Zomaar een dag in mei.

 
Vanochtend ging weer de wekker. Ik draai me nog een keer om. Sinds ik heb ontdekt dat de rijtijd met een half uur verkort wordt, als ik een half uur later vertrek, heb ik nog even de tijd om echt mijn bed uit te stappen. In plaats van om 7 uur in de auto te stappen om weer naar mijn werk te gaan, red ik het nu om “pas” om half acht weg te rijden. Het opstaan wordt me ook niet echt makkelijk gemaakt;  Het is vrijdag en dat is Benno zijn thuis werk dag. Hij mag nog even verder slapen.

Ik loop naar de kleren kast, pak er wat makkelijke kleren uit, gooi wat kleuren op mijn gezicht en ga de katten verlossen van hun nachtelijke opsluiting. Terwijl Nala niet weet hoe snel ze de kamer uit moet zijn, wacht Spooky rustig totdat ik de kamer in kom. Ik geef haar een knuffel en daarna het vast ritueel van brokjes geven. Terwijl ik weet dat Nala haar bak niet zal leeg eten, geef ik haar toch wat brokjes.

Ik loop naar beneden en begin met koffie zetten, thee water koken en mijn lunch voor op het werk in te pakken. Nala komt inderdaad na nog geen minuut naar beneden gevlogen. Die kan de brokken nog niet op hebben. Goed voor Spooky die zal de rest wel opeten. Nala gaat voor de catmilk met water. Alsof haar leven er van af hangt zit ze druk tegen met de kletsen. Miauwen kan ze, ondanks dat ze inmiddels 9 maanden is, nog steeds niet, dus ja ik noem het maar kletsen. Als Spooky alle brokken op heeft komt ze ook naar beneden, zij heeft maar een wens, via de voordeur naar buiten, zodat ze zometeen heerlijk in het zonnetje, vanaf de patio aan de achterkant de dag kan verwelkomen. Nadat ik mijn krant van de veranda heb gehaald, ga ik snel mijn ontbijt wegwerken en met mijn kopje thee in de hand ga ik ook even op de patio zitten. Wat is het een heerlijke dag.

Ik stap in de auto en rij de wijk uit. De bouwers zijn al weer druk aan het werk. Ze laten me rustig overal passeren en wuiven vriendelijk naar mij. Als ik vervolgens een betonwagen klem rij, kunnen de heren alleen maar lachen en halen me uit deze toch wat stomme situatie. Ze zullen wel denken, vrouw achter het stuur…. Ik kan al snel weer verder rijden.

In de eerst volgende stad, Huntley begin ik wat last te krijgen van de ochtend spits. Plotseling stop alles en gaat iedereen keurig naar de kant van de weg. Ik ken het ritueel inmiddels en doe vrolijk mee. We wachten een paar seconden en dan gaat met veel kabaal de brandweer auto voorbij. Na anderhalf jaar hoef ik er ook niet meer over na te denken. Als een auto met sirenes langs komt, stop je en wacht je daarna weer rustig op je beurt. Het gaat er allemaal er erg vriendelijk aan toe. Vervolgens draai ik de tolweg op. Ook hier weer zorgt de vrachtwagen die al op de tolweg rijdt dat ik makkelijk de snelweg op kan rijden. Wat nu lange invoegstroken en je aanpassen aan het verkeer of lange vingers? We wachten rustig op ons beurt.

Ik nader de tolpoortjes. Ooit ging ik nog langs de automatische betaal laan, maar ja, mijn Nederlandse gehaastheid heeft me geleerd dat je altijd moet kijken of het niet sneller kan, ik ga via de bediende betaal rij en bespaar mezelf zo een 15 minuten file rijden. Aan de andere kant wordt ik er ook weer netjes tussen gelaten.

Ik kom op de splitsing van de twee snelwegen, een heerlijk knelpunt. In de tijd dat ik Benno nog wel eens naar zijn werk reed, keek ik er vaak naar en dacht: “daar zal je toch doorheen moeten”. Nu ik er zelf elke dag doorheen moet weet ik dat vrachtwagens erg handige grote monsters zijn en je snel door deze bottelnek helpen. Na nog wat op en afritten, wat stoplichten draai ik de parkeerplaats op van mijn werk. Een van mijn mannelijke collega’s houdt voor mij de deur open en zegt: “Na u”.

Ik praat wat met hem over het verkeer en vertel hem dat het verkeer hier zelfs in de spits zo relaxed is.  Geen middelvinger kom ik tegen, geen toeter wordt er gebruikt. En hij reageert heel optimistisch. Ach we moeten allemaal naar ons werk. Wie snel bij zijn baas wil zijn, ga maar voor, Ik kom er wel vijf minuten na jou.

