ervoor of niet En ja als je echt geld te veel hebt, kan je een volautomatische kattenbak kopen, die filtert de behoefte van je kat eruit, zorgt voor schone poten van de kat, heeft een electrische geurfilter, pakt de behoefte netjes in in plastic, en vult de bak ook weer aan. Oké ik heb dus maar de prijs bij de goedkoopste gelaten, daar had ik al voldoende keuzes. Spookie heeft nu een voetenveegmat in haar bak en geurfilter. Dat moet het probleem wat we nu hebben wel oplossen ( zij krijgt het voor elkaar om na elke behoefte haar halve bak uit de bak te vegen, erg fijn!).

Het uitzoeken van het speelgoed viel gelukkig mee. De keuzes waren snel gemaakt toen ik naar de prijs keek. Ondanks dat er veel te krijgen is in Amerika, overal hangt een prijskaartje aan. Dus dat maakt het makkelijk keuzes maken.

Ben benieuwd wanneer ik weer eens van de ene in de andere verbazing val, als ik eens iets simpels als een kattenbak wil kopen.

Vanochtend waren we vroeg uit de veren, niet vanwege onze jetlag, maar vanwege dit belangrijke moment. We gingen een Social Security Number aanvragen. Volgens zeggen is dat een tijdrovende bezigheid en kan je maar het beste om negen uur 's ochtends daar zijn, om vervolgens uren daar te kunnen gaan wachten.

Daar zaten we dan om kwart over negen op het kantoor. We moesten weer een enorm formulier invullen (daar zijn de Amerikanen goed in veel formulieren creeëren) en mochten daarna wachten. We hadden twee kranten meegenomen, dus dat moest wel gaan lukken. Wat al opviel was dat er geen televisie aanwezig was. Dat houdt dus in dat je wellicht niet zolang hoeft te wachten. Dat bleek zo te zijn, na nog geen half uur stonden weer buiten. Helaas moet Benno nog vier weken wachten op zijn nummer, wat inhoudt dat hij nog geen rijbewijs kan aanvragen. Ik kan mijn wijziging aanvragen, zodra ik mijn werkvergunning heb ontvangen. Aan dat laatste wordt nu gewerkt. Ik heb dus al wel een nummer, en kan dus binnenkort mijn rijbewijs gaan aanvragen. Dit nummer heb ik gekregen toen ik stage liep bij Marriott in Florida een aantal jaren geleden).

Weer een stap genomen in ons "settling process". Nu kunnen we op weg gaan naar het volgende item het kopen van auto. Dat moet vanmiddag wel gaan lukken.

Na een vlucht van ruim acht uur (die ik onder andere gevuld hem met het uitpakken van het heimweepakket wat ik had gekregen van Saskia) zijn we gisteren om 12.15 uur lokale tijd aangekomen op Chicago O'hare. Onvoorstelbaar, maar wij waren niet de enige die het onzalige idee hadden om op 1 januari in het vliegtuig te stappen. Het toestel zat compleet vol.

Na de landing dachten we nog vele wachtrijen te mogen doorstaan. Immers op Schiphol hadden we ook ruim anderhalf uur nodig om in het toestel te komen. Op ons lijstje stond door de douane en public health komen, Spooky opzoeken en onze koffers verzamelen en vervolgens op weg gaan naar de huurauto. Dit ging allemaal erg voorspoedig. Een half uur na lading stonden we al met onze spullen bij de autoverhuur.

Erg grappig was het terugkrijgen van Spooky. We hadden direct bij aankomst gevraagd bij welke balie we moesten zijn. Dat was ergens achterin, dus we besloten om eerst de koffers op te halen. Terwijl we daar stonden te wachten. Stond ze daar in eens. Zomaar tussen de mensenmassa, die aan het wachten was op hun koffer. We stonden elkaar beiden verbaasd aan te kijken. We hadden geen idee wie haar daar (nog geen twee meter bij ons vandaan) had neergezet. Ze leek de vlucht goed doorstaan te hebben, ze had de dekens nog netjes op hun plek gelaten. Ze was erg druk met om zich heen te kijken en ze had enorm grote ogen. De controle van Spooky ging nog sneller dan onze check in bij de Douna. De mevrouw die haar moest beoordelen, vond haar erg lief en gaf de benodigde stempels. Daarvoor was het niet eens nodig om haar uit haar bakje te halen. Super.

