Tall Ships Chicago = De bruine vloot show

De afgelopen dagen heb ik mij kostelijk vermaakt in Chicago. Van 3 tot 9 augustus was er het Tall Ships Chicago evenement in Chicago. Ik had me een paar maanden geleden al opgegeven als vrijwilliger. Een maand voordat het evenement begon, kreeg ik te horen dat ik was aangenomen als “Ship Liaison Officer” en ik er 10 dollar (bruto) per uur voor betaald zou krijgen. Dat is aardig! Als SLO’er was ik er verantwoordelijk voor dat de bemanning van het schip een goed gevoel over zou houden aan hun bezoek aan Chicago. Oftewel, ik moest er voor zorgen dat de bemanning wist hoe ze aan vrijkaartjes konden komen voor de diverse toeristische attracties, zorgen dat ze wisten waar ze hun ontbijt, lunch en diner konden vinden en dat het duidelijk was voor iedereen die met het schip in contact zou komen, hoe de bezoekersstroom op het schip gestroomlijnd moest gaan worden. Het klinkt heel wat, maar het waren voor 6 erg leuke en gezellige dagen.

Vrijdag 4 augustus.

07.00 uur Vol zenuwen zit ik in de auto. Benno brengt me naar O’hare, vandaar kan ik dan verder rijzen met de “blue line” naar Downtown. Om 9 uur moet ik er zijn, dat lijkt ruim gepland. Het is heel raar om weer aan het werk te gaan en ik zie allerlei doemscenario’s voorbijkomen. Ik blijf mezelf maar vertellen dat de baan echt heel makkelijk is, dat je anders niet wordt aangenomen zonder een sollicitatiegesprek. Toch ben ik bang dat ik er een zooitje van ga maken. Het is immers al weer een lange tijd geleden dat ik aan het werk ben geweest en dit is Amerika.

09.10. Oké dat is pas een goed begin. Toen ik in het centrum was aangekomen, bleek de operations trailer toch verder weg te zijn, dan ik had gedacht. Ik heb bijna een uur door de stad gelopen en toen was ik er dan eindelijk. Gelukkig blijkt de organisatie een redelijk ongecoördineerd zooitje te zijn, dus niemand heeft echt in de gaten dat ik te laat ben. Ik krijg mijn t-shirts, identiteitskaart en een pet (wow die dingen staan mij altijd zo goed (not!)), die vandaag echt nodig blijkt te zijn met de felle zon. Samen met nog 2 SLO’ers en de crewleaders gaan we op weg naar Navy Pier. We blijken allemaal voor het eerst bij Tall Ships te werken, dus dat valt mee. Zo langzamerhand krijg ik er echt zin en valt de spanning.

Om tien uur stap ik aan boord van de Niña. De kapitein blijkt niet aan boord te zijn, maar de eerste maat wel. Snel neem ik met hem zijn handboek door. Hij blijkt redelijk goed van alles op de hoogte te zijn en hij is blij dat ik er ben. Mooi. Echt grote wensen heeft hij niet. Verder dan waar is onze post en hoe krijgen we waszakken voor de wasserette komt hij niet. Dus dat is een makkie. Er blijken zes bemanningsleden te zijn in totaal, dus ik denk dat ik de dag wel door ga komen.

Om elf uur gaan de hekken open, dus ik heb wel even tijd om naar de “hospitality room” te gaan, dacht ik. Helaas blijkt die helemaal aan het einde van Navy Pier te zijn, op de tweede verdieping. De Niña ligt aan het begin, oftewel een 15 minuten stevig doorstappen. Ach, ik had nog niet genoeg gelopen vandaag. Het goede nieuws is wel dat er koffie staat (de typische Amerikaanse koffie, net te slap, net te oud, maar met een scheutje melk, prima te drinken) en donuts, muffins en andere heerlijkheden. Ik heb even tijd om met nog meer mensen kennis te maken en daarna ga ik weer terug naar het schip.

Om vijf voor 11 ben ik weer bij de hekken.

Inmiddels zijn er al heel wat bezoekers die ongeduldig aan het wacht zijn. Het is inmiddels al goed druk geworden bij het hek. Wat mensen er niet voor over hebben om op een schip te kunnen kijken. Twaalf dollar en ruim een uur wachten.

Helaas blijkt de Niña nog niet open voor het publiek te mogen gaan, omdat de trap naar de boot nog niet goedgekeurd is door de coast guard. En ja zij hebben het hier voor het zeggen, dus wordt er rustig gewacht. Niemand weet hoe lang het gaat duren. Om kwart voor 12 gaan we open. Het is mij compleet onduidelijk wie of wat hier de goedkeur heeft gegeven, maar we zijn open.

Justin, mijn crewleader is al bezig de vrijwilligers die de wachtrijen in de gaten houden te instrueren. Ik krijg bij de ingang van de boot ook een vrijwilliger. Dit blijkt een lerares te zijn op een lagere school en dat is te merken. Ze is erg bang dat mensen van de boot af vallen of zich op wat voor manier dan ook bezeren. Het tegenovergestelde van mij en dat is dus wel even wennen. Ze is erg gezellig en weet hoe ze met mensen moet omgaan, dus wij komen de ochtend en de eerste helft van de middag prima door.

Wij zijn de enige boot met een ingang en een uitgang. De rest van de 18 boten hebben maar een trap of loopplank, dus je kan er of op of af. En niet tegelijkertijd. Wist je dat mensen al ze een keuze hebben rechts de trap af lopen? Bij ons is dat dus even lastig en al snel verander ik het looppatroon. Mensen komen van de linkerkant aanlopen, gaan rechts van de trap af en komen links weer de trap op. Na twee uur vind ik het wel best en verander de looproute. Dat is even wennen voor mijn vrijwilligers, maar al snel snappen ze dat het werkt.