Met een glimlach neem ik plaats achter mijn bureau. Ik realiseer me dat ik na anderhalf jaar, nog steeds niet die rust die een Amerikaan hier heeft, heb overgenomen.  Ik heb nog veel aan te passen.

• Als je neus haren bevriezen als je inadement.
• Als er damp komt uit de rioolputten.
• Zoenen met een ijsbeer.
• Als er ijspegels onstaan aan de warme uitlaat van een auto.
• Als je waterleidingen in huis bevriezen.
• Als de temperatuur in Celsius gelijk is aan de temperatuur in Fahrenheit.
• Als je auto 10 minuten nodig heeft om van binnen weer boven nul graden te komen.
• Als je na een half uur rijden je auto parkeert en na twee minuten weer terug bent en je auto koud is.
• Als Spooky maar 1 minuut buiten wil zijn.
• Als je een jas nodig hebt om vijf meter naar je brievenbus te lopen.
• Als ze de spoorrails in de fik steken om de wissels te laten functioneren.

• Als je sinaasappels in het mandje bij het keukenraam (binnen) bevriezen!

De afgelopen maanden was ik met een hoop nieuwe projecten bezig. Ik ben aan het proberen om ene baan bij de politie te krijgen, Ik heb mijn eigen bedrijf opgezet waarbij ik belastingadviezen geef en ik ben bezig een businessplan te schrijven voor een bedrijf dat Nederlanders die gaan verhuizen naar Chicago (en omgeving) gaat adviseren en ondersteunen. Leuke ontwikkelingen allemaal en stuk voor stuk zat daar ook een stijgende lijn in.

Bij de politie ben ik inmiddels doorgedrongen naar de derde ronde. Ik heb een interview gehad en nu is het afwachten op welke plaats ik op de lijst kom te staan.
Bij de belastingadviezen heb ik voor mijn eerste klant de aangifte verzorgd en krijg ik ook meer vragen voor het komende jaar
En voor mijn expat adviesbureau krijgt het bedrijfsplan ook steeds meer vorm.

Ondertussen was ik ook druk bezig met de voorbereidingen voor de verhuizing en toen kwam er dat ene telefoontje. "zou je bij ons willen werken?"

Een Nederlands bedrijf dat 2 jaar geleden hier in Chicago begonnen is, zocht een project manager die op diverse vlakken zaken oppakt en gaat uitvoeren. Van het inrichten van een magazijn (toch handig dat Benno zich al jaren bezig houdt met Supply Chain Management), tot het inkopen van een pensioen plan. Er moet een hoop gebeuren voor dit bedrijf en laat ik nou net ervaring daarin hebben. Het bedrijf ontwikkelt onder andere hydraulische cilinders voor vrachtwagens (kiepwagens) en zijn de grootste leverancier in de wereld de naam is Hyva.


Ik had er niet gesolliciteerd, maar doordat ik de directeur weer kende uit een van mijn andere bezigheden, belde hij op. Na een goed gesprek op woensdag, een salarisonderhandeling op donderdag kan ik mij vanaf maandag weer tot de werkende orde rekenen. Het zal wel wennen zijn, dat er weer geluisterd moet worden naar een wekker die afgaat, dat een baas je 8 uur op een dag verwacht in zijn kantoor. Het is een mooi begin, drie dagen in de week. Het is een baan die echt bij mij past. Elke keer een ander project op een ander vlak. Hier zal de verveling wel niet snel komen. En op donderdag kan ik me nog een keer heerlijk omdraaien als Benno aan het werk gaat.

K-9 IN SCHAUMBURG

EEN COMBINATIE TUSSEN KNUFFELDIER EN ZOEKHOND

Al weken zit Robin me aan mijn kop te zeuren over de canine unit van de politie van Schaumburg. Ik had hem verteld dat ze een demonstratie zouden doen tijdens de laatste les van de Citizen Police Academy. Robin zijn hond is agressief, lief, maar niet echt een knuffelhond. Dat is dus ook het beeld wat ik heb van alle politie honden. Dat beeld bleek in een keer verdwenen te zijn. Toen Cliff de zaal in kwam, ging hij ook maar meteen achter de desk staan met een blik van "zo, nu ga ik jullie wat vertellen". De Oh's en Ah's waren door de hele zaal te horen. Cliff had onze harten veroverd.