Toen de huurauto. We waren met drie auto's naar Schiphol gekomen. In de auto van Ted en Jan en Sonja wisten we al onze bagage ( 4 koffers, twee trolleys,  een rugzak, een beautycase en een Spooky) op Schiphol te krijgen. Dus je kan je voorstellen wat voor formaat auto we nodig hadden om het zelf te vervoeren. Inderdaad we rijden momenteel in de grootste huurauto van Hertz ( Ford Freestyle). Was even wennen, maar wel lekker luxe!

Het hotel is heerlijk compacht. We hebben twee slaapkamers, twee badkamers en een woonkamer met keukentje tot onze beschikking. het heeft uitzicht op de hoofdingang van het hotel en we zitten op de twee verdieping (kamer 316).

Nadat we onze koffers hadden uitgepakt zijn we gisteren eerst naar Downtown Chicago gereden. Wat een mooie en gezellige stad is dat! Overal waren de bomen verlicht. Deze stad is net als in de film. Je kan er dus prima winkelen en mensen kijken. Bij aankomst in het hotel waar de Dutch Club Chicago was, viel ons als eerste de leeftijd van de mensen op. Vooral veel grijze bollen! Ahhh, de gehaakte kleedjes ontbraken alleen nog. Dat was toch niet wat we er van voor hadden gesteld?! Gelukkig bleek het enorm mee te vallen. We waren alleen aan de vroege kant. In de loop van de avond werd het gezelschap steeds gemeleeerder en werden we erg hartelijk ontvangen. Na een uur moesten we ons echter toch gewonnen geven. De vermoeidheid begon erg op te spelen en zijn we maar teruggegaan naar ons nieuwe huisje en eerst maar eens gaan slapen.

Twintig over twee midden in de nacht kregen we het antwoord op de vraag of katten ook een Jetlag kunnen hebben. Spooky was wakker en vond dat wij dat ook maar moesten worden. Na wat knuffels weer in bed gekropen waar we om kwart over zeven toch maar weer uitgingen. De dag was begonnen.

De dag hebben we vervolgens gevuld met rondrijden (een Freestyle SUV rijd toch wel wat anders dan een Peugeot 206), op autojacht gaan, de boodschappen voor het avondeten doen en "gewoon"  winkelen, om op zoek te gaan naar de eerste benodigde artikelen en bankzaken.

Na het avondeten heeft Benno de Skype telefoonaangesloten. Daarnaast hebben we nu ook voiceamail op Skype en hebben we een gewoon telefoonnummer, zodat we weer optimaal bereikbaar zijn.

Onze Skype gegevens zijn veranderd!

Onze Skype naam is nu bennomirjam

De andere Skypenamen blijven wel bestaan, maar aan deze Skypenaam is onze telefoon en voice-mail gekoppeld. Wil je ons telefoonnummer weten, stuur dan even een email.

Morgen gaan we weer vroeg uit de veren. Dan gaan we ons social security number aanvragen, het schijnt weer veel wachten te zijn. We zien wel.

De komende dagen zal ik de laatste dagen in Nederland beschrijven (inclusief foto's). Dus houdt de site in de gaten!

Nog 20 dagen voordat het vliegtuig gaat, nog 20 dagen dromen over het avontuur dat komen gaat. Nog 20 dagen om alle vrienden en familie op de hoogte te brengen van ons avontuur en alles wat er bij komt kijken

Nog 20 dagen lang iets voor het laatst doen, iemand voor "het laatst" ontmoeten, nog 20 dagen iets doen, nog 20 dagen wachten voordat het onbekende iets bekender wordt.

Nog 20 dagen:

Benno en ik zijn er klaar voor!