Dan de volgend obstakel. De Nina ligt aan het begin van de looproute van drie schepen en natuurlijk zijn er altijd mensen die weer terug willen lopen. En tja dat zorgt voor wat onhandige situaties. Ik bedenk dat we gewoon een eenrichtingsverkeer moeten gaan instellen, om zo de stroom van bezoekers beter te stroomlijnen en er voor te zorgen dat mensen niet in twee rijen voor de Niña komen te staan. Ik loop naar het laatste schip en probeer daar te overleggen. Natuurlijk wordt ik niet begrepen en is het echt onmogelijk wat ik wil. Dus ik loop terug en bedenk me dat ik maar een simpele “vrijwilliger” ben en het naast me moet neerleggen. Totdat Rick langskomt en vraagt wat mijn probleem is. Rick werkt op Navy Pier en is verantwoordelijk voor de veiligheid van de bezoekers. Hij luistert, snapt wat ik bedoel (het werkt altijd goed als je vaak het woord “safety” gebruikt) en regelt de eenrichtingsverkeer. Rick en ik hebben elkaar gevonden. Hij komt regelmatig even kijken hoe het gaat op de Niña. Ik verzeker hem er van dat ik in de gaten heb, dat ik nu de stroom van wachtende regel. Als ik de doorstroom vertraag, moeten veel mensen wachten en zijn er twee schepen leeg en als ik het versnel zijn er wachtrijen die in elkaar gaan lopen. Na tien keer, “great”, “you’re doing a great job” en “thanks” ben ik eindelijk mijn zenuwen kwijt. Ik heb het nog steeds niet verloren. Ik heb nu al in de gaten waar het de komende zes dagen om gaat: mensen leren kennen om je eigen leven beter te maken en de wachtrijen reguleren.

De temperaturen zijn inmiddels goed opgelopen en Rick komt mij gekoeld water brengen. Het is echt een Engel. Justin komt nog een paar keer voorbij en merkt op dat ik het erg goed doe. Fijn! Joepie! We geinen wat over en weer en gaan weer verder met ons werk.

Rond een uur of drie wordt de ploeg vrijwilligers gewisseld. Ik werk vandaag en morgen een dubbele dienst, dus ik blijf. Ik krijg nu een vrijwilliger bij mijn boot die het echt niet snapt. Ze krijgt het niet voor elkaar om genoeg mensen in de boot te krijgen, of niet te veel. We wisselen haar met de vrijwilliger die aan het begin van de wachtrij staat en dit is haar plek. Het is zo leuk om te zien, ze kletst met iedereen en zorgt ervoor dat mensen die moeten wachten het iets minder slecht hebben. Ze geniet er echt van. Ze zit op een stoeltje en vermaakt zich kostelijk.

Rond een uur of vijf wordt het een stuk rustige en heb ik zowaar voor het eerst die dag niet echt een wachtrij meer. En voor Justin is dus het moment aangebroken om bij iedereen eens langs te lopen om nader kennis te maken. En tja waar heb je het dan over? Over de verschillen in cultuur bijvoorbeeld en in dit geval de mentaliteit van de mensen. Ga eens in Nederland naar bijvoorbeeld Sail toe en laat mensen eerst geld betalen om ergens in te komen en ze dan ruim een uur laten wachten. Wat je geheid krijgt zijn jengellende kinderen, en klagende volwassenen en mensen die het zich niet kunnen voorstellen dat je zo’n wachtrij vrijwillig gaat managen. Dan hier. Ik ben geen jengellende kinderen tegengekomen, wel ongeduldige als ze bijna aanboord mogen, maar dat is niet erg. Ik ben slechts een klagende volwassenen tegen gekomen en ik weet niet eens meer waar het over ging. Mensen bedanken je dat je als vrijwilliger bij zo’n festival werkt. Mensen begrijpen hier dan ook echt dat zo’n festival niet zonder vrijwilligers kan en dat zonder vrijwilligers zo’n festival er simpel weg niet kan zijn. Mensen blijven vrolijk en vriendelijk en dat is toch wel heel erg leuk. Met veel ongeloof wordt er gereageerd op mijn verhaal. Het zijn twee verschillende werelden.

Rond negen uur vraag Dock ons beneden. Eindelijk zal ik zien wat de bezoekers niet kunnen zien, het ruim, de plaats waar de bemanning slaapt. Oké, daar mis je niets aan. Vergelijk het met een wedstrijd Skûtsje, ze hebben in dit schip nog wel een toilet gebouwd, en er is een cardanisch opgehangen fornuis, twee grote koelboxen en ……….. een flatscreen televisie. Er is geen ruimte voor een normale televisie. De bemanning heeft 2 vierkante meter voorzichzelf. Dat is inclusief het bed,  of eigenlijk een plank.

We drinken wat en dan besluit ik dat ik maar eens naar “operations” terug moet gaan, want ik heb nogsteeds een walkie talkie. Die willen ze vast wel terug. Het is zo’n mooi zooitje, niemand kon mij vertellen hoe laat je terug moest gaan naar “operations”. Om kwart over negen kom ik bij “operations” aan. Ik wordt ontvangen met een luid applaus. Wat blijkt ze waren me kwijt en maakten zich ernstig zorgen. Blijkt die Nederlandse gewoon een feestje aan boord te hebben. Ik heb direct naam gemaakt voor de rest van de week.