Het was wel erg leuk om te horen wat nu het verschil is tussen de hond van Robin (Benno’s broer) en de honden hier. Dit zijn geen ME – honden. Hier in Schaumburg worden de honden gebruikt om het werk van de gewone politie te verlichten. Een hond kan de Ikea in een half uur doorzoeken, anders kost het vijf politiemensen vijf uur om het gebouw te doorzoeken. Snel rekensommetje leert je dus dat dit wel uitkan. Verder doen ze hier veel doorzoekingen van auto’s. Af en toe zijn ze bij evenementen aanwezig en dan voornamelijk om er voor te zorgen dat mensen weer naar huis gaan. De hond die er gisteravond was, Cliff, heeft in zijn hele carrière nu twee of drie keer gebeten. Cliff kan ook gewoon in huis zijn en is erg aaibaar. Volgens mij moet ik dat niet bij Rico proberen. Verder werd er nog een verhaal verteld dat Cliff gek is op waterflessen (dus wist Cliff een aantal flessen te verkrijgen, door gewoon heel lief te kijken) en bierblikjes. Elke keer als Cliff een slijterij moet doorzoeken is het wachten op het moment dat hij bij de bierblikjes is aangekomen Hij zal er zeker een openmaken en leegdrinken. Ah fijne hond!

In tegenstelling tot de ME-honden in Nederland, kunnen de Canine (en als je het goed uitspreekt krijg je dus K-9) honden gewoon in huis worden gehouden en een onderdeel vormen van het gezin. Kijk dat is mijn vak! De hond gewoon thuis en vervolgens lekker met je hond naar het werk! Een kost ongeveer $50.000,00 over zijn hele carrière, een groot gedeelte van dat bedrag wordt opgebracht door sponsoring en donaties. Een bedrijf heeft bijvoorbeeld een kogelvrij vest voor de hond gekocht, zodat hij beter beschermd is tegen kogels en messteken. De hond wordt voor de mens uitgestuurd, dus zo’n vest is zeker geen overbodige luxe. En zoals het hoort bij een organisatie die erg op de samenleving is gericht, als je een buurtfeestje organiseert, dan komen ze graag langs om een demonstratie te geven.

Politiehonden in Schaumburg zijn dus heel toegankelijk. Leuk!

En nog een diploma is binnen.

Twaalf weken elke woensdagavond weg zijn bij je familie, minimaal drie uren weg zijn uit je dagelijkse leven om de Citizen Police Academy te volgen, dat is volgens de Schaumburgse Politie genoeg reden om een feestje te geven en om een echte afstudeer ceremonie te houden. En die ceremonie was gisteren en ik was een van de afgestudeerden.

En dat betekende dat iedereen zijn certificaat om beurten uitgereikt kreeg en daarna met de chief op de foto ging. En natuurlijk werd er ook een klasse foto gemaakt

en kreeg iedereen de kans om zijn mening over het programma te geven. Zonder uitzondering positief. De familie mocht ook bij dit grote evenement zijn en werd natuurlijk ook bedankt. Want ja zonder de steun van je familie had je dit natuurlijk nooit kunnen volbrengen. Je ging bijna denken dat je bij een of ander partijcongres van het CDA was beland, maar nee welkom in Amerika. Compleet volgens de Amerikaanse cultuur was dit feest georganiseerd. Inclusief cake met koffie!

Het leuke van dit programma is, is dat je ziet wat de politie hier allemaal doet voor de gemeenschap en hoe graag ze willen dat je betrokken bent bij hun werk. Je mag altijd weer langskomen om vragen te stellen, een klas nogmaals te volgen of om mee te rijden met een van de agenten. Erg gastvrij en open, ze hebben goed in de gaten wie uiteindelijk hun salaris betaald.

Het leukste van dit programma vond ik wel het schieten op de schietbaan.

Eerst werd je uitgebreid uitgelegd hoe het werkte en daarna mocht je twaalf schoten lossen op je doel. De eerste miste ik, maar de overige twaalf kogels kwamen allemaal op het bord en de laatste zes ook allemaal in het hart! YES. Aan het begin vond ik het doodeng, maar doordat de instructeurs je echt geen fout laten maken, ging dat gevoel al snel weg. Ik vond het uiteindelijk erg leuk. Wanneer is de kermis er weer?

Het zal je maar gebeuren. Ben je even niet aan het opletten, kom je weer bij je huis, ligt er sneeuw in de kelder.

Sneeuw? Eh, ja dat kan toch niet? Wel als er nog geen huis boven op staat!

Vanwege ThanksGiving waren we twee weken niet bij het huis wezen kijken. We waren erg benieuwd hoe het huis er bij zou staan en of we bij het huis konden komen vanwege de sneeuw.

De reis naar ons huis ging uitstekend, de wegen waren goed schoongemaakt. En toen ons huis, tja wat zal ik er van zeggen.

Het lag vol met sneeuw!

Gelukkig konden we nog wel zien dat de muren van de kelder nu klaar waren en dat het gat om de kelder heen gevuld was, maar ja voor de rest een hoop sneeuw.

Daarnaast lag er ook een grote stapel hout te wachten tot het gebruikt gaat worden voor de achter wand van de kelder. Daar komen ramen in te zitten en daarom is de helft van de achterwand van “normaal” materiaal.

En goed om te zien, de buren zijn in hun huis getrokken. Dat is mooi voor hun!

“I have the commitment letter that the builder was wanting. I'm going to fax it over to her right now!”

Dit was de zin waar we een paar dagen op hebben gewacht en waarbij jij waarschijnlijk nu geen idee hebt waar ik het over hebt. Het betekent dat de hypotheekgever het groene licht heeft gegeven voor de hypotheek voor ons nieuwe huis.

Jawel wij hebben een huis gekocht! Nog geen 9 maanden geleden verhuisden we naar Amerika en nu zijn we druk bezig om ons nieuwe huis te laten bouwen. Als alles nu gewoon volgens planning gaat (zullen ze hier in dit land wel de geplande opleverdatum halen? ) Dan gaan we nog net voor de kerst naar ons nieuwe huis verhuizen in Woodstock! Klik hier om ons nieuw te bouwen huis te zien.

Ruim twee weken geleden kregen we te horen dat we “approved” waren. Dat betekend dat je een bepaald bedrag kan lenen en dat je daarmee op huizen jacht kan gaan. Erg blij en opgetogen gingen we dus op pad naar KB Homes in Woodstock. We waren ondertussen een paar keer van mening verandert over waar we wilden wonen welk huis bij ons leven zou passen, maar nu wisten we het echt, het zou de Linden met voorkant B worden op Lotnummer 71. Helaas bleek onze toekomstige buren ook voor de Linden met voorkant B te zijn gevallen. In Woodstock houdt men van wat variatie in een wijk en dus is het niet toegestaan om hetzelfde huis naast elkaar te bouwen. Dus we gingen op zoek naar andere mogelijkheden. Een voorkant C zou in eerste instantie te duur zijn, dus bedachten we dat we toen voor de Hawthorne zouden gaan. Het kantoor zou dan kleiner zijn, maar toch wel te passen. Thuis gekomen waren we blij dat we de keus hadden gemaakt. Alleen helaas kreeg ik last van het-’s-Nachts-wakker-worden-met-het-gevoel-dat-je-iets heel-doms-hebt-besloten-gevoel. Wat bleek nu, het kantoor zou wel heel klein worden voor ons tweeën. Oftwel 3 bij 3 meter (Benno zijn Cubical bij Philips is zelfs groter). En aangezien we beiden uren achter onze computers kunnen zitten, maar weer op weg gegaan naar KB Homes, om haar te zeggen dat we het toch niet zouden doen.

 Ach en ook verkopers kunnen een foutje maken… Bleek dat de verkoopster een rekenfout van $11.000 had gemaakt en we dus wel de Linden op dat favoriete plekje konden kopen met voorkantje C. Helemaal gelukkig begonnen we toen enthousiast de papieren te tekenen.

Nadat deze papieren waren getekend, moest de hypotheekgever weer een “commitment” versturen en als die verstuurt is, dan krijg je de hypotheek en kan de bouwer beginnen met bouwen (in tegenstelling tot Nederland, hier betaal je pas je huis als hij opgeleverd wordt en niet al voor en tijdens het bouwen).

We verwachten dat we, ondanks het feit dat ze zeggen 15 december, dat we ergens in januari kunnen gaan verhuizen. Op de website http://www.windycity.nl zal ik het hele proces weer verslaan!

Terwijl ik naar Woodman’s rijd, zie ik een groot maisveld en een stuk van dat maisveld is net gemaaid en dat gedeelte ziet compleet zwart van de Canadese Ganzen. Ze hebben de zomer in Canada doorgebracht en komen nu bij ons overwinteren. En nu realiseer ik me hoe snel de tijd is gegaan en begin ik me te realiseren dat we in een vast ritme komen.

 
Het is nu buiten 16 graden Celsius en het miezert. Spooky probeert het nog even, maar komt na een half uur ook weer binnen. En het is duidelijk. Poezen hebben geen lange termijn geheugen. Ze heeft geen idee waar ze de dag kan gaan doorbrengen. Ik til haar in een van de vele mandjes die ik afgelopen winter heb gekocht. Na wat gekroel, besluit ze dat dit vast wel goed gaat liggen en zo zie ik weer een beeld wat maanden weggeweest is. Spooky bij mij op het bureau, lekker liggen te slapen, terwijl ik achter de computer aan het werk ben.

 
Ik realiseer me dat ik zoveel plannen had, en dat er toch zo weinig van terecht is gekomen. Wat is er toch gebeurd? Waarom vliegen de zomers hier zo snel voorbij? Wat gebeurt er hier met de tijd? Kunnen we hem even stil zetten, zodat ik alsnog al die foto’s in mooie mappen kan doen en online kan zetten, de website nu echt kan afmaken en online zetten, de kussens voor in de woonkamer kan afmaken en oh ja, ook nog even een beetje tijd om gaan solliciteren, zou niet verkeerd zijn!

 
Ach als het regent dan heb je vast meer tijd, maar ja ook hier heeft de tijd niet stil gestaan. Morgen ga ik met een belastingcursus bij H&R Block beginnen, zodat we zelf de aanslag kunnen gaan invullen. Tot 21 november zit ik weer twee ochtenden in de week in de klas en daarbij nog 6 uur huiswerk, een week later begint the Citizens Police Academy, oftewel een voorlichtingsklas bij de politie hier in Schaumburg voor de inwoners. Het schijnt erg leuk te zijn en dus ga ik daar elke woensdagavond heen. Ondertussen ben ik ook coördinator vrijwilligers (als vrijwilliger) geworden bij het dierenasiel in onze dierenwinkel en over 1,5 week komt Robin Schaumburg onveilig maken. Dus genoeg te doen komende tijd.

Oh ja, in het weekend wordt het weer 25 graden, kunnen we weer even van de zomer genieten!

Tall Ships Chicago = De bruine vloot show

De afgelopen dagen heb ik mij kostelijk vermaakt in Chicago. Van 3 tot 9 augustus was er het Tall Ships Chicago evenement in Chicago. Ik had me een paar maanden geleden al opgegeven als vrijwilliger. Een maand voordat het evenement begon, kreeg ik te horen dat ik was aangenomen als “Ship Liaison Officer” en ik er 10 dollar (bruto) per uur voor betaald zou krijgen. Dat is aardig! Als SLO’er was ik er verantwoordelijk voor dat de bemanning van het schip een goed gevoel over zou houden aan hun bezoek aan Chicago. Oftewel, ik moest er voor zorgen dat de bemanning wist hoe ze aan vrijkaartjes konden komen voor de diverse toeristische attracties, zorgen dat ze wisten waar ze hun ontbijt, lunch en diner konden vinden en dat het duidelijk was voor iedereen die met het schip in contact zou komen, hoe de bezoekersstroom op het schip gestroomlijnd moest gaan worden. Het klinkt heel wat, maar het waren voor 6 erg leuke en gezellige dagen.

Vrijdag 4 augustus.

07.00 uur Vol zenuwen zit ik in de auto. Benno brengt me naar O’hare, vandaar kan ik dan verder rijzen met de “blue line” naar Downtown. Om 9 uur moet ik er zijn, dat lijkt ruim gepland. Het is heel raar om weer aan het werk te gaan en ik zie allerlei doemscenario’s voorbijkomen. Ik blijf mezelf maar vertellen dat de baan echt heel makkelijk is, dat je anders niet wordt aangenomen zonder een sollicitatiegesprek. Toch ben ik bang dat ik er een zooitje van ga maken. Het is immers al weer een lange tijd geleden dat ik aan het werk ben geweest en dit is Amerika.

09.10. Oké dat is pas een goed begin. Toen ik in het centrum was aangekomen, bleek de operations trailer toch verder weg te zijn, dan ik had gedacht. Ik heb bijna een uur door de stad gelopen en toen was ik er dan eindelijk. Gelukkig blijkt de organisatie een redelijk ongecoördineerd zooitje te zijn, dus niemand heeft echt in de gaten dat ik te laat ben. Ik krijg mijn t-shirts, identiteitskaart en een pet (wow die dingen staan mij altijd zo goed (not!)), die vandaag echt nodig blijkt te zijn met de felle zon. Samen met nog 2 SLO’ers en de crewleaders gaan we op weg naar Navy Pier. We blijken allemaal voor het eerst bij Tall Ships te werken, dus dat valt mee. Zo langzamerhand krijg ik er echt zin en valt de spanning.

Om tien uur stap ik aan boord van de Niña. De kapitein blijkt niet aan boord te zijn, maar de eerste maat wel. Snel neem ik met hem zijn handboek door. Hij blijkt redelijk goed van alles op de hoogte te zijn en hij is blij dat ik er ben. Mooi. Echt grote wensen heeft hij niet. Verder dan waar is onze post en hoe krijgen we waszakken voor de wasserette komt hij niet. Dus dat is een makkie. Er blijken zes bemanningsleden te zijn in totaal, dus ik denk dat ik de dag wel door ga komen.

Om elf uur gaan de hekken open, dus ik heb wel even tijd om naar de “hospitality room” te gaan, dacht ik. Helaas blijkt die helemaal aan het einde van Navy Pier te zijn, op de tweede verdieping. De Niña ligt aan het begin, oftewel een 15 minuten stevig doorstappen. Ach, ik had nog niet genoeg gelopen vandaag. Het goede nieuws is wel dat er koffie staat (de typische Amerikaanse koffie, net te slap, net te oud, maar met een scheutje melk, prima te drinken) en donuts, muffins en andere heerlijkheden. Ik heb even tijd om met nog meer mensen kennis te maken en daarna ga ik weer terug naar het schip.

Om vijf voor 11 ben ik weer bij de hekken.

Inmiddels zijn er al heel wat bezoekers die ongeduldig aan het wacht zijn. Het is inmiddels al goed druk geworden bij het hek. Wat mensen er niet voor over hebben om op een schip te kunnen kijken. Twaalf dollar en ruim een uur wachten.

Helaas blijkt de Niña nog niet open voor het publiek te mogen gaan, omdat de trap naar de boot nog niet goedgekeurd is door de coast guard. En ja zij hebben het hier voor het zeggen, dus wordt er rustig gewacht. Niemand weet hoe lang het gaat duren. Om kwart voor 12 gaan we open. Het is mij compleet onduidelijk wie of wat hier de goedkeur heeft gegeven, maar we zijn open.

Justin, mijn crewleader is al bezig de vrijwilligers die de wachtrijen in de gaten houden te instrueren. Ik krijg bij de ingang van de boot ook een vrijwilliger. Dit blijkt een lerares te zijn op een lagere school en dat is te merken. Ze is erg bang dat mensen van de boot af vallen of zich op wat voor manier dan ook bezeren. Het tegenovergestelde van mij en dat is dus wel even wennen. Ze is erg gezellig en weet hoe ze met mensen moet omgaan, dus wij komen de ochtend en de eerste helft van de middag prima door.

Wij zijn de enige boot met een ingang en een uitgang. De rest van de 18 boten hebben maar een trap of loopplank, dus je kan er of op of af. En niet tegelijkertijd. Wist je dat mensen al ze een keuze hebben rechts de trap af lopen? Bij ons is dat dus even lastig en al snel verander ik het looppatroon. Mensen komen van de linkerkant aanlopen, gaan rechts van de trap af en komen links weer de trap op. Na twee uur vind ik het wel best en verander de looproute. Dat is even wennen voor mijn vrijwilligers, maar al snel snappen ze dat het werkt.

Dan de volgend obstakel. De Nina ligt aan het begin van de looproute van drie schepen en natuurlijk zijn er altijd mensen die weer terug willen lopen. En tja dat zorgt voor wat onhandige situaties. Ik bedenk dat we gewoon een eenrichtingsverkeer moeten gaan instellen, om zo de stroom van bezoekers beter te stroomlijnen en er voor te zorgen dat mensen niet in twee rijen voor de Niña komen te staan. Ik loop naar het laatste schip en probeer daar te overleggen. Natuurlijk wordt ik niet begrepen en is het echt onmogelijk wat ik wil. Dus ik loop terug en bedenk me dat ik maar een simpele “vrijwilliger” ben en het naast me moet neerleggen. Totdat Rick langskomt en vraagt wat mijn probleem is. Rick werkt op Navy Pier en is verantwoordelijk voor de veiligheid van de bezoekers. Hij luistert, snapt wat ik bedoel (het werkt altijd goed als je vaak het woord “safety” gebruikt) en regelt de eenrichtingsverkeer. Rick en ik hebben elkaar gevonden. Hij komt regelmatig even kijken hoe het gaat op de Niña. Ik verzeker hem er van dat ik in de gaten heb, dat ik nu de stroom van wachtende regel. Als ik de doorstroom vertraag, moeten veel mensen wachten en zijn er twee schepen leeg en als ik het versnel zijn er wachtrijen die in elkaar gaan lopen. Na tien keer, “great”, “you’re doing a great job” en “thanks” ben ik eindelijk mijn zenuwen kwijt. Ik heb het nog steeds niet verloren. Ik heb nu al in de gaten waar het de komende zes dagen om gaat: mensen leren kennen om je eigen leven beter te maken en de wachtrijen reguleren.

De temperaturen zijn inmiddels goed opgelopen en Rick komt mij gekoeld water brengen. Het is echt een Engel. Justin komt nog een paar keer voorbij en merkt op dat ik het erg goed doe. Fijn! Joepie! We geinen wat over en weer en gaan weer verder met ons werk.

Rond een uur of drie wordt de ploeg vrijwilligers gewisseld. Ik werk vandaag en morgen een dubbele dienst, dus ik blijf. Ik krijg nu een vrijwilliger bij mijn boot die het echt niet snapt. Ze krijgt het niet voor elkaar om genoeg mensen in de boot te krijgen, of niet te veel. We wisselen haar met de vrijwilliger die aan het begin van de wachtrij staat en dit is haar plek. Het is zo leuk om te zien, ze kletst met iedereen en zorgt ervoor dat mensen die moeten wachten het iets minder slecht hebben. Ze geniet er echt van. Ze zit op een stoeltje en vermaakt zich kostelijk.

Rond een uur of vijf wordt het een stuk rustige en heb ik zowaar voor het eerst die dag niet echt een wachtrij meer. En voor Justin is dus het moment aangebroken om bij iedereen eens langs te lopen om nader kennis te maken. En tja waar heb je het dan over? Over de verschillen in cultuur bijvoorbeeld en in dit geval de mentaliteit van de mensen. Ga eens in Nederland naar bijvoorbeeld Sail toe en laat mensen eerst geld betalen om ergens in te komen en ze dan ruim een uur laten wachten. Wat je geheid krijgt zijn jengellende kinderen, en klagende volwassenen en mensen die het zich niet kunnen voorstellen dat je zo’n wachtrij vrijwillig gaat managen. Dan hier. Ik ben geen jengellende kinderen tegengekomen, wel ongeduldige als ze bijna aanboord mogen, maar dat is niet erg. Ik ben slechts een klagende volwassenen tegen gekomen en ik weet niet eens meer waar het over ging. Mensen bedanken je dat je als vrijwilliger bij zo’n festival werkt. Mensen begrijpen hier dan ook echt dat zo’n festival niet zonder vrijwilligers kan en dat zonder vrijwilligers zo’n festival er simpel weg niet kan zijn. Mensen blijven vrolijk en vriendelijk en dat is toch wel heel erg leuk. Met veel ongeloof wordt er gereageerd op mijn verhaal. Het zijn twee verschillende werelden.

Rond negen uur vraag Dock ons beneden. Eindelijk zal ik zien wat de bezoekers niet kunnen zien, het ruim, de plaats waar de bemanning slaapt. Oké, daar mis je niets aan. Vergelijk het met een wedstrijd Skûtsje, ze hebben in dit schip nog wel een toilet gebouwd, en er is een cardanisch opgehangen fornuis, twee grote koelboxen en ……….. een flatscreen televisie. Er is geen ruimte voor een normale televisie. De bemanning heeft 2 vierkante meter voorzichzelf. Dat is inclusief het bed,  of eigenlijk een plank.

We drinken wat en dan besluit ik dat ik maar eens naar “operations” terug moet gaan, want ik heb nogsteeds een walkie talkie. Die willen ze vast wel terug. Het is zo’n mooi zooitje, niemand kon mij vertellen hoe laat je terug moest gaan naar “operations”. Om kwart over negen kom ik bij “operations” aan. Ik wordt ontvangen met een luid applaus. Wat blijkt ze waren me kwijt en maakten zich ernstig zorgen. Blijkt die Nederlandse gewoon een feestje aan boord te hebben. Ik heb direct naam gemaakt voor de rest van de week.

Wat TweeVandaag mij wel verteld.

Ik zit een beetje wat weg te surfen als ik weer eens op `uitzendinggemist.nl` terecht kom. Een website die naast het NOS/nieuws ook vaak andere leuke programma aanbiedt op het internet. En zo klik ik niets vermoedend op een uitzending van TweeVandaag. Ik verwacht wat polderpraat over de blauwe tongen van koeien en dat is net waar ik heel veel behoefte aan heb.

Helaas blijkt deze uitzending wel een heel behoorlijk serieus onderwerp te hebben. De nog niet eerder gepubliceerde geluidsfragmenten tijdens de aanslagen van 9/11. Als je je realiseert dat we in Chicago Sears Tower, nu het hoogste gebouw van Amerika en een van de grootste vliegvelden van Amerika, O´hare hebben en daarnaast een aantal hoofdkantoren van multinationals, dan begrijp je wellicht dat er altijd een soort onderbuik gevoel is, als het kan ook hier gebeuren. Het is zoiets als leven in de Flevopolder. Het staan op je balkon op de bovenste verdieping zodat je net over de dijk heen kan kijken en je dan realiseren, als die dijk eens doorbreekt wat dan. Dat gevoel, het zal wel niet gebeuren, toch?

Nog steeds met het gevoel er zal wel wat polderpraat langskomen, krijgt het verhaal meer NOVA achtige-trekken. Vol verbazing kom ik tot de conclusie dat er een en al miscommunicatie was tijdens de aanslagen op 11 september, kom ik erachter dat er in Amerika gewerkt wordt met verouderde apparatuur en er op een verkeerde vliegtuigen wordt gejaagd. Geluk bij een ongeluk. Door de moeizame communicatie krijgen ze te laat door dat ze de vliegtuigen mogen neerhalen. Als dit op tijd was gebeurd, was het verkeerde vliegtuig naar beneden gehaald. De Nederlandse deskundigen merken nog even op dat deze miscommunicaties vele levens heeft gekost. Iedereen die netjes de commando’s opvolgden (blijf waar u bent, wij redden u, u mag niet naar beneden gaan), zijn overleden. De meeste mensen die zijn gevlucht via de trappen, hebben het overleefd.

Ik werd enerzijds stil van het gebrek aan kennis en apparatuur in dit land, om dit land te verdedigen. We kijken regelmatig naar een programma over alle nieuwe wapens die op de markt komen speciaal voor Amerika en dan verbaas je, je over het feit dat er in het land zo weinig up to date apparatuur voor handen is.

Ik werd veel stiller vanwege het feit dat ik dit nieuws, niet op de televisie had meegekregen, niet uit de (lokale) krant had meegekregen. Ik mail Benno de link en ook die had dit niet meegekregen. Ik ga dus ook op zoek op CNN om te kijken wat die te melden hebben over dit onderwerp. Heb ik dit dan echt over het hoofd gezien, of is iedereen murw en heeft het geen nieuwswaarde meer. Het lijkt er op, want ik kan alleen een artikel vinden met een letterlijk verslag van de tapes. Wat er echt op de banden staat of even een beschuldigende vinger op steken zit er niet bij. Bij CBSNews wordt ik al niet veel wijzer, Weer veel teksten en wat me dan opvalt is dat ik nu weet waarom het me niet meer opvalt. Het gaat hier niet over het grote geheel, de overheid, de brandweer, of wat dan ook, nee ze leggen de nadruk op de individu. Allemaal persoonlijke verhalen. En hoe erg ik al die verhalen ook vind, hoe veel koude rillingen ik er ook van krijg als ik echt luister, ik merk dat ik hier zelf eigenlijk ook niet meer echt naar luister. Van al die persoonlijke verhalen staat hier de krant van vol. En het feit dat CNN het artikel opent met “Chaos” is al heel bijzonder.

Na 8 maanden moet ik er dus nog steeds aan wennen dat ik voor een evaluatie van het nieuws uit Amerika gewoon het Nederlandse nieuws vaker moet bekijken.

Hier onder het artikel wat ik kon vinden:

Newly released 9/11 tapes show chaos, courage

Wednesday, August 16, 2006; Posted: 1:29 p.m. EDT (17:29 GMT)

Lights honoring World Trade Center victims shine over New York's skyline on September 11,

NEW YORK (AP) -- A fire official described near chaos inside the World Trade Center, with communication becoming increasingly difficult as firefighters tried to reach people trapped by a devastating blaze raging high overhead, recordings released Wednesday of emergency phone calls from the September 11 attacks show.

"We're in a state of confusion," said Chief Dennis Devlin of Battalion 9. "We have no cell phone service anywhere because of the disaster ... Bring all the additional handy talkies."

Devlin tried to get a rundown of all the companies dispatched to the burning 110-story buildings. He was still inside the south Trade Center tower when it collapsed.

The same mix of concern and confusion was evident in recordings of more of the 1,613 previously undisclosed emergency calls made amid the horror in the towers after the hijacked planes hit the trade center.

"One of the towers just collapsed," said a fire lieutenant on another call. "Everybody's got to be inside of it. ... There's got to be thousands of the people inside it. One of the towers just came down on everybody."

Frantic callers trapped on the upper floors of the burning World Trade Center sought help from emergency operators, who were unable to offer much more than words of encouragement.

"There's heavy smoke and flames and the building management is announcing that everything is all right, and it's not and they're confused," said one fire dispatcher after fielding a phone call from someone trapped on the 82nd floor.

Another operator, speaking to someone stranded on the 103rd floor, promised, "I'm going to do my best."

"I want you to go on the floor. Kneel on the floor. On the floor," said another